Νέαρχος Γαλανάκης

ΠΙΝΑΚΙΔΕΣ ΑΠΟ ΚΕΡΙ: Άλτρος κάβος κονταρέμους ή κατασκευή του διπλού στο εργαστήριο του συγγραφέα: « ο Πανταρώτας» του Αλέξανδρου Παπαδιαμάντη.

2011-07-07T21:38:00.000+02:00

ΠΙΝΑΚΙΔΕΣ ΑΠΟ ΚΕΡΙ: Άλτρος κάβος κονταρέμους ή κατασκευή του διπλού στο εργαστήριο του συγγραφέα: « ο Πανταρώτας» του Αλέξανδρου Παπαδιαμάντη.

ΠΙΝΑΚΙΔΕΣ ΑΠΟ ΚΕΡΙ: Όπου το καυκίον της χελώνης παραβάλλεται με το φόρεμα(κολόβιον) της γυναικός και το χάσκον στόμα της πολυλογίας γίνεται φρέαρ, βάραθρον και πύλη της κολάσεως στον Παπαδιαμάντη…

2011-07-07T21:26:00.000+02:00

ΠΙΝΑΚΙΔΕΣ ΑΠΟ ΚΕΡΙ: Όπου το καυκίον της χελώνης παραβάλλεται με το φόρεμα(κολόβιον) της γυναικός και το χάσκον στόμα της πολυλογίας γίνεται φρέαρ, βάραθρον και πύλη της κολάσεως στον Παπαδιαμάντη…

ΠΙΝΑΚΙΔΕΣ ΑΠΟ ΚΕΡΙ: Ίχνη της μνήμης στον "Σημαδιακό" του Αλέξανδρου Παπαδιαμάντη: Πορτρέτο του καλλιτέχνη σε νεαρή ηλικία

2011-01-05T12:53:00.000+02:00

ΠΙΝΑΚΙΔΕΣ ΑΠΟ ΚΕΡΙ: Ίχνη της μνήμης στον "Σημαδιακό" του Αλέξανδρου Παπαδιαμάντη: Πορτρέτο του καλλιτέχνη σε νεαρή ηλικία

Απολείπειν ο θεός Αντώνιον

2010-11-11T18:35:00.002+02:00

Σαν έξαφνα, ώρα μεσάνυχτ', ακουσθεί
αόρατος θίασος να περνά
με μουσικές εξαίσιες, με φωνές --
...την τύχη σου που ενδίδει πια, τα έργα σου
που απέτυχαν, τα σχέδια της ζωής σου
που βγήκαν όλα πλάνες, μη ανοφελετα θρηνήσεις.
Σαν έτοιμος από καιρό, σα θαρραλέος,
αποχαιρέτα την, την Αλεξάνδρεια που φεύγει.
Προ πάντων να μη γελασθείς, μην πεις πως ήταν
ένα όνειρο, πως απατηθηκεν η ακοή σου·
μάταιες ελπίδες τέτοιες μην καταδεχθείς.
Σαν έτοιμος από καιρό, σα θαρραλέος,
σαν που ταιριάζει σε που αξιώθηκες μια τέτοια πόλι :-)
πλησίασε σταθερά προς το παράθυρο,
κι άκουσε με συγκίνησιν, αλλ' όχι
με των δειλών τα παρακάλια και παράπονα,
ως τελευταία απόλαυσι τους ήχους,
τα εξαίσια όργανα του μυστικού θιάσου,
κι αποχαιρέτα την, την Αλεξάνδρεια που χάνεις.

Κωνσταντίνος Π. Καβάφης (1911)

Μέσα στα καπηλειά

2010-11-05T22:22:00.000+02:00

Μέσα στα καπηλειά και τα χαμαιτυπεία
της Βηρυτού κυλιέμαι. Δεν ήθελα να μένω
στην Aλεξάνδρεια εγώ. Μ’ άφισεν ο Ταμίδης·
κ’ επήγε με του Επάρχου τον υιό για ν’ αποκτήσει
μια έπαυλι στον Νείλο, ένα μέγαρον στην πόλιν.
Δεν έκανε να μένω στην Aλεξάνδρεια εγώ.—
Μέσα στα καπηλειά και τα χαμαιτυπεία
της Βηρυτού κυλιέμαι. Μες σ’ ευτελή κραιπάλη
διάγω ποταπώς. Το μόνο που με σώζει
σαν εμορφιά διαρκής, σαν άρωμα που επάνω
στην σάρκα μου έχει μείνει, είναι που είχα δυο χρόνια
δικό μου τον Ταμίδη, τον πιο εξαίσιο νέο,
δικό μου όχι για σπίτι ή για έπαυλι στον Νείλο.

Κ Καβάφης

ΝΕΩΤΕΡΗ ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΙΣΤΟΡΙΑ: Μνήμη Αρμενίων, δάκτυλος Ρωμιών!!!

2010-10-19T17:11:00.001+02:00

ΝΕΩΤΕΡΗ ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΙΣΤΟΡΙΑ: Μνήμη Αρμενίων, δάκτυλος Ρωμιών!!!

ΠΙΝΑΚΙΔΕΣ ΑΠΟ ΚΕΡΙ: Ζάχαρη στο τσάι σας: όνειρα σε άλλη γλώσσα – ΙΙ

2010-10-06T16:45:00.000+02:00

ΠΙΝΑΚΙΔΕΣ ΑΠΟ ΚΕΡΙ: Ζάχαρη στο τσάι σας: όνειρα σε άλλη γλώσσα – ΙΙ

Στο λαβύρινθο της Ελληνικής Γραφειοκρατίας

2010-09-29T13:46:00.003+03:00

Είμαι ιδιαίτερα θυμωμένος με την κατάσταση των δημοσίων υπηρεσιών εν Ελλάδι. Εξήλθα της ενεργού υπηρεσίας υποχρεωτικά την 30-4-2010, η πράξη του αρμοδίου Διευθυντού του υπουργείου υγείας υπογράφηκε στις 6-5-2010 και μετά μήνα περίπου δημοσιεύθηκε στην εφημερίδα της κυβερνήσεως. Από το νοσοκομείο εδέησε να φύγει ο φάκελος μου στις 27-5-2010 για το λογιστήριο του Κράτους μέσω του υπουργείου Υγείας και έφτασε στο Λογιστήριο(Διεύθυνση συντάξεων) στις 6-9-2010. Σήμερα δε πληροφορήθηκα ότι δε έχει χρεωθεί σε υπάλληλο ακόμη, δηλαδή παρήλθαν πάνω από 20 μέρες για να χρεωθεί κάποιος την υπόθεση. Και μετά απορούμε πως φτάσαμε στο χείλος του γκρεμού...... Εγώ δε φαίνεται ότι πρέπει να αρχίσω να ζητιανεύω για να καλύψω τις ανάγκες μου....

Προβλήματα στρατιωτικού προσωπικού των ελληνικών ένοπλων δυνάμεων

2010-09-16T15:29:00.002+03:00

Το περιοδικό Monthly Review και η εταιρία πολιτικών και κοινωνικών ερευνών VPRC παρουσίασαν σήμερα το μεσημέρι στην αίθουσα ανταποκριτών Ξένου τύπου τα αποτελέσματα έρευνας με τίτλο:
Προβλήματα του στρατιωτικού προσωπικού των ελληνικών ένοπλων δυνάμεων
Τα αποτελέσματα συνοψίζονται ως εξής:

Το περιοδικό Monthly Review και η εταιρία πολιτικών και κοινωνικών ερευνών VPRC, διεξήγαγαν έρευνα στους Έλληνες αξιωματικούς και υπαξιωματικούς για τον τρόπο λειτουργίας των ένοπλων δυνάμεων και τα προβλήματα που οι ίδιοι αντιμετωπίζουν.
Η έρευνα διεξήχθη την περίοδο Ιανουαρίου – Ιουνίου 2010 και υπήρξαν απαντήσεις από 750 αξιωματικούς και 676 υπαξιωματικούς. Οι περιοχές διεξαγωγής της έρευνας ήταν η Αττική, η Θεσσαλία, η Θράκη, η Κρήτη και τρία νησιά του Αιγαίου.
Η έρευνα αφορά τους ακόλουθους τομείς:
• την εκπαίδευση των στρατιωτικών·
• τα προβλήματα των στρατιωτικών (οικονομικά, μεταθέσεις, προαγωγές κ.λπ.) ·
• την ικανοποίηση από τις παρεχόμενες υπηρεσίες και παροχές·
• την ανίχνευση των αιτιών για τις ενδεχόμενες μελλοντικές αποχωρήσεις αξιωματικών και υπαξιωματικών από τις ΕΔ·
• την αξιολόγηση του τρόπου λειτουργίας των ΕΔ·
• το επίπεδο ενημέρωσης των στρατιωτικών·
• τους τρόπους έκφρασης των συμφερόντων του ανθρώπινου δυναμικού·
• την ικανοποίηση από τη σταδιοδρομία του στρατιωτικού·
• τη διερεύνηση της κοινωνικής στήριξης στις ΕΔ.
Με βάση τα ευρήματα της έρευνας:
1. Χρειάζονται μεγάλες αλλαγές στο σύστημα εκπαίδευσης των ΕΔ σε όλα τα επίπεδα.
2. Τα προβλήματα των οικονομικών αποδοχών και των μεταθέσεων είναι τα κυριότερα προβλήματα με ποσοστά που υπερβαίνουν το 90%.
3. Τόσο οι αξιωματικοί όσο και οι υπαξιωματικοί δεν είναι ικανοποιημένοι από τις παροχές του Υπουργείου Εθνικής Άμυνας (στρατιωτικά καταλύματα, θέρετρα, αθλητικές εγκαταστάσεις, οικογενειακά προγράμματα, εκδηλώσεις κ.λπ.). Αντίθετα, υπάρχει ικανοποίηση από τις παροχές υγείας.
4. Το νομικό πλαίσιο λειτουργίας των ΕΔ κρίνεται από την πλειοψηφία ως ανορθολογικό, αναποτελεσματικό και μη δημοκρατικό. Επίσης, η συντριπτική πλειοψηφία των στελεχών κρίνει μη ικανοποιητική τη λειτουργία της στρατιωτικής ηγεσίας σε ποσοστό 75–82% και της πολιτικής ηγεσίας σε ποσοστό 85–86%.
5. Το 52% των αξιωματικών και το 65% των υπαξιωματικών σκέπτονται να αποχωρήσουν από τις ΕΔ την ερχόμενη 5ετία. Οι κυριότεροι λόγοι είναι οικονομικοί, οικογενειακοί και η χαμηλή ποιότητα ζωής του στρατιωτικού.
6. Το 44% των αξιωματικών και το 61% των υπαξιωματικών δεν θα συνιστούσαν τη στρατιωτική σταδιοδρομία σε τρίτους. Το 37% των αξιωματικών και το 56% των υπαξιωματικών είναι δυσαρεστημένοι από τη σταδιοδρομία τους στις ΕΔ.
7. Το 66% των αξιωματικών και το 91% των υπαξιωματικών είναι υπέρ του συνδικαλισμού στις ΕΔ, ενώ υπέρ του θεσμού του συνήγορου του στρατιωτικού τάσσεται το 88% των αξιωματικών και το 94% των υπαξιωματικών.
8. Το 68% των αξιωματικών και το 37% των υπαξιωματικών θεωρούν ότι η ιδιότητα του στρατιωτικού είναι λειτούργημα.
9. Το 56% των αξιωματικών και το 70% των υπαξιωματικών πιστεύουν ότι η κοινωνία στηρίζει λίγο ή καθόλου τις ΕΔ.
Από τις απαντήσεις προκύπτει σαφώς ότι με βάση τους όρους συγκρότησης και λειτουργίας του, έχει διαμορφωθεί ένας στρατός δύο ταχυτήτων – υπάρχουν σαφείς διαφορές στον τρόπο που οι αξιωματικοί και οι υπαξιωματικοί βιώνουν τη σταδιοδρομία τους. Θα πρέπει επίσης να επισημανθεί ότι μεγάλο μέρος της έρευνας έχει διεξαχθεί την «προ Μνημονίου» εποχή.
Είναι επομένως προφανές ότι τα οικονομικά προβλήματα των στρατιωτικών θα έχουν διογκωθεί και θα χειροτερεύουν όσο συνεχίζεται η πολιτική του Μνημονίου. Αυτό σημαίνει ότι –και με βάση τα δεδομένα της έρευνας– οδηγούμαστε με γρήγορο ρυθμό σε ένα «στρατό επιβίωσης» – ένα στρατό που το βασικό μέλημα των στελεχών του είναι η διασφάλιση της επιβίωσής τους. Ένας στρατός δύο ταχυτήτων, στον οποίο επικρατεί η λογική της επιβίωσης, είναι αναμενόμενο να είναι λιγότερο αποτελεσματικός και να μη μπορεί να εκτελέσει τα καθήκοντα που αναμένει από αυτόν η κοινωνία.

Δηλαδή η κατάσταση μόνον ευοίωνος δεν θα μπορούσε να χαρακτηριστεί

Ιστορία του Πανανείου Νοσοκομείου Κρήτης

2010-08-10T11:29:00.003+03:00

Αντιγράφω από την Ιστοσελίδα http://www.kairatos.com.gr/afieromata/pananeio.htm
Έχει ενδιαφέρον, να αναφερθούμε στην ιστορία του Πανανείου Δημοτικού νοσοκομείου, που εγκαινιάστηκε με μεγαλοπρέπεια, στις 10 Φεβρουαρίου του 1902.
Μια ιστορία, που καταγράφει ο γιατρός-ακτινολόγος διδάκτορας της Ιατρικής του Πανεπιστημίου Αθηνών Μανόλης Δετοράκης, αντλώντας πληροφορίες, από το αρχείο της Δημογεροντίας και το αρχείο της Κρητικής Πολιτείας, της Βικελαίας Δημοτικής Βιβλιοθήκης.
Ο κ. Δετοράκης αναφέρει: "Το παλαιότερο πολιτικό νοσοκομείο στην Κρήτη ήταν το πάλαι ποτέ Χριστιανικό νοσοκομείο ή Ρωμαίϊκα Σπιτάλια, που βρισκόταν στην οδό Ταξ. Μαρκοπούλου, στη θέση του σημερινού 8ου Δημ. Σχολείου, που συντηρούσε η Χριστιανική Κοινότητα Ηρακλείου, ήδη πριν το 1800. Από τα μέσα του ΙΘ' αι. είχε επισημανθεί η αδυναμία του για την εξυπηρέτηση των νοσηλευτικών και λοιπών κοινωνικών αναγκών του Τμήματος Ηρακλείου (και όχι μόνον).Ετσι το 1860, επί Μητροπολίτου Κρήτης Διονυσίου Χαριτωνίδου (1858-68) και μετέπειτα Οικουμενικού Πατριάρχου "ηυρύνθη και επεσκευάσθη προς αρτιωτέραν εκπλήρωσιν των σκοπών αυτού", όπως μας πληροφορεί ο αείμνηστος Ν. Ζευγαδάκης, σε δημοσίευμά του στην εφημ. ΜΕΣΟΓΕΙΟΣ της 27.7.1963. Το ίδρυμα αυτό χρησιμοποιούμενο ως Νοσοκομείο, Πτωχοκομείο και Γηροκομείο, υπήρξε ακόμη άσυλο των Χριστιανών στις επανειλημμένες Κρητικές επαναστάσεις του ΙΘ' αι. και πολλοί επώνυμοι και ανώνυμοι αγωνιστές της ελευθερίας, ολόκληρα πτώματα ή αταίριαστα μέλη, έχουν ταφεί στην αυλή του, γι' αυτό και δικαιολογημένα ο αείμνηστος Ν. Ζευγαδάκης, το αποκαλούσε "Εθνικόν Κοιμητήριον".
Η μεγάλη συρροή κάθε είδους ασθενών και ενδεών ή αναπήρων, καθιστούσε το ίδρυμα αυτό κάθε μέρα και ανεπαρκέστερο, παρά τις φιλότιμες προσπάθειες της Χριστ. κοινότητας. Αμεση διοίκηση του νοσοκομείου, ασκούσε εκλεγμένη από τα σωματεία τριμελής επιτροπεία, που υπαγόταν στη Δημογεροντία Ηρακλείου, με πρόεδρο τον εκάστοτε Μητροπολίτη. Το Νοσοκομείο (Πτωχοκομείο, Γηροκομείο), μαζί με τα Χριστιανικά Σχολεία και τον ανεγειρόμενο Ναό του Αγ. Μηνά, αποτελούσαν τα "Κοινωφελή Καταστήματα της πόλεως Ηρακλείου". Ενας βασικός κανονισμός λειτουργίας των, δημοσιεύτηκε το 1876, επί Μητροπολίτου Σωφρονίου (ΑΔΗ 2/111-338).
Τον Νοέμβριο του 1863 "οι τα διάφορα σωματεία της Χριστ. Κοινότητος της πόλεως ταύτης αποτελούντες... αισθανόμενοι την απόλυτον ανάγκην του να αγορασθή εκ μέρους της Κοινότητος το πωλούμενον οίκημα του Μπετέρ Χανάν Πασά, ίνα χρησιμεύση ως κατάστημα του Νοσοκομείου, καθ' όσον κείται εις κατάλληλον μέρος και αρκετήν έχει ευρυχωρίαν, επομένως το ήδη κατάστημα του Νοσοκομείου να χρησιμεύση ως Ελληνική Σχολή και Παρθεναγωγείον...", ανέθεσαν ομόφωνα στον έγκριτο Στεφ. Οικονομίδη να προχωρήσει στη διαδικασία της αγοράς του οικήματος, που τελικά δεν πραγματοποιήθηκε (εγγρ. ΑΔΗ 2/10-1348 και 2/10-1358).
Το 1892 ο Πανανός Θεοδουλάκης και η σύζυγός του Αθηνά, το γένος Ανεμογιάννη, πρόσφεραν για ενίσχυση των σκοπών του νοσοκομείου την μετά ζωήν κυριότητα "μιας οικίας και 6 μαγαζείων" αλλά και 500 λίρες για την ίδρυση του νέου νοσοκομείου, όπως προκύπτει από ευχαριστήριο έγγραφο του τότε Μητροπολίτου και πανάξιου ιεράρχη Τιμοθέου Καστρινογιαννάκη (επίσημη εφημ. ΚΡΗΤΗ φ. 1324 της 4-12-1892).
Στην εφημ. ΗΡΑΚΛΕΙΟΝ, της 6ης Ιανουαρίου του 1894, διευκρινίζεται ότι οι 500 λίρες θα καταβληθούν "άμα τη ενάρξει της οικοδομής του νέου νοσοκομείου εις τον κοινοτικόν χώρον Πετριχάν Πασά..."
Ακολούθησε νέα μεγάλη δωρεά από 2000 εικοσόφραγκα, για τον ίδιο σκοπό το Γενάρη του 1895. Για το λόγο αυτό, οι εκπρόσωποι των Χριστιανικών σωματείων της πόλης, υπό την προεδρεία του Μητροπολίτου Τιμοθέου, εξέδωκαν ψήφισμα με το οποίο ανακήρυξαν το ζεύγος Θεοδουλάκη, μεγάλους ευεργέτες της πόλης του Ηρακλείου, "επειδή απεφάσισαν νέαν μεγάλην δωρεάν υπέρ των ενδεών ασθενών πατριωτών ημών, ορίσαντες δύο χιλιάδες εικοσόφραγκα προς ίδρυσιν νοσοκομείου, εν τη πόλει ημών, ου μεγίστην ανάγκην έχει η χριστιανική κοινότης Ηρακλείου, άτε του υπάρχοντος όντος ακαταλλήλου και μη εκπληρούντος πάντας τους όρους της υγιεινής... (εφημ. ΗΡΑΚΛΕΙΟΝ, 26 Ιαν. 1895).
Οπως μας πληροφορεί ο αείμνηστος Ν. Ζευγαδάκης (εφημ. ΜΕΣΟΓΕΙΟΣ, 9-2-1960): "Ο θεμέλιος λίθος "του ασύλου τούδε των νοσούντων", ετέθη την 28ην Μαΐου του 1895, Κυριακή των Αγ. Πάντων, επί Μητροπολίτου Κρήτης Τιμοθέου Καστρινογιαννάκη, ανηγέρθη δε το ίδρυμα τη γενναία χορηγία και εξ ιδίων δαπάνη των ιδρυτών αυτού Πανανού και Αθηνάς Θεοδουλάκη.
Την οικοδομήν, ήτις είχε φθάσει μέχρι στέγης, διέκοψε η τον Ιούλιον του 1896 εκραγείσα επανάστασις. Τον Νοέμβριον του αυτού έτους το έργον επανελήφθη, ανεκόπη όμως και πάλι περί τα μέσα Ιανουαρίου του 1897. Αλλά-ως αναγράφεται εις τας επιγραφάς-τη θεία ευδοκία και χάριτι, κατά Δεκέμβριον του 1900, ηγεμονεύοντος του Πρίγκηπος Γεωργίου της Ελλάδος, Υπάτου Αρμοστού και Ευμενίου Ξηρουδάκη Κρητός Αρχιερατεύοντος, επανελήφθη και συνεπληρώθη η οικοδομή, τη πλουσία και αφειδεί των αυτών ιδρυτών χορηγία. Ετελέσθησαν δε τα εγκαίνια του τε Πανανείου τούδε Νοσοκομείου και του εν αυτώ υπό των αυτών ιδρυτών ανεγερθέντος ιερού ναού του Αγ. Παντελεήμονος, τη 10η Φεβρουαρίου του 1902, οπότε εδωρήθη και ανεκηρύχθη υπό των ιδρυτών το φιλανθρωπικόν τούτο ίδρυμα ως ιδιοκτησία τελεία του εν τη πόλει ταύτη ιερού ναού του Αγ. Μεγαλομάρτυρος Μηνά..."
Ο μεγάλος πράγματι ευεργέτης του Ηρακλείου Πανανός Θεοδουλάκης, καταγόταν από τη Μεγάλη Βρύση Μονοφατσίου, είχε εγκατασταθεί στη Σμύρνη, ίσως μετά την επανάσταση του 1866, όπου απέκτησε τεράστια περιουσία. Η σύζυγός του Αθηνά, ήταν κόρη του Ηρακλειώτη μεγαλεμπόρου Ιωαν. Ανεμογιάννη και είχε αδελφούς τους εξέχοντες πολίτες, μεγαλεμπόρους επίσης, Λεωνίδα και Ανδρέα Ανεμογιάννη. Για τους ενδιαφερόμενους για περισσότερες πληροφορίες για το ζεύγος Πανανού Θεοδουλάκη, παραπέμπω στην εφημερίδα ΠΑΤΡΙΣ, της 17-4-1963 δημοσίευμα Ν. Σταυρινίδη, 9 συνέχειες.
Σε έγγραφό του προς το δήμαρχο Ηρακλείου (Οθωμανό) Ριφαάτ Αφεντακάκη με ημερομηνία 15-3-1902, ο Μητροπολίτης Κρήτης Ευμένιος, γράφει: "Λαμβάνομεν την τιμήν να δηλώσωμεν Υμίν ότι το Πανάνειον Νοσοκομείον κατά πάντα είναι έτοιμον όπως χρησιμεύση ως Νοσοκομείον του Δήμου Ηρακλείου. Επειδή δε πριν ή παραχωρηθή το ειρημένον κατάστημα τω Δήμω Ηρακλείου είναι ανάγκη να προηγηθή συνεννόησίς τις μεταξύ της επιτροπής του Ι. Ναού του Αγ. Μηνά και του υπό την προεδρείαν Υμών Αδελφάτου, δια ταύτα παρακαλείσθε να ορίσητε ημέραν και ώραν καθ' ην είναι δυνατόν να λάβη χώραν τοιαύτη από κοινού συνεννόησις εν τη Ιερά Μητροπόλει, όπως καλέσωμεν και τα μέλη της επιτροπής..." (ΑΔΗΚ 3-2/24-408).
Τη συγκεκριμένη χρονική περίοδο, το Αδελφάτο του Νοσοκομείου, αποτελούσαν τα παρακάτω πρόσωπα, που έχαιραν πράγματι ιδιαιτέρας υπολήψεως:
1. Ριφαάτ Αφεντακάκης, Οθωμανός, Δήμαρχος Ηρακλείου.
2. Αριστείδης Ζαφειρίδης, ιατρός, μέλος.
3. Ιωσήφ Χατζιδάκης, ιατρός, Εφορος Αρχαιοτήτων.
4. Αριστ. Στεργιάδης, Δικηγόρος.
5. Φαζήλ Βέης Χατζηφαζιλαζαδές. Οθωμανός επίσημος (ΑΔΗΚ 3-2/24-100).
Οπως διαπιστώνεται από μεγάλο αριθμό εγγράφων (κατά κανόνα αδημοσίευτων), η έναρξη της λειτουργίας του νέου νοσοκομείου καθυστέρησε αρκετά, αφού εκτός από το κτιριακό συγκρότημα, δεν είχε παρά στοιχειώδη εξοπλισμό. Ετσι π.χ. μέγα θέμα προέκυψε από την απουσία πρόβλεψης καταλλήλου χώρου για χειρουργείο (!)
Η διαρρύθμιση υπαρχόντων δωματίων για το σκοπό αυτό, αποτέλεσε την πρώτη εκλογή και δημιούργησε θέμα μεταξύ της Μητροπόλεως (που είχε την κυριότητα και την ευθύνη αλλά δεν είχε προβλέψει τέτοιο κονδύλιο στον προϋπολογισμό της) και του Δήμου, που είχε πιεστικές ανάγκες για την εξυπηρέτηση των ασθενών, αφού τα παλιά Σπιτάλια δεν λειτουργούσαν ως νοσοκομείο από διετίας και οι Χριστιανοί ασθενείς νοσηλεύονταν ακόμη στο τότε Οθωμανικό νοσοκομείο, με καταβολή αντιτίμου εκ μέρους του δήμου στη Μουσουλμανική Δημογεροντία.
Οπως μας πληροφορεί ο αείμνηστος Ν. Σταυρινίδης, το νοσοκομείο αυτό ήταν εγκατεστημένο στο κονάκι του Βελή πασά και βρισκόταν στην οδό Ιδομενέως και ακριβώς στη θέση του γνωστού γυμναστηρίου. Το μέγαρο αυτό καταστράφηκε από φωτιά στις αρχές του αιώνα.
Στην αίτηση του δημάρχου για την οικονομική αντιμετώπιση του θέματος του χειρουργείου, η Μητρόπολη απήντησε ότι "στερείται απολύτως χρημάτων και ότι η μόνη συνδρομή ην κατά την οικοδομήν ταύτην δύναται να χορηγήση η επιτροπεία είναι να εκχωρήση λίθους, δοκούς ξυλίνους εξ εκείνων ας έχει και εν μέρει και άσβεστον..." (ΑΔΗΚ 3-2/42-85 της 5-8-1903). Με εντολή του δημάρχου, ο μηχανικός του Δήμου Κ. Τσαντηράκης, σε συνεργασία με τους γιατρούς του νοσοκομείου συνέταξε τη μελέτη και τον προϋπολογισμό του χειρουργείου. Αποφασίστηκε η εξ αρχής οικοδομή νέου κτίσματος στη βόρεια πλευρά του κτιρίου, η δε προβλεπόμενη δαπάνη ανήλθε στις 3.234 δρχ. (Τιμή 1 οκάς κρέατος Α' Ποιότ. 1.10) (ΑΔΗΚ 3-2/41-427).

Σε έγγραφο του δημάρχου προς το Μητροπολίτη με ημερομηνία 3-7-1902 αναφέρεται:
"Αύριον και 10 π.μ. θα προσέλθωσιν εις την Ι. Μητρόπολιν τα μέλη του αδελφάτου του Δημ. Νοσοκομείου, δια την σύνταξιν του ενοικιαστηρίου του Πανανείου Νοσοκομείου" (ΑΔΗΚ 3-2/27-84). Δεν έχει διευκρινιστεί πόσο ήταν το ενοίκιο που κατέβαλλε ο δήμος στην επιτροπεία του Αγ. Μηνά, αλλά ένα χρόνο μετά την έναρξη της λειτουργίας του, το Νοσοκομείο παραχωρήθηκε στο δήμο Ηρακλείου, στην ευθύνη και κυριότητα του οποίου παρέμεινε μέχρι τη συγχώνευσή του με το Βενιζέλειο νοσοκομείο, προ εικοσαετίας περίπου. (Σχετικά με τη συγχώνευση του Πανανείου με το Βενιζέλειο, ιδέ: α' ΒΔ' 370/70, ΦΕΚ 118/26-5-70 και β' ΝΔ 161/73, ΦΕΚ 220/29-9-73).

Σε σημείωμα του δημάρχου, με την ιδιότητα του προέδρου του αδελφάτου, αναφέρεται ότι "εις το ενταύθα Δημ. Νοσοκομείον, το υπό του αδελφάτου διευθυνόμενον, διατηρούνται πεντήκοντα κλίναι δια τους προς νοσηλείαν εισερχόμενους. Ηράκλειο 10-9-1902" (ΑΔΗΚ 3-2.29.-220). Μια εβδομάδα αργότερα (17.9.1902), το αδελφάτο δηλώνει ότι "παρέλαβεν παρά του Στυλ. Πρατσινάκη, είκοσι δύο κλίνας, ομοίας καθ' όλα με την δοθείσαν παραγγελίαν" (ΑΔΗΚ 3-2/29-487).

Σε άλλο έγγραφο του δημάρχου με ημερομηνία 20.9.1902, γίνεται μνεία για τη μεταφορά του νοσοκομείου "... προκειμένου να μεταφερθεί λίαν προσεχώς το νοσοκομείον εις το Πανάνειον Κατάστημα..." (ΑΔΗΚ 3-2/29-563). Σε έγγραφο του προς τη Μοιραρχία Ηρακλείου, με ημερομηνία 11-10-1902 ο δήμαρχος ζητά να μεταβούν στο Πανάνειο, για να ορίσουν τα δωμάτια των φυλακισμένων (ΑΔΗΚ 3-2/30-178).
Η νομαρχία Ηρακλείου, σε έγγραφό της προς το δήμο, με ημερομηνία 7-11-1902, γνωστοποιεί ότι επικυρώθηκε η απόφαση με την οποία καταρτίστηκε το αδελφάτο και ζητά να συγκληθεί εγκαίρως "όπως υποδείξη συμφώνως των υπ' αριθ. 423 Νόμω τα κατάλληλα πρόσωπα, ίνα διορισθώσι ως ιατροί και φαρμακοποιοί του Νοσοκομείου, ως και το λοιπόν προσωπικόν αυτού" (ΑΔΗΚ 3-2/31-84). Οι γιατροί και οι φαρμακοποιοί, διορίζονταν με ηγεμονικό διάταγμα.
Ο πρώτος γιατρός που διορίστηκε στο Πανάνειο, ως διευθυντής του χειρουργικού τμήματος, ήταν ο διακεκριμένος χειρουργός (και οφθαλμίατρος) Σάββας Σαββάκης (1860-1934). Για τον εξοπλισμό του χειρουργείου με σύγχρονα εργαλεία, δωρέα του Πρίγκηπα Γεωργίου, ο Σαββάκης πήγε στα Χανιά για να συνεργαστεί με τον ιδιαίτερο γιατρό του υψηλότατου E. KLARK, προκειμένου να επιλεγούν τα καταλληλότερα και να παραγγελθούν σε Ευρωπαϊκούς οίκους (Εγγρ. ΑΔΗΚ 3-2/40-199) της 11.1.1903. Γιατρός του Παθολογικού τμήματος διορίστηκε ο Βασ. Θειακάκης (1872-1918), πρώτος δε φαρμακοποιός ο Κ. Ξεινιαράκης, που όπως ανέφερε στην αίτησή του "κατείχε πτυχίον του Εθνικού Πανεπιστημίου και άδειαν του Ιατροσυνεδρίου (ΑΔΗΚ 3-2/40-182) της 12-6-1903.

Τα της λειτουργίας του νέου νοσοκομείου, διαλαμβάνονταν επακριβώς στο υπ' αριθ. 4 Ηγεμονικό διάταγμα της 21-1-1904. "Περί κανονισμού της εσωτερικής υπηρεσίας του δημοτικού νοσοκομείου Ηρακλείου", που για πρώτη φορά αναφέρεται επίσημα ως Πανάνειον Δημοτικόν Νοσοκομείον (επισ. Εφημ.Κρητ. Πολιτ. φ. 5 της 27-1-1904 Α'). Ο Κανονισμός αποτελείται από 116 άρθρα. Στο άρθρο 2 αναφέρεται: "Σκοπός του Νοσοκομείου είναι η νοσηλεία και η παροχή ιατρικής βοηθείας και φαρμάκων, άνευ διακρίσεων θρησκεύματος και εθνικότητος.

α. Εις αρρώστους απόρους του δήμου Ηρακλείου
β. Εις αρρώστους απόρους των άλλων δήμων επί πληρωμή των οικείων Δήμων
γ. Και εις ευπόρους επί πληρωμή..."

Το Νοσοκομείο περιελάμβανε παθολογικό και χειρουργικό τμήμα, καθώς και δύο ιδιαίτερα παραρτήματα: α. το των συφιλιδικών γυναικών, και β. το των μολυσματικών νοσημάτων.
Η ίδρυση ειδικών παραρτημάτων, για τα αφροδίσια νοσήματα, ήταν αναγκαία εκ των πραγμάτων, επειδή λόγω της μικτής κατοχής των ξένων στόλων, υπήρξε συρροή μεγάλου αριθμού γυναικών ελευθερίων ηθών στις πόλεις της Κρήτης, ιδιαίτερα στα Χανιά και στο Ηράκλειο.
Το γεγονός αυτό, ανάγκασε την Κρητική Πολιτεία να προβεί από τα πρώτα της βήματα στην ψήφιση του υπ' αριθ. 173 νόμου του 1900 "Περί Χαμαιτυπείων". Θεωρώ σκόπιμο με την ευκαιρία της δημοσίευσης αυτής, να παραθέσω μια περικοπή της εισηγητικής έκθεσης της Ανωτ. Διεύθυνσης των Εσωτερικών, προς τον Πρίγκηπα, για την έκδοση (έγκριση) του παραπάνω νόμου: "Εις ποίας ποτέ χρονικάς περιόδους ο Κρητικός λαός, κεκμηκώς εκ των πολιτικών παθών, ευρέθη εις συνάφεια μετά τοσούτων γυναικών ελευθερίων ηθών;
Τα απλούστερα ήθη, πρωτογενή τολμώ ειπείν, είναι η κληρονομία του Κρητικού λαού και μετ' αυτών κατά συνέπειαν η τιμή της οικογενείας εν υψίστη συναισθήσει μέχρι του σημείου να καθίσταται αφορμή αιματηρών αντεκδικήσεων... Κατά το νομοσχέδιον τούτο, ου μόνον οι κεντρικοί τόποι περιπάτου και τα δημόσια εντευκτήρια έσονται απρόσιτα εις τας ιεροδούλους, αλλά επίσης απρόσιτα έσονται και τα μέρη εκείνα, άτινα η χωροφυλακή, ήθελεν εκάστοτε ορίζει.
Η πρόνοια δ' αύτη είναι αναγκαία, διότι παρευρισκομένων ενταύθα τοσούτων στρατιωτών διαφόρων εθνικοτήτων, η διατριβή των γυναικών τούτων ανά τας οδούς, είναι διαρκής κίνδυνος της δημοσίας τάξεως, ως απέδειξαν ήδη διάφορα συμφεβηκότα, χαρακτήρος σοβαρού. Οθεν εκ τούτων, είναι αναγκαίος ο περιορισμός της διαφθοράς δια σιδηρού κλοιού...".
Η επιθεώρηση των κοινών γυναικών, είχε ανατεθεί στους αστυάτρους (άρθρα 29-42). Οι πάσχουσες από αφροδίσια νοσήματα, απομακρύνονταν αμέσως από τα χαμαιτυπεία και εισάγονταν στο ειδικό παράρτημα του νοσοκομείου για θεραπεία.

Αλλά και η ίδρυση ιδιαίτερων παραρτημάτων για τα λοιμώδη νοσήματα, ήταν απαραίτητη, λόγω του επιδημικού χαρακτήρα που προσλάμβαναν πολλά απ' αυτά, ιδιαίτερα δε η ευλογιά, η διφθερίτις, η εγκεφαλονωτιαία μηνιγγίτις, ο τύφος και η οστρακιά.

Σύμφωνα με το νόμο 423/1901 "Περί Δημοτικών Νοσοκομείων", η διοίκηση του νοσοκομείου ανατέθηκε σε πενταμελή επιτροπή, που λεγόταν αδελφάτο. Μέλη του ήταν ο δήμαρχος της πόλης (πρόεδρος) και τέσσερα άλλα πρόσωπα που εκλέγονταν από το δημοτικό Συμβούλιο.
Από αυτά, τα δύο ήσαν γιατροί, τα δε άλλα δύο "εκ των μάλλον ευυπολήπτων προσώπων της πόλεως". Με το Νόμο 564 της 23/7/1903 "περί διοικήσεως των Δημοτικών Νοσοκομείων", καθιερώθηκε η διπλή διοίκηση, δηλ. η αστική και η ιατρική εφορεία.
Το άρθρο 5, προέβλεπε: "Εις την αστικήν εφορείαν ανάγεται παν ό,τι αφορά εις την διοίκησιν και διαχείρησιν της περιουσίας του νοσοκομείου, ιδία δε διορίζει αύτη τους υπαλλήλους και το κατώτερον προσωπικόν του νοσοκομείου, απολύει δε αυτούς μόνον τη προτάσει της ιατρικής εφορείας, διατάσσει πάσαν προμήθειαν φαρμάκων και τροφίμων, εξελέγχει τους λογαριασμούς, εντελλομένη πάσαν πληρωμήν και εν γένει έχει όσα άλλα καθήκοντα ανατεθώσιν αυτή, δι' ηγεμονικού διατάγματος...". Πρόεδρος της αστικής εφορείας του Πανανείου, που ήταν τριμελής, ήταν τα χρόνια εκείνα ο μητροπολίτης Ευμένιος (Ξηρουδάκης), μέλη δε, ο Σάββας Σαββάκης και ο Εμμαν. Λογιάδης.

Στον κανονισμό του Πανανείου, καθιερώνεται για πρώτη φορά θέση οικονόμου (άρθρα 12-13), που αποτελούσε ένα εποπτικό όργανο, άγρυπνο μάτι της αστικής εφορείας.

Στις 6-2-1904, η αστική εφορεία υπέβαλε στο δημοτικό συμβούλιο για έγκριση τον προϋπολογισμό 1903-1904 (δηλ. από 1-9-1903 μέχρι 31-8-1904) που προέβλεπε έξοδα 44.928.90, με προβλεπόμενα έσοδα 41.144.40 δρχ. Από αυτά, η ετήσια εισφορά του δήμου, ανερχόταν σε 30.644 δρχ. η δε χορηγία της κυβέρνησης, δηλ. της Κρητικής Πολιτείας σε 2000 και αφορούσε αποκλειστικά στη λειτουργία του Συφιλιδικού νοσοκομείου (ΑΔΗΚ, 3-2/55-56, 8). Από τα στοιχεία του παραπάνω εγγράφου, πληροφορούμαστε π.χ. ότι ο μισθός του Δ/ντή χειρουργού ήταν 200 δρχ. του παθολόγου 180 και του βοηθού ιατρού 120.
Ο οικονόμος και ο φαρμακοποιός έπαιρναν 100, ο αρχινοσοκόμος 60, οι νοσοκόμοι από 30, ο μάγειρος 30, ο θυρωρός 30, η πλύντρια 30 και οι δύο υπηρέται 20. Για τροφή, φωτισμό, καύσιμη ύλη, προβλέπονταν 1200 δρχ. και για αγορά φαρμάκων 2000 δρχ.

Μεγάλο ενδιαφέρον παρουσιάζει η απογραφή του νοσοκομείου την 21 Ιαν. 1903 (ΑΔΗΚ 3-2/38- 65). Σ' αυτήν αναφέρονται μεταξύ άλλων: "Κρεβάτια σουμιέ 42, στρώματα εκ χόρτου νέα 40 και παλαιά 35, σινδόνια νέα 40, παλαιά 170, μποτίλιες νερού 30, ποτήρια 55, ουροδοχεία υάλινα ανδρικά 22, γυναικεία 8 και εκ πορσελάνης γυναικεία 5, λαβίδες αιμοστατικαί 7 καθετήρες ερευνητικοί THOMPSON 2, βελονοκάτοχα 2, ψαλίδια ευθεία 1, εργαλεία μαιευτικής (εμβρυουλκός) με μαχαιρίδια 3, λιθολάβοι κυρτοί 2, ευθείς 1, λαρυγγοσκόπιον 1, υστερόμετρον 1, στηθοσκόπια 3, ωτοσκόπια εκ καουτσούκ 3, σκίμπους μαιευτικός 1, τραπέζιον χειρουργικόν 1, ιγδία φαρμακείου εκ πορσελάνης 10, υέλινα 2, εργαλεία οδόντων 9, μάσκα χλωροφορμίου 1".
Επίσης μεγάλο ενδιαφέρον για την ιστορία της ιατρικής και της φαρμακευτικής παρουσιάζει η απογραφή των φαρμάκων του νοσοκομείου, που υποβάλει ο β' φαρμακοποιός του Α. Νικολαΐδης, στις 21-1-1903 (ΑΔΗΚ 3-2/38-59). Πρόκειται για ένα κατάλογο 135 φαρμάκων, μεταξύ των οποίων: "BAUME DE PEROU VRAI, BELLADONNE FEUILLES, CAPSULINES DE CREOSOTE, CHLOROFORME ANESTHETIQUE CHIM. PURE, COCA DE PERLU FEUILLES, COCAIN HYDROCHL, DIGITALLINE FEUILLES, ETHER SULFURIQUE RECTIFIE, EXTRAIT DE VALERIANE, MORPHINE HYDROCHL, MERCURE SUBLIME CORROSIVE EN PUDRE, NITRATE D' ARGENT CRYST, QUIN UONE GRIS MENU, QUININE SULFATE, BISULFATE, HUDDROCHL, κλπ".
Για την προμήθεια φαρμάκων στο νέο νοσοκομείο, έδειξαν ενδιαφέρον διάφοροι φαρμακευτικοί οίκοι της Ευρώπης, όοπως η MERCK DARMSTADT του Βερολίνου και η CARLO ERBA του Μιλάνου, όπως φαίνεται σε έγγραφο του αντιπροσώπου τους RICH KRUGER, στο δήμαρχο Ηρακλείου, με ημερομηνία 2-3-1903 (ΑΔΗΚ. 3-2/37-79)". Αλλά και ο Μ. STUERMER, στέλνει επιστολή στο δήμαρχο για τον ίδιο λόγο, με ημερομηνία 21/4/1903, στην οποία αναφέρει: "Γνωρίζων εκ των προτέρων ότι θέλει δοθή κατ' αυτάς η παραγγελία των φαρμάκων του ενταύθα Νοσοκκομείου, σπεύδον σήμερον όπως παρακαλέσω υμάς, ίνα ευαρεστούμενος μη λησμονήσητε του να με έχετε υπ' όψιν σας κατά την παραγγελίαν αυτών. Και εστέ υπερβέβαιος, ότι θέλετε μείνει κατά πάντα ευχαριστημένος, ευτυχήσας να αντιπροσωπεύω κατάστημα Γαλλικόν, του οποίου τα φάρμακα, εργαλεία κλπ. είδη, χαίρουσι παγκοσμίας φήμης. Ευελπιστών εκ των προτέρων ότι θέλετε με προτιμήσει κατά την παραγγελίαν τούτων, διατελώ όλως υμέτερος. MAK STUERMER" (ΑΔΗΚ 3-2/39-63).

Μεγάλα τα προβλήματα και αναποτελεσματικά τα μέσα της εποχής. Ηρωικές πράγματι οι προσπάθειες των λίγων γιατρών και των νοσοκόμων, πολλοί από τους οποίους ήσαν χωρίς σχετική κατάρτιση και πείρα. Οι μισθοί τους καταβάλλονταν με μεγάλη καθυστέρηση. Και βέβαια περί ωραρίου, ουδείς λόγος. Για την ενημέρωσή τους, αλλά και για την συμπεριφορά τους, που δεν ήταν πάντα άψογη, υπεύθυνοι ήσαν οι γιατροί. Πολλοί έδειξαν αξιοζήλευτο ενδιαφέρον και στάθηκαν στοργικοί και χρήσιμοι στους πάσχοντες, σε δύσκολες στιγμές της ζωής τους "ημέραν τε και νύκτα".
Η θέση τους εξάλλου δεν ήταν εξασφαλισμένη και όπως φαίνεται από σειρά εγγράφων, πολύ εύκολα απολύονταν. Συνήθεις ή σοβαρότερες εκτροπές στην άσκηση του καθήκοντός των αλλά και ρουσφετολογικές παρεμβάσεις εκ μέρους του δήμου και άλλων παραγόντων της πολιτείας, επηρέαζαν την υπαλληλική τους πορεία. Το ίδιο συνέβαινε και με τους γιατρούς και τους άλλους εργαζόμενους.
Η επιβολή προστίμων ή άλλων ποινών, μέχρις απολύσεως στο προσωπικό του νοσοκομείου, ήταν συνηθισμένη, και γενικά "ητιολογημένη". Ετσι π.χ. μετά από αναφορά εφορεύοντος μέλους του αδελφάτου με ημερομηνία 7-3-1903 (ΑΔΗΚ, 3-2/37-170), προς το δήμαρχο, απολύθηκε ο κατηγορούμενος νοσοκόμος την επομένη της καταγγελίας.
Η αναφορά έγραφε ότι: "Σήμερον αντελήφθην ιδίοις όμμασι, ότι ο νοσοκόμος του χειρουργικού τμήματος Νικ. Ζερβουδάκης, ίστατο άνωθεν επί του παραθύρου της γυναικείας φυλακής, ένθα κρατείται η κοινή γυνή Μαρία Σταματοπουλα, την οποίαν προ ημερών είχετε αποστείλει εκ του Συφιλιδικού νοσοκομείου και ερωτοτρόπει μετ' αυτής, έχων συνεταίρους και τινας εκ των φρουρών της εν τω νοσοκομείω Χωροφυλακής και τινα πολίτην άγνωστόν μοι...".
Αλλά και στον διευθυντή του νοσοκομείου και χειρουργό Σάββα Σαββάκη, το αδελφάτο αποφάσισε να κρατηθούν από το μισθό του 40 δρχ. (ποσό σεβαστό, ίσο με το μισθό ενός γραμματοδιδασκάλου της εποχής), διότι "εξ υπαιτιότητός του το ταμείο του δήμου επλήρωσε εις τον ιατρόν κ. Ι. Ανάτσιτον, δι' εγχείρησιν την οποίαν ενήργησε εις το νοσοκομείον, καθ' ότι ο ειρημένος ιατρός απουσίαζε τότε άνευ νομίμου αδείας..." (ΑΔΗΚ 3-2/36-193, της 11-2-1903).

Εκτός από τη συνήθη λειτουργία του χειρουργικού και του παθολογικού τμήματος, το νοσοκομείο ήταν επίσης επιφορτισμένο με τον εμβολιασμό (Δαμαλισμός, αναδαμαλισμός, χορήγηση αντιδιφθεριτικού ορού ROUX), στους απόρους δημότες. Σε ένα ενδιαφέρον έγγραφο του διευθυντή του νοσοκομείου Σ. Σαββάκη προς το δήμαρχο, με ημερομηνία 2/3/1904 (ΑΔΗΚ 3-2/56-234) αναφέρεται: "... ελήφθησαν σωληνάρια δαμαλίδος εν όλω ενενήκοντα πέντε (95).
Δι' αυτών εδαμαλίσθησαν παίδες απόρων δημοτών Ηρακλείου από της 24 Ιαν. 1904 άχρι της 18 Φεβρουαρίου επτακόσιοι τεσσαράκοντα δύο (742), εκείθεν δε άχρι της χθες, διακόσιοι ενενήκοντα πέντε, εν όλω αριθ. 1037...".
Ο Σαββάκης υποβάλλει ονομαστικό κατάλογο των εμβολιασθέντων, όπου αναφέρεται το όνομα (εξ ου και η εθνικότης και το θρήσκευμα), η συνοικία, όπως λεγόταν τότε τουρκιστί, το αποτέλεσμα του εμβολιασμού και οι σχετικές παρατηρήσεις. Αξίζει να αναφερθεί εδώ, ότι από τα 1037 παιδιά, τα 595 ήσαν Οθωμανοί, δηλ. ποσοστό 57,5%. Μόνιμος προμηθευτής δαμαλίδος του δήμου Ηρακλείου, ήταν το "Ελληνικόν Δαμαλιστήριον, "του ειδικώς εν Ευρώπη σπουδάσαντος ιατρού Α. Δευτεραίου, ιδρυθέν εν Αθήναις το 1887...". Από το δήμο Ηρακλείου, προμηθεύονταν δαμαλίδα, όλοι οι δήμοι του τμήματος Ηρακλείου και Λασιθίου επί πληρωμή. Υπάρχει μεγάλος αριθμός σχετικών εγγράφων.

Κλείνω το σύντομο αυτό δημοσίευμα με μια προσωπική κατάθεση: Πριν από λίγα χρόνια, ένα καλοκαιριάτικο απόγευμα, επισκέφτηκα τα ερείπια του Πανανείου, με το οποίο με συνέδεαν παλιές μνήμες. Στην ευρεία είσοδο του γραφείου του Διευθυντού, υπήρχε ακόμη μια μαρμάρινη πλάκα, "ήλοις καθηλωμένη" στον τοίχο, με την παρακάτω επιγραφή, που κατέγραψα αμέσως από ενστικτώδη φόβο, μήπως δεν την ξαναδώ: ΘΕΟΔΟΥΛΑΚΗΣ ΠΑΝΑΝΟΣ ΚΑΙ ΑΘΗΝΑ ΟΜΟΝΟΥΣ ΣΥΖΥΓΟΣ, ΤΟΝ Δ' ΑΝΗΓΕΙΡΑΝ ΤΟΝ ΔΟΜΟΝ ΠΡΟΣΦΥΓΗΝ ΤΟΙΣ ΠΑΣΧΟΥΣΙΝ, ΙΝΑ ΑΥΤΩΝ ΜΑΛΑΞΩΣΙ ΤΟΥΣ ΠΟΝΟΥΣ ΚΑΙ ΘΡΕΠΤΡΑ ΑΠΟΔΟΣΩΣΙΝ ΕΙΣ ΤΗΝ ΠΑΤΡΩΑΝ ΓΗΝ.

Την επομένη επέστρεψα με φωτογραφικά σύνεργα, για να φωτογραφίσω εκείνη, τη μόνη εναπομείνασα επιγραφή. Δυστυχώς δεν υπήρχε πια εκεί!

>- Μαύρος Γάτος - Το Ταξίδι Της Επιστροφής: Η ΜΕΤάΛΛΑΞΗ ΤΟΥ έΛΛΗΝΑ ΠΡΟΛΕΤάΡΙΟΥ Κ ΛούΜΠΕΝ ΠΡοΛΕΤάΡΙΟΥ ΚΑΙ η ΗΘΙΚή-ΟΙΚΟΝΟΜΙΚή ΜΑς ΧΡΕΩΚΟΠίΑ

2010-08-03T07:49:00.000+03:00

>- Μαύρος Γάτος - Το Ταξίδι Της Επιστροφής: Η ΜΕΤάΛΛΑΞΗ ΤΟΥ έΛΛΗΝΑ ΠΡΟΛΕΤάΡΙΟΥ Κ ΛούΜΠΕΝ ΠΡοΛΕΤάΡΙΟΥ ΚΑΙ η ΗΘΙΚή-ΟΙΚΟΝΟΜΙΚή ΜΑς ΧΡΕΩΚΟΠίΑ

ΠΙΝΑΚΙΔΕΣ ΑΠΟ ΚΕΡΙ: Πρώτη μέρα στο Σχολείο: τσίου τσίου μανούλα μου, γιατί δε φεύγουμε;

2010-07-15T21:30:00.000+03:00

ΠΙΝΑΚΙΔΕΣ ΑΠΟ ΚΕΡΙ: Πρώτη μέρα στο Σχολείο: τσίου τσίου μανούλα μου, γιατί δε φεύγουμε;

TA NEA On-line - Και εγένετο η Ανανεωτική Δημοκρατική Αριστερά

2010-06-28T16:27:00.000+03:00

TA NEA On-line - Και εγένετο η Ανανεωτική Δημοκρατική Αριστερά

Αδιανόητο; Μάλλον όχι!: Έρχεται βαρυχειμωνιά καλοκαιριάτικα;

2010-06-11T00:50:00.000+03:00

Αδιανόητο; Μάλλον όχι!: Έρχεται βαρυχειμωνιά καλοκαιριάτικα;

Απο το ιστολόγιο της Ευ. Μαζαράκου

2010-05-26T22:50:00.002+03:00

Toυς νέους απογοήτευσαν
τα γηρατειά προδώσαν
σε πόλεμο οικονομικό
γιά λάφυρο μας δόσαν...
Κι ενώ οι λίγοι κι εκλεκτοί
παίρνουν καινούργια πόρσε
εμείς πάμε ξυπόλητοι
με μούντζες και με ''όρσε''!!

Βυζαντινή Ιστορία: Ο Ιουστινιανός και οι διάδοχοί του

2010-05-26T15:40:00.000+03:00

Βυζαντινή Ιστορία: Ο Ιουστινιανός και οι διάδοχοί του

Ιστορία της Ιατρικής: Αλεξάντερ Φλέμινγκ (Alexander Fleming)

2010-05-26T15:38:00.001+03:00

Ιστορία της Ιατρικής: Αλεξάντερ Φλέμινγκ (Alexander Fleming)

Η γελοιογραφία της Καθημρινής

2010-05-18T00:21:00.005+03:00

Λέτε με αυτό τον τρόπο να πενθεί η Καθημερινή τη απώλεια του Εκδότη της Αντώνη Καρκαγιάννη. Το σκίτσο έγινε από τον Ηλία Μακρή

Η πολιτική διαχείριση της οικονομίας

2010-05-06T11:40:00.003+03:00

Ομιλία του Τέως υπουργού Οικονομικών κ Αλέκου Παπαδόπουλου που δόθηκε στην Αθήνα στις 25 Απριλίου του 2010. Ας τον ακούσουμε,αν κάναμε(ιδιαίτερα η ηγεσία του κόμματος του) ότι ήταν δυνατό για να μην ακούγεται στην Βουλή η ενοχλητική φωνή του.

Κυρίες και κύριοι,
Εάλω το ψεύδος. Από την Παρασκευή η χώρα βρίσκεται υπό “Διεθνή Οικονομικό Έλεγχο”. Δεν επιθυμώ να μιλήσω τώρα για τα συναισθήματα που προκαλούνται στο Έθνος απ’ αυτή την εξέλιξη.
Είναι όμως εύλογο όλοι να ρωτούν πλέον, τι πρέπει να κάνουμε για να ξεφύγουμε από την βαθειά οικονομική κρίση, που ενέσκηψε στη χώρα. Απαντώ:
Να εφαρμόσουμε το τρίπτυχο: Εθνική Αυτογνωσία – Εθνική Απόφαση – Εθνική Αξιοπρέπεια.
Πρέπει να καταλάβουμε και να εξηγήσουμε την πορεία της μεταπολίτευσης και το πώς οδηγήθηκε η χώρα μας στη σημερινή περιπέτεια.
Η μεταπολίτευση υπήρξε ένα ιδιαίτερα σημαντικό ιστορικό γεγονός για τη χώρα. Δεν αποκατέστησε απλώς τη Δημοκρατία. Την στερέωσε και έχτισε τις δημοκρατικές ελευθερίες, τα δημοκρατικά δικαιώματα και την ελευθερία της έκφρασης χωρίς καμία δυνατότητα επιστροφής σε κάποιο καθεστώς που θα τις αμφισβητούσε, όπως γινόταν στο παρελθόν.
Ταυτόχρονα, όμως καλλιέργησε τον πολιτικό ναρκισσισμό, την αμεριμνησία, τον λαϊκισμό, την δημοκοπία, τον ψευδοπροοδευτισμό, τον συντεχνιασμό, την αδυναμία συγκρότησης πολιτικών, τον πολιτικό ερασιτεχνισμό, τα σύνδρομα του πολιτικού κόστους, την προσωποποιημένη αντίληψη της πολιτικής, τις αναξιοκρατικές επιλογές, την υποκατάσταση της πολιτικής από την προπαγάνδα και την εντυπωσιοθηρία, την οικοδόμηση της ευημερίας όχι στο μόχθο και στην προσπάθεια αλλά σε δανειακά κεφάλαια.
Δηλαδή, κυρίες και κύριοι, μεθυσμένοι από την απόλαυση της Δημοκρατίας αρχίσαμε να περιφρονούμε προκλητικά τον μόνο τελικά σταθερό μηχανισμό διάσωσης της χώρας, που είναι η εθνική μας αυτογνωσία.
Το αποτέλεσμα είναι ότι ο λαός μας αυτή τη στιγμή δεν γνωρίζει την πραγματική αλήθεια, το βάθος και την έκταση του προβλήματος που αντιμετωπίζει. Απλώς υποψιάζεται ότι κάτι κακό συμβαίνει στην χώρα αλλά δεν γνωρίζει όλες τις παραμέτρους, ούτε και τα πραγματικά αίτια της κρίσης. Συστηματικά καλλιεργείται η εντύπωση ότι διερχόμαστε μια οικονομική περίοδο δύσκολη μεν, αλλά που κάποια στιγμή σύντομα θα ξεπεραστεί και θα επανέλθουμε “εις την προτέραν μακαρίαν κατάσταση”. Αυτό δεν πρόκειται να γίνει και πρέπει να του το εξηγήσουμε.
Η εθνική αυτογνωσία επιβάλλει μια πλήρη και ακριβή περιγραφή του προβλήματος. Η πρώτη αλήθεια που πρέπει να ειπωθεί είναι ότι η Ελλάδα κατέκτησε τις προηγούμενες δεκαετίες την συμπόρευσή της με τ’ άλλα ευρωπαϊκά έθνη κυρίως με την ένταξή της στη ζώνη του Ευρώ. Σήμερα, οκτώ χρόνια μετά παραδέρνει κάτω από το βάρος των ανομημάτων της, των θεσμικών αδυναμιών της Ευρωζώνης και της διεθνούς οικονομικής κρίσης.
Φοβούμαι ότι η σημερινή οικονομική κρίση που πλήττει την χώρα οδηγεί την Ελλάδα στην κατηγορία των τριτευρωπαϊκών χωρών. Η πορεία αυτή πρέπει ν’ ανατραπεί άμεσα.
Ο ελληνισμός πρέπει να παύσει να εξελίσσεται ως το ανάπηρο καθυστέρημα της Ευρώπης.
Εθνική Αυτογνωσία σημαίνει να συνειδητοποιήσει η ελληνική κοινωνία ότι η χώρα εισήλθε σε μια βαθειά και αγνώστου διαρκείας περίοδο μεγάλης δυσπραγίας και απομείωσης, όχι μόνο λόγω του υψηλού δημοσίου χρέους, αλλά συνδυαστικά και περισσότερο λόγω του υψηλού ελλείμματος στο ισοζύγιο τρεχουσών συναλλαγών, δηλαδή λόγω της αποξηραμένης οικονομίας μας και της χαμηλής εδώ και χρόνια ανταγωνιστικότητάς της.
Το πνιγηρό οικονομικό μας πρόβλημα δεν είναι μόνο ένα συγκυριακό αποτέλεσμα ανεύθυνων οικονομικών επιλογών. Βεβαίως, η λαίλαπα της τελευταίας πενταετούς δεξιάς διακυβέρνησης το επιδείνωσε ποιοτικά και δραματικά. Το κεντρικό όμως αίτιο είναι η βαθειά αυτοκαταστροφική επιλογή που σημάδευσε την μεταπολιτευτική περίοδο, παράγοντας ένα ελληνικό φαινόμενο, το οποίο δυστυχώς δεν είναι πρωτοφανές γιατί το ζήσαμε και σε άλλες εποχές της ιστορίας μας, όταν η χώρα οδηγήθηκε στη χρεοκοπία.
Κυρίες και κύριοι,
Η ιδεολογία και ο πολιτισμός του φαινομένου ταυτίζεται με το έμβλημά του σε όλη τη διάρκεια της μεταπολίτευσης: «ένας λαός που έχει το ένα χέρι με υψωμένη γροθιά και το άλλο στη ζητιανιά». Η υψωμένη γροθιά εξέφραζε το μεταδικτατορικό σφρίγος της κοινωνίας, που ξοδεύτηκε όμως άδοξα με την παραγωγική απενεργοποίηση της χώρας και την αναζήτηση δανείων από τις διεθνείς αγορές και πόρων από την Ευρωπαϊκή Ένωση από το άλλο χέρι. Υπεύθυνη του φαινομένου αυτού είναι όλη η πολιτική τάξη της χώρας με κεντρική ευθύνη και του ίδιου του ΠΑΣΟΚ. Στην αντίληψη αυτή προσχώρησαν και όλες οι πολιτικές δυνάμεις. Τόσο η ιστορικά πάντα λαϊκίστικη ελληνική Δεξιά, όσο και η απροσάρμοστη και παρωχημένη ελληνική Αριστερά. Αν υπήρξαν πολιτικές διαφωνίες μεταξύ τους, αφορούσαν μόνο στην πλειοδοσία των παροχών και σε ανούσιες διαδικασίες. Αυτός ο συνδυασμός ήταν το εκρηκτικό μείγμα στη σύγχρονη Ελλάδα, που επέφερε κοινωνικές αλλοιώσεις, γέννησε απληστία, αφυδάτωσε το πολιτικό σύστημα, κατασκεύασε καρπωτές παράνομων και «νομιμοφανών» προσόδων, σώρευσε επιρροή σε παραθεσμικά κέντρα εξουσίας.

Το μεταπολιτευτικό κονσένσους γέμισε με πρωτοφανή ακαταστασία αυτή την γκρίζα ζώνη και δημιούργησε μια ψεύτικη ενότητα του λαού όχι με βάση το γενικό καλό αλλά με βάση τη διανομή προνομίων και την διαχείριση συμφερόντων, ενισχύοντας έτσι τον ατομισμό και τον αυτισμό της κοινωνίας. Όλα αυτά, μάλιστα, χωρίς αιδώ τα ονομάσαμε “νέα προοδευτικότητα”.

Από το 1972 (πετρελαϊκή κρίση) μέχρι και σήμερα υιοθετήσαμε άκριτα και εφαρμόσαμε ένα οικονομικό μοντέλο ανάπτυξης, που στηρίχθηκε στις παροχές και στην αλόγιστη πιστωτική επέκταση με στόχο την ενθάρρυνση της κατανάλωσης. Αυτός είναι και ο λόγος που στη δεκαετία του ’70 και του ’80 ανεχθήκαμε ή και υποδαυλίσαμε την πλήρη σχεδόν αποβιομηχανοποίηση της χώρας ενώ στις μέρες μας παρακολουθούμε ως απλοί παρατηρητές (α) την εξοντωτική, λόγω της κρίσης, αποβιοτεχνοποίηση της χώρας, δηλαδή το τέλος των μικρών και μεσαίων επιχειρήσεων που επέζησαν τα τελευταία χρόνια με ακριβό παραγωγικό κόστος και κυρίως χάρις στην φοροδιαφυγής και (β) την κατάρρευση του αγροτικού τομέα.

Αυξήσαμε μεν επί 35 χρόνια ανορθόδοξα τα αγροτικά εισοδήματα μέσα κυρίως από τις κοινοτικές εισροές, μετατρέποντας τους αγρότες από μαχητές του κάμπου σε “εισοδηματίες”. Επί 35 χρόνια επίσης η πολιτική τάξη έπαιξε πελατειακά με τις χωρίς όρια παροχές στην υπόλοιπη κοινωνία μέσω του κρατικού δανεισμού και των κοινοτικών πόρων. Όταν μάλιστα είχε ξεκινήσει η αποβιομηχανοποίηση, διογκώσαμε τις προβληματικές επιχειρήσεις και τον δημόσιο τομέα νομίζοντας ότι μ’ αυτό τον τρόπο επιλύαμε το πρόβλημα της απασχόλησης. Όλα αυτά τ΄ αποκαλούσαμε “κοινωνική πολιτική με δανεικά”. Ονομάσαμε αναδιανομή του εισοδήματος την διανομή των δανείων και των πόρων της Ε.Ε. Η αναδιανομή θέλει πολιτικό σθένος. Για την διανομή των δανεικών, αρκεί το πολιτικό θράσος.
Αντιπολίτευση σ’ αυτή την κυριαρχούσα άποψη και ιδεολογία περί αναδιανομής δεν υπήρξε. Ίσως ακούγαμε κάποιες φωνές ορθολογισμού από κάποιους ελάχιστους, συνήθως εκσυγχρονιστές αστούς πολιτικούς, που εμφανίζονταν όμως ως “λογιστές” ή “γραφικοί τύποι”, και επίσης κάποιες άλλες άναρθρες κραυγές από τον χώρο της ακροαριστεράς και των αντιεξουσιαστών. Τίποτε άλλο. Ούτε από την ευγνωμονούσα συνήθως διανόηση, ούτε από τις άλλες ελίτ της χώρας. Όλοι, μηδέ και της νομιμόφρονης Αριστεράς εξαιρουμένης, πλειοδοτούσαν στην βασική αυτή παράμετρο. Μπορούμε να αναφέρουμε παραδείγματα κάποιων λίγων εξαιρέσεων αλλά δεν έχει νόημα.
Αυτή τη στιγμή ήρθε το σοκ της αυτογνωσίας. Θα ερχόταν ούτως ή άλλως, απλώς η κρίση το έφερε πιο γρήγορα. Ήρθε όμως. Ευτυχώς ή δυστυχώς, η χώρα δεν θα χρεοκοπήσει τυπικά, ούτε θα βγει από το ευρώ γιατί δεν μας αφήνουν – προς το παρόν - οι εταίροι μας για δικούς τους λόγους. Μολονότι μπορούσαν να μας οδηγήσουν εκεί με τις προβλεπόμενες από την Συνθήκη ποινές, δεν το κάνουν γιατί αυτό θα σήμαινε σοβαρή αποσταθεροποίηση της Ευρωζώνης και του χρηματοπιστωτικού της συστήματος. Δεν το θέλει, όμως, και η συντριπτική πλειοψηφία του λαού μας. Ακόμα και η Αριστερά δεν τολμά να ζητήσει να βγούμε από το ευρώ, αν και όσα προτείνει εκεί οδηγούν.
Το πολιτικό μας σύστημα είναι αυτή την στιγμή παγιδευμένο από τους δύο αυτούς παράγοντες και προσαρμόζεται στον βαθμό που μπορεί να συνειδητοποιήσει το μέγεθος του προβλήματος. Χαρακτηριστικό παράδειγμα είναι ότι όταν η κυβέρνηση έλαβε πρόσφατα κάποια μέτρα είπε απολογητικά ότι αυτά «δεν ταιριάζουν στην ιδεολογία μας». Οι δε υπόλοιπες πολιτικές δυνάμεις της είπαν, στα πλαίσια του εντυπωσιασμού, ότι: «λέτε ψέματα, διότι δεν είσαστε εσείς οι πραγματικοί ιδεολόγοι της διανομής των δανεικών, εμείς είμαστε!!»
Κυρίες και κύριοι,
Όταν έχεις μια τόσο μεγάλη εξάρτηση από τις διεθνείς κεφαλαιαγορές για να επιβιώσεις, δεν μπορείς να συμπεριφέρεσαι ή να καλλιεργείς απαιτήσεις σαν να είσαι μέλος της λέσχης G7 των πλουσίων του πλανήτη. Με ξένα χρήματα δεν μπορείς να παριστάνεις τον πλούσιο. Ούτε αντιμετωπίζεις τις αγορές όπως τους ψηφοφόρους σου. Οι αγορές δεν διατάσσονται. Απαιτούν πολιτικές αποφάσεις και αποτελέσματα από ανθρώπους που πιστεύουν σ’ αυτές. Το κόστος δανεισμού δεν μειώθηκε ποτέ με διπλωματικά μέσα. Από δω και πέρα, τουλάχιστον ας ξέρουμε «μέχρι που φτάνει η κάπα μας».
Όπως μας δίδαξε πριν 60 χρόνια ένας σημαντικός Έλληνας, ο ευπατρίδης Κυριάκος Βαρβαρέσος «Εγώ δεν πιστεύω εις την εικόνα αυτήν της πατρίδος μου. Πιστεύω εις μίαν άλλην Ελλάδα, την Ελλάδα των εντίμων, εργατικών και ολιγαρκών Ελλήνων. Πιστεύω επί πλέον ότι η Ελλάς αυτή θα επικρατήσει και θα επιβληθεί εν τέλει και διά τούτο είμαι αισιόδοξος δια το μέλλον της χώρας». Δεν επικράτησε όμως αυτή η Ελλάδα.
Το βασανιστικό ερώτημα είναι αν υπάρχει ελπίδα και που θα την αναζητήσουμε.
Η πρώτη απάντηση είναι «ναι, υπάρχει ελπίδα και την αναζητούμε πρώτα στον εαυτό μας». Επειδή κάποιοι αναμένουν την διάσωση της χώρας μόνο από την Ευρώπη και το ΔΝΤ, υπενθυμίζω απόσπασμα ομιλίας του Χαριλάου Τρικούπη κατά την πριν της χρεωκοπίας περίοδο:
«Εάν θέλωμεν και ημείς να ειπή η Ευρώπη ότι η Ελλάς ζη, πρέπει να αποδείξωμεν εις αυτήν ότι κατόπιν των δοκιμασιών, δι ων διήλθομεν, έχομεν την δύναμιν να αναλάβωμεν πάσας εκείνας τας θυσίας άνευ των οποίων δεν δυνάμεθα να υπάρξωμεν.»
Και πιο κάτω «…Δεν αρκεί όπως δια συνδυασμών αληθών ή ψευδών, φαινομένων ή πραγματικών, οικονομίσωμεν τα πράγματα επί τινα έτη, και ζήσωμεν έστω και χρεωκοπούντες∙ διότι και ο χρεωκόπος ζη∙»

Κυρίες και κύριοι,
Δεν υπάρχουν “επτασφράγιστα μυστικά” που θα γιατρέψουν την οικονομία, ούτε εδώ ούτε στο εξωτερικό για να τ’ αναζητήσουμε. Ούτε σωτήρες υπάρχουν για ν’ ανακληθούν εκ της εφεδρείας. Ούτε πιστεύω ότι τα οικουμενικά σχήματα σωτηρίας ή τα σχήματα εκτάκτων αναγκών θα μας βγάλουν από την κρίση. Στην αποτελεσματική εφαρμογή στέρεων αποφάσεων πιστεύω μόνο.

Απαιτούνται συθέμελες αλλαγές για να απελευθερωθούν οι σχολάζουσες δυνάμεις της οικονομίας αλλά και η ίδια η κοινωνία από τα στερεότυπα που την διατηρούν καθηλωμένη. Δεν είναι καιρός για δισταγμούς και καιροσκοπισμούς. Δεν συμφωνώ μ’ όσους προτείνουν, προφανώς από πολιτική αδυναμία, τον δρόμο των χαμηλών και σταδιακών μεταρρυθμίσεων. Κατά τη γνώμη μου οι βραδείες μεταρρυθμίσεις σπανίως επιτυγχάνουν το σκοπό τους, γιατί στην πορεία εκφυλίζονται.

Σε περιόδους κρίσης, η πολιτική αρετή επιβάλλει ότι όταν πρέπει να πάρεις μέτρα σοβαρά, να μη διστάσεις να τα πάρεις αμέσως και ολοκληρωμένα. Ν’ αδιαφορήσεις για τα τυχόν σε βάρος σου αναθέματα της πολιτικής δημοκοπίας, έστω κι αν γνωρίζεις ότι είναι πιθανόν μετά να εξοστρακιστείς. Επίσης, αν πρέπει να λάβεις μέτρα επώδυνα, πρέπει πρώτα να τα πιστεύεις για να μπορείς και να τα εφαρμόσεις.
Ο τραγικός ρεαλισμός της ιστορίας λειτουργεί ερήμην των βραδυπορούντων.
Συμπέρασμα πρώτο: Δεν μπορείς να μιλάς για πολιτική διαχείριση της οικονομίας αν πρώτα δεν μιλήσεις για Εθνική Αυτογνωσία και για την διαχείριση του πολιτιστικού σου προτύπου ως κοινωνία.
Κυρίες και κύριοι,
Αποτελούσε αφέλεια και αυταπάτη όσων πίστευαν ότι θα μπορούσαμε τελικά να αποφύγουμε την υπαγωγή μας στο Διεθνές Νομισματικό Ταμείο και στους όποιους μηχανισμούς διάσωσης του Eurogroup και της Κεντρικής Ευρωπαϊκής Τράπεζας. Η χώρα εδώ και καιρό έχει ουσιαστικά χρεοκοπήσει. Ας μην παριστάνουμε “τις μωρές παρθένες”. Ας μην παριστάνουμε τους “έκπληκτους” και τους “απορούντες”.
Με την υπαγωγή μας πλέον σε καθεστώς “Διεθνούς Οικονομικού Ελέγχου”, η χώρα θα χρειαστεί αναγκαστικά έναν άλλο τύπο και κυρίως ένα άλλο πνεύμα διακυβέρνησης.
Αυτό σημαίνει ότι το αμέσως επόμενο διάστημα πρέπει να συγκροτηθεί από την Κυβέρνηση και να ψηφιστεί από τη Βουλή ένα σοβαρό πενταετές Πρόγραμμα Εθνικής Ανασυγκρότησης, που θα οδηγήσει τη χώρα συντεταγμένα σε υγιή πεδία οικονομικής ανάπτυξης. Είναι αναγκαίο:
(α) για να έχει συγκεκριμένο προορισμό και πλεύση η χώρα,
(β) για να γνωρίζουν, συγκεκριμένα και δεσμευτικά και όχι με γενικόλογους στόχους, τόσο η ελληνική κοινωνία όσο και οι εταίροι μας και οι διεθνείς κεφαλαιαγορές ότι η χώρα ξέρει πλέον τι πρέπει να κάνει και κυρίως πως.

Το ισχύον Πρόγραμμα Σταθερότητας είναι αδύναμο για να θεωρείται πλαίσιο πορείας. Είναι πλέον μικρότερο των περιστάσεων.
Το Πρόγραμμα Εθνικής Ανασυγκρότησης θα πρέπει να περιλαμβάνει συγκροτημένες και πειθαρχημένες πολιτικές ανατροπής σε όλες τις λειτουργίες της χώρας. Να περιλαμβάνει εξειδικευμένα, εκτεταμένα και επώδυνα μέτρα ουσιαστικής ανάταξης της οικονομίας και της διοίκησης της χώρας. Τα μέτρα που μέχρι σήμερα έχουν ληφθεί ή έρχονται στο φως της δημοσιότητας είναι αλυσιτελή ημίμετρα που δεν οδηγούν σε σταθερά αποτελέσματα. Το πλέγμα των μεταρρυθμίσεων σοκ που θα προβλέπεται και θα τελούν είτε το θέλουμε είτε όχι υπό τον “Διεθνή Οικονομικό” Έλεγχο θα περιλαμβάνει ενδεικτικά, πρώτον:

(α) εκτεταμένες παρεμβάσεις στα πεδία του Ασφαλιστικού και της αγοράς εργασίας,
(β) καθολικές αποκρατικοποιήσεις,
(γ) δραστικό περιορισμό των μισθοδοτουμένων υπαλλήλων στο στενό και ευρύτερο Δημόσιο, στα Νομικά Πρόσωπα και στους ΟΤΑ,
(δ) ολιστικά μέτρα διαρθρωτικών αλλαγών για την ανάταξη των ευτελισθέντων χώρων της Παιδείας, της Υγείας, της Κοινωνικής Προστασίας και της Δικαιοσύνης.
Δεύτερον, θα πρέπει οι ελληνικές τράπεζες να συμπτυχθούν σε δύο τραπεζικούς πόλους, προκειμένου να ανταπεξέλθουν στον διεθνή ανταγωνισμό.
Τρίτον, επειδή είμαστε στη ζώνη του ευρώ και αδυνατούμε να προχωρήσουμε σε νομισματική υποτίμηση προκειμένου να ενισχύσουμε την ανταγωνιστικότητά της, θα οδηγηθούμε αντ’ αυτού στην δημοσιονομική και εισοδηματική υποτίμηση με τον περιορισμό της διαθέσιμης καταναλωτικής δυνατότητας των μισθωτών τόσο του δημοσίου όσο και του ιδιωτικού τομέα καθώς και στον αποπληθωρισμό των τιμών. Θα καταργηθεί ο διοικητικός καθορισμός από το κράτος των τιμολογίων ελεύθερων επαγγελμάτων.
Τέταρτον, να γίνουν άμεσα επιμέρους δραστικές παρεμβάσεις στους τομείς διευκόλυνσης των ξένων επενδύσεων, στην λειτουργία του ανταγωνισμού, στην απελευθέρωση των αγορών κλπ.
Τέλος, απαιτείται αποκεντρωμένη διοικητική συγκρότηση της χώρας στη βάση 6 αυτοδιοικούμενων περιφερειών, έναντι των σημερινών 13 που προτείνονται, με κεντρική ευθύνη την ενδογενή τοπική ανάπτυξη. Σε αυτές θα μεταταχθούν όλοι οι πλεονάζοντες διοικητικοί υπάλληλοι των Υπουργείων και των κεντρικών οργανισμών. Τα νέα επιτελικά Υπουργεία εφ’ εξής θα στελεχώνονται σταδιακά μόνο από ολιγάριθμους νέους υπαλλήλους ειδικών προσόντων. Στο πλαίσιο αυτό βεβαίως θα πρέπει άμεσα να συγκροτηθούν και να λειτουργήσουν σύμφωνα με τις σύγχρονες ελεγκτικές μεθόδους νέες διοικητικές και δικαστικές μορφές ελέγχου και κολασμού όσων παρανομούν σε βάρος του δημοσίου, των πολιτών και του δημοσίου συμφέροντος γενικότερα.
Τα μέτρα αυτά, που παρότι επώδυνα εγώ προτείνω ως απολύτως αναγκαία, ίσως δαιμονοποιηθούν από κάποιους. Δεν έχω κανένα προσωπικό πρόβλημα χαρακτηρισμού μου. Εξάλλου τους έχω υποστεί ήδη. Ο καθένας κρίνεται από την ιστορία του και τον τρόπο ζωής του. Οι αντιλήψεις που κυριάρχησαν και δυνάστευσαν τα τελευταία χρόνια τη χώρα μπορεί να είναι χρήσιμες για να διοικήσεις οικονομίες σαν της Βόρειας Κορέας, σίγουρα όμως είναι καταστροφικές για να διοικήσεις οικονομία της Ευρωζώνης.
Κυρίες και κύριοι,
Στο σημείο αυτό θέλω να κάνω δύο επισημάνσεις.

(α) Δεν διανοούμαι ότι υπάρχουν αυτή τη στιγμή στην Ελλάδα κάποιοι που μπορεί να σκέφτονται την έξοδό μας από το ευρώ. Μια τέτοια επιλογή θα ήταν καταστροφική για τη χώρα και ταυτόχρονα θα σάρωνε τα εισοδήματα των μεσαίων και φτωχότερων στρωμάτων.
(β) Πρέπει να σταματήσει αμέσως η ανεύθυνη και επικίνδυνη συζήτηση περί “αναδιάρθρωσης του δημοσίου χρέους”. Αυτή η νέα “νεοελληνική πονηρία” μας κάνει ήδη τεράστια ζημιά διεθνώς. Αναδιάρθρωση σημαίνει ότι δηλώνεις πρώτα στάση πληρωμών και μετά είτε (α) δίνεις λιγότερα απ’ αυτά που χρωστάς στους δανειστές σου είτε (β) τους υποχρεώνεις σε επιμήκυνση του χρόνου αποπληρωμής τους. Και οι δύο περιπτώσεις συνιστούν δήλωση πτώχευσης. Γνωρίζουν άραγε οι ανεύθυνοι αυτοί διακινητές τι θα γινόταν π.χ. με τις ελληνικές τράπεζες και τα ασφαλιστικά ταμεία, που έχουν ελληνικά χρεόγραφα στα χαρτοφυλάκιά τους; Μπορούν να μας απαντήσουν ποιος θα μας δάνειζε ξανά για να μπορέσουμε να ζήσουμε;
Το μόνο που πρέπει να κάνουμε είναι ν’ αποδείξουμε ότι διαθέτουμε το σθένος και έχουμε πάρει την στέρεα απόφαση για μια άλλη οικονομική πορεία της χώρας από την σημερινή, ώστε να κερδίσουμε ξανά την εμπιστοσύνη των δανειστών μας και να καταφέρουμε έτσι να δανειζόμαστε μακροχρόνια και χαμηλότοκα. Αλλιώς κινδυνεύουμε, ως άλλη Αργεντινή, από διαδοχικές υποβαθμίσεις να μείνουμε εκτός πρόσβασης στις διεθνείς κεφαλαιαγορές για μεγάλο διάστημα, με ανυπολόγιστες για την χώρα συνέπειες.
Κυρίες και κύριοι,
Ας συνειδητοποιήσουμε ότι για τουλάχιστον 5 χρόνια θα συμβιώσουμε με το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο και τους μηχανισμούς του Eurogroup και της E.C.B.
Θεωρώ λοιπόν ότι είναι επωφελέστερο τόσο για την αξιοπιστία της χώρας όσο και για την ταχύτερη έξοδό μας από την κρίση, τις μεταρρυθμίσεις-σοκ να τις προτείνουμε πρώτοι και να τις καθοδηγήσουμε εμείς οι ίδιοι κι όχι ρυμουλκούμενοι, παριστάνοντας τους μελωδούντες και υποδυόμενοι τους βαρυγκομούντες να εμφανιζόμαστε ως απλοί “αθώοι” διεκπεραιωτές των “επαχθών” αποφάσεων του ΔΝΤ. Το νέο πνεύμα διακυβέρνησης, που πρέπει να κυριαρχήσει, μας επιβάλλει και το αίσθημα της Εθνικής Αξιοπρέπειας.
Χρειαζόμαστε αυτή την μεταβατική περίοδο να προχωρήσουμε σε συθέμελες μεταρρυθμίσεις-σοκ για έναν πολύ σοβαρό λόγο. Είναι ο φόβος του μακροχρόνιου οικονομικού παγετώνα, που είναι πιθανόν να επικαθήσει επί της χώρας. Και εξηγούμαι: είναι σχετικά εύκολο για παράδειγμα να απομειώσεις το έλλειμμά σου από το 14% πχ που είναι σήμερα στο 9% μέσα σ’ ένα χρόνο. Για να το πας όμως από το 9% στο 5% και πολύ περισσότερο όσο πας προς τον πυρήνα, τα πράγματα γίνονται πολύ δύσκολα. Κι αν η οικονομία σου είναι σε ύφεση είναι ακόμα δυσκολότερα. Αν, ακόμη χειρότερα, τα μέτρα που θα λάβεις είναι σχετικά ήπιας μορφής, τότε είναι απολύτως βέβαιο ότι ούτε σε θετικό δημοσιονομικό αποτέλεσμα θα οδηγηθείς, ούτε κι από την ύφεση θα εξέλθεις, ούτε ανάπτυξη θα οικοδομήσεις. Ακριβώς εκεί κρύβεται ο μεγάλος κίνδυνος να σχηματιστεί ο γνωστός ως παγετώνας της οικονομίας, που θα καθηλώσει τη χώρα στην φτώχια για πάρα πολλά χρόνια. Γι’ αυτό η γνώμη μου είναι, αν θέλουμε πραγματικά να θέσουμε τη χώρα μας σε αναπτυξιακή τροχιά, να προχωρήσουμε τώρα σ’ επώδυνες διαρθρωτικές αλλαγές τεράστιας έκτασης και βάθους, εν γνώσει μας ότι η χώρα θα δυσπραγήσει αρχικά για κάποιο διάστημα. Μόνο έτσι θα δημιουργηθούν νέες προϋποθέσεις οικονομικής ανάπτυξης. Μόνο έτσι θ’ απελευθερωθούν οι εσωτερικές δυνάμεις για ενδογενή ανάπτυξη σ’ όλους τους τομείς. Μόνο έτσι θα γίνουμε ελκυστικοί στις ξένες επενδύσεις.
Συμπέρασμα δεύτερο: Δεν μπορείς να μιλάς για πολιτική διαχείριση της οικονομίας αν δεν μιλήσεις για Εθνική Απόφαση, να λάβεις επώδυνα και ολοκληρωμένα μέτρα για την οικονομική ανάπτυξη και διοικητική εξυγίανση της χώρας. Το γεμάτο αρρώστιες δέντρο πρέπει να το κλαδέψεις πολύ για να ξαναφουντώσει και να ξανακαρπίσει.
Κυρίες και κύριοι,
Συμμερίζομαι την άποψη εκείνων που πιστεύουν ότι το μεταπολιτευτικό οικονομικό μοντέλο ανάπτυξης της χώρας μας αν δεν απεβίωσε ήδη, πνέει τα λοίσθια. Το παράδοξο όμως είναι ότι η μεταπολιτευτική πολιτική τάξη της χώρας, που υιοθέτησε, αναπαρήγαγε και αναπαρήχθη μαζί του, είναι και εκείνη, η οποία διεκδικεί και εκ των πραγμάτων καλείται να διαχειριστεί τη νέα ιστορική περίοδο που ανοίγει με την υπαγωγή μας υπό “Διεθνή Οικονομικό Έλεγχο”. Για να το πετύχει όμως χρειάζεται τουλάχιστον αυτή τη φορά να προχωρήσει σ’ έναν άλλο τύπο διαχείρισης των προσδοκιών του Έθνους, κάτω από τις νέες δύσκολες περιστάσεις. Πρέπει ν’ αποδείξει ότι έχει την πολιτική ικανότητα να κατευθύνει και να εστιάσει τις προσδοκίες των πολιτών στον τελικό στόχο. Αν οι προσδοκίες της κοινωνίας δεν εστιαστούν στο επιδιωκόμενο αποτέλεσμα, θα υπάρξουν αντιθέσεις, τριβές και συγκρούσεις. Το παιχνίδι που άνοιξε δεν μπορεί παρά να είναι “καθαρό”, διαφορετικά δεν θα βγει.
Κυρίες και κύριοι,
Ανήκω κι εγώ σ’ έναν πολιτικό χώρο και δικαιούμαι και θέλω να μιλήσω για λίγο μόνο γι’ αυτόν. Το ΠΑΣΟΚ, η μεγάλη προοδευτική και δημοκρατική παράταξη, η οποία παρήγαγε έργα αξιομνημόνευτα σε ορισμένες περιόδους, έχει κάνει, σε όλη την διαδρομή της, ακόμη και μέχρι σήμερα, και μεγάλα λάθη. Έχει προχωρήσει σε λάθος κατεύθυνση. Να πάψουμε αυτό να το κρύβουμε, να σταματήσουμε να το δικαιολογούμε ή να το υποβαθμίζουμε. Έχουμε προχωρήσει σε λάθος επιλογές και πρέπει να το αναγνωρίσουμε. Πρέπει όλοι οι φορείς και οι εκφραστές της δημοκρατικής παράταξης, από τον πολίτη έως τον βουλευτή, από τους κορυφαίους της πολιτικής έως τους ανθρώπους της διανόησης και των επιχειρήσεων, ν’ αρθούμε στο ύψος των περιστάσεων. Θέλει και η παράταξή μας την δική της αυτογνωσία. Πρέπει εμείς ν’ απαντήσουμε στο ερώτημα: «Που πήγε η παράταξη λάθος τα τελευταία χρόνια;» Στην απάντηση που πρέπει να δώσουμε θα το αναγνωρίσουμε εύκολα: Συμβιβασμοί, λάθος πολιτικό πρότυπο, έλλειψη τόλμης και βαθειάς ανάλυσης των συμφερόντων της χώρας, απουσία σχεδίου και σταθερών προσανατολισμών, παράδοση στον παραδοσιακό και στον νεωτερικό λαϊκισμό, ρηχότητα, εξοβελισμό του πνεύματος του εκσυγχρονισμού και πολιτικές επιλογές ευκολίας κλπ.
Το ΠΑΣΟΚ, που ασκεί σήμερα την κυβερνητική ευθύνη, μόνο μέσω της αυτογνωσίας και της μετεξέλιξης του σ’ ένα πολιτικό χώρο ριζοσπαστικών μεταρρυθμίσεων μπορεί να λειτουργήσει ως ο αναγεννητικός χώρος και να οδηγήσει την χώρα σε μια νέα αλλαγή. Αν δεν το κάνει, εκπνέον τότε θα περιοριστεί στο να διαχειριστεί μόνο - και για ένα διάστημα - την ηττημένη πραγματικότητα της εποχής μας.
Συμπέρασμα τελευταίο: όταν μιλάς για την πολιτική διαχείριση της οικονομίας, δεν μιλάς μόνο για λογαριασμούς, διαγράμματα και statistics. Μιλάς για το νέο πνεύμα που πρέπει να κυριαρχήσει στη χώρα από αύριο, Δευτέρα 26 Απριλίου 2010. Μιλάς για Εθνικό Αυτοσεβασμό. Για να μην ζήσουμε ως ζητιάνοι, που κανείς δεν θα μας δανείζει, παρά μόνο τον οίκτο του.
Σας ευχαριστώ πολύ.

Ερωτόκριτος

2010-04-27T17:33:00.000+02:00

Το μήνυμα της λιμουζίνας

2010-04-27T17:05:00.003+02:00

Διαβάζω στην σημερινή Καθημερινή άρθρο της κ Mαριας Kατσουνακη με το οποίο συμφωνώ απολύτως.
Το «απλό κορίτσι Τζούλια» έφτασε στο υπουργείο Οικονομικών με δωδεκάμετρη λιμουζίνα. Οπως αναφέρει το «ρεπορτάζ» -γιατί σε αυτήν τη χώρα η ενημέρωση είναι... εξαντλητική- η διαμαρτυρόμενη για το ανηλεές κυνηγητό του ΣΔΟΕ, θέλησε να επιδώσει επιστολή στους αρμοδίους με σχετικό περιεχόμενο. «Ως πολίτης», δήλωσε, «καταβάλλει κάθε υποχρέωση, αντίθετα με τα όσα συνηθίζει το σύνολο των συναδέλφων της καλλιτεχνών» (...). Θεωρεί μάλιστα ότι η ελεγκτική αυτή υπερβολή «θίγει καθημερινά την υπόληψή της, καλλιεργώντας στους χιλιάδες θαυμαστές της την εντύπωση ότι εξαπατά» και τη «μειώνει ως καλλιτέχνιδα και ως άνθρωπο».
Το «απλό κορίτσι Τζούλια» ανέλαβε πολιτική δράση τις τελευταίες ημέρες, επιχειρώντας να βάλει τα πράγματα στη θέση τους και να αποκαταστήσει το τραυματισμένο προφίλ της. Ε, όχι και «εθνική πορνοστάρ» εξανέστη, σπεύδοντας να καταθέσει άλλη επιστολή διαμαρτυρίας στη Βουλή των Ελλήνων αυτή τη φορά, όπου ακούστηκε «ο προσβλητικός και απαξιωτικός χαρακτηρισμός».
Παράλληλα με το παγωμένο νερό που πέφτει στη ραχοκοκαλιά της χώρας, η τηλεοπτική ενημέρωση αποφάσισε να βελτιώσει τη θερμοκρασία. Μόνο που ανάμεσα στα δύσοσμα που ξεβράζει η κρίση, τέθηκε και ο θερμοστάτης εκτός λειτουργίας. Και έτσι, το απλώς ευτράπελο έχει τις ίδιες πιθανότητες να εξελιχθεί σε εξωφρενικό, κουραστικό ή αδιάφορο. Σε καμία περίπτωση, όμως, πλέον, αντιπροσωπευτικό. Είτε το θέλουμε είτε όχι, είτε στηρίζεται από πλασματικές τηλεθεάσεις είτε όχι, πρόκειται για τους σπασμούς ενός «βαθέος κράτους», με χαρακτηριστικά εκτροχιασμένου λαϊκισμού και ανοησίας, χρεωμένου με πολλά ανεξόφλητα γραμμάτια.
Εκτός από τη διαφθορά, την κατασπατάληση και τη συνακόλουθη οικονομική κατάρρευση, υπάρχει και το ξέφρενο τηλεοπτικό τοπίο. Αυτό που κατασκευάζει και επενδύει στα «απλά κορίτσια Τζούλιες», οδηγώντας τα κλονισμένα βήματά τους έως τη Βουλή και το υπουργείο Οικονομικών. Δεν χρειάζονται ξεχωριστά ταλέντα. Αρκεί τα υλικά να είναι εύπλαστα και να τροφοδοτούν είτε το στερεότυπο της χοντρής πλάκας (ας αναλογιστούμε μόνο ποια ήταν η πορεία της Εφης Θώδη) είτε το φαντασιακό της πρόθυμης λείας (ψηλή, θεαματική ξανθιά).
Και τώρα; Που η ανεξάντλητη βιομηχανία παραγωγής αναλώσιμων προϊόντων νιώθει το έδαφος να υποχωρεί; Αρχίζει η μεταστροφή. Τα «ρεπορτάζ» συνοδεύονται από σαρκασμό ή οίκτο (αναλόγως), προβάλλουν την «είδηση» αλλά όχι... άκριτα. Τη συνοδεύουν με υπονοούμενα ή πιπεράτες -καρτούν- αντιδράσεις.
Υπάρχουν ασφαλώς και (τηλεοπτικές) φωνές απορίας και σοβαρότητας, που εκφράζουν την άλλη μισή αλήθεια: ο κόσμος αλλάζει, μεγάλο μέρος του κοινού δυσανασχετεί και η δυσφορία αναζητά στέγη. Αυτήν την ώρα, που όλα μοιάζουν μετέωρα και ακίνητα, που οι πολίτες προσπαθούν να βολέψουν τον φόβο και την αβεβαιότητα για να συνεχίσουν μια, ούτως ή άλλως, διαταραγμένη καθημερινότητα, χρειάζονται αποφασιστικές κινήσεις. Να προβληθούν και να πολλαπλασιαστούν οι παρουσίες που με γνώση και ψυχραιμία διατυπώνουν αλήθειες και αποτυπώνουν πραγματικότητα. Που μπορούν να εκτιμήσουν αντιφάσεις και ανατροπές, που προσεκτικά και υπεύθυνα ανιχνεύουν τα προβλήματα και βοηθούν να παραχθεί σκέψη. Ο,τι, δηλαδή, είναι απολύτως αναγκαίο για δομές που κλυδωνίζονται και δεδομένα που ανατρέπονται.
Εκτός από τις άμεσες πολιτικές λύσεις και αποφάσεις, αν δεν προκύψει διάλογος, όχι ξύλινος και διαρκώς «προεκλογικός» αλλά συγκροτημένος, αναλυτικός και τεκμηριωμένος, η όποια διέξοδος δεν θα έχει κανέναν προσανατολισμό. Εκτός από τους «συνήθεις υπόπτους» των ενημερωτικών εκπομπών και των τοκ σόου, με λόγο προβλέψιμο και εξαντλημένο, η ελληνική κοινωνία διαθέτει επιστήμονες, ανθρώπους του πολιτισμού με σφαιρική σκέψη και δυνατότητα αποτίμησης, «κανονικά» εργαζόμενους και επαγγελματίες, με τόλμη και άποψη.
Ας ανανεώσουμε τον αέρα που μας περιβάλλει. Τότε μόνο το «απλό κορίτσι Τζούλια» θα βρει τη θέση του. Με δωδεκάμετρη λιμουζίνα ή χωρίς, θα είναι απελπιστικά αδιάφορο.
Τα δε σχόλια των αναγνωστών της καλής εφημερίδας είναι ιδιαίτερα πνευματώδη. Μια βόλτα από εκεί νομίζω ότι θα σας ικανοποιήσει και με το παραπάνω

Γελοιογραφία

2010-04-15T16:27:00.004+02:00

Του Ανδρέα Πετρουλάκη Από την Καθημερινή

Η Σμύρνη η ζωή πριν την καταστροφή

2010-03-17T22:14:00.001+02:00

object width="480" height="385">

Χειμερινοί Κολυμβητές Β

2010-03-16T18:24:00.001+02:00

Χειμερινοί Κολυμβητές Α

2010-03-16T18:15:00.001+02:00

Το ανέκδοτο της ημέρας

2010-03-14T10:22:00.002+02:00

Παλιό σχετικά, το διάβασα πάλι κάπου στις περιηγήσεις μου στο διαδίκτυο. Το θυμήθηκα και επειδή μου άρεσε σας το μεταφέρω
Ένας ταβερνιάρης είχε ένα παπαγάλο και του λέει:
- "Φεύγω για μια ώρα από το μαγαζί. Αν έρθει το βυτίο με το πετρέλαιο πες τους να βάλουν 1 τόνο".
Έρχεται το βυτίο, βλέπουν τον παπαγάλο και του λένε:
- "Πού είναι το αφεντικό;"
- "Έφυγε", τους λέει αυτός, "βάλτε τρεις τόνους και αφήστε το τιμολόγιο στο τραπέζι."
Γυρνάει ο ταβερνιάρης βλέπει ότι αγόρασε 3 τόνους και ουρλιάζει στο παπαγάλο:
- "Ένα τόνο δε σου είπα ρε, γιατί τους είπες τρεις;"
Τον αρπάζει και το σταυρώνει με τα φτερά ανοιχτά. Έπειτα του λέει:
- "Μια βδομάδα θα μείνεις εκεί."
Ο παπαγάλος βλέπει απέναντι του μια εικόνα του Χριστού στο σταυρό και ακούει μέσα από την εικόνα μια φωνή:
- "Πλάσμα του Θεού, πόσο καιρό θα είσαι σταυρωμένο;"
Λέει ο παπαγάλος:
- "Μια βδομάδα, εσύ πόσο καιρό είσαι στο σταυρό;"
Του απαντάει η φωνή:
- "2000 χρόνια!"
Έκπληκτος ο παπαγάλος του λέει:
- "Καλά ρε μεγάλε πόσο πετρέλαιο παράγγειλες;"

Ζορμπάς με Καγιέν

2010-03-12T10:05:00.004+02:00

Διαβάζω στο ιστολόγιο του Νίκου Δήμου ένα πολύ ενδιαφέρον άρθρο για την άποψη των ξένων για τους νεοέλληνες. Αν θέλετε να το δείτε κάνετε κλικ εδώ

Η κόπωση του Καραμανλή κατά τον Ανδρέα Πετρουλάκη

2010-03-10T16:48:00.004+02:00

Από την Καθημερινή της 10-3-2010

Νοσοκομεία και κόμμα

2010-03-10T16:42:00.001+02:00

Διαβάζω στην σημερινή καθημερινή και προσυπογράφω χωρίς ενδοιασμό τα ακόλουθα:
"Ορισμένοι πολιτικοί επιμένουν να μην καταλαβαίνουν τι θα πει δημόσιο χρήμα και θέσεις ευθύνης. Ένα από τα μεγαλύτερα προβλήματα που αντιμετωπίζει σήμερα η κυβέρνηση είναι να περιστείλει την απίστευτη σπατάλη και διαφθορά στα νοσοκομεία. Θα περίμενε κανείς πως, για τα κρίσιμα τουλάχιστον νοσοκομεία, θα επέλεγε τους άριστους με τεχνοκρατικά κριτήρια. Κατά κοινή, όμως, ομολογία η πλειονότητα των υποψηφίων που επελέγησαν, με μεγάλη μάλιστα καθυστέρηση, προήλθαν από εισηγήσεις και διασυνδέσεις κομματικών στελεχών. Τι να περιμένει όμως κανείς, όταν σε ένα τόσο κρίσιμο υπουργείο διορίζονται πολιτικοί οι οποίοι ουδέποτε έχουν εργασθεί εκτός κομματικού περιβάλλοντος;"
Νομίζω ότι η 35χρονη νοσοκομειακή θητεία μου, μου το επιτρέπει

Πετσάλνικος και Γερμανία

2010-03-01T11:34:00.003+02:00

Διαβάζω στο μπλογκ του Νίκου Δήμου
Δήλωση του κ. Πετσάλνικου, Προέδρου της Βουλής των Ελλήνων:
«Εμείς τα τελευταία 40 χρόνια πήραμε δύο Νομπέλ λογοτεχνίας κι έχουμε στο τομέα της δημιουργίας πολλά πρόσωπα με διεθνή ακτινοβολία όπως ο Χατζιδάκις, ο Θεοδωράκης και άλλοι. Αυτοί, μία χώρα 85 εκατομμυρίων τι έχουν να επιδείξουν; Μπας και βγάλαν κανένα νέο Μπετόβεν και δεν το πήραμε χαμπάρι;».
Αυτοί, κύριε Πετσάλνικε, μετά τον πόλεμο πήραν 35 (ολογράφως: τριάντα πέντε) Νόμπελ – κι άλλα πενήντα πριν. Κρίμα κι είσαστε Γερμανοσπουδαγμένος! Ούτε το Νόμπελ Ειρήνης του Βίλλυ Μπραντ θυμηθήκατε, ούτε τα Νόμπελ λογοτεχνίας στον Χάινριχ Μπελ, τον Γκύντερ Γκρας και το τελευταίο (2009) στην Χέρτα Μύλλερ.
Προφανώς ο άνθρωπος είναι αστοιχείωτος. Τουλάχιστον δεν ρωτάει κανένα, πριν ανοίξει το στόμα του;
Υιοθετώ τα πάντα ανεπιφύλακτα εκτός του Χαρακτηρισμού "αστοιχείωτος" που κατά την ταπεινή μου γνώμη είναι υπερβολικός

Ο Πετρουλάκης σχολιάζει την επικαιρότητα

2010-02-12T08:25:00.002+02:00

Από την Καθημερινή

e-rooster blog: Πως λέγεται ο κερδοσκόπος στα αγγλικά;

2010-02-05T10:44:00.001+02:00

e-rooster blog: Πως λέγεται ο κερδοσκόπος στα αγγλικά;

Η Μακρόνησος και οι "επισκέπτες" της

2010-02-04T23:09:00.002+02:00

Διαβάζω στο ιστολόγιο "Πόντος και Αριστερά ένα πολύ τεκμηριωμένο κείμενο με τίτλο "Η Μακρόνησος και οι "επισκέπτες" της" νομίζω ότι αξίζει τον κόπο να το διαβάσετε

Ανθίμου πολιτικές απόψεις

2010-02-03T18:06:00.005+02:00

Αυτό που δεν καταλαβαίνω ως Έλλην φορολογούμενος γιατί πρέπει κάθε Κυριακή να υφίσταμαι τον ρατσιστικό πολιτικό λόγο του κ Ανθίμου. ΑΝ ο σεβασμιότατος, και τον αποκαλώ έτσ, διότι κατά την εκκλησιαστική τάξη ούτως πρέπει να αποκαλείται εκτός της επαρχίας του θέλει να πολιτικολογεί από τηλεοράσεως ας το κάνει με δικά του έξοδα και όχι δικά μου. Δέστε και σχετικό σχόλιο στην Athens Voice

Γιάγκουρας: Το πρώτο δημοκρατικό δημοψήφισμα...

2010-02-03T08:46:00.001+02:00

Γιάγκουρας: Το πρώτο δημοκρατικό δημοψήφισμα...

Γιώργος Μπουζιάνης

2010-02-02T18:42:00.004+02:00

Πατέρας και γιος

Δένδρα στο ρυάκι

Ο Γιώργος Μπουζιάνης γεννήθηκε στην Αθήνα το 1885 και πέθανε στην Αθήνα στις 23 Οκτωβρίου 1959.
Ο πατέρας του ήταν έμπορος κρασιών και δημητριακών με καταγωγή από τα Μπουζιανέικα της Τρίπολης. Η μητέρα του, Χρυσάνθη το γένος Προκοπίου, ήταν αθηναϊκής καταγωγής.
Ο Μπουζιάνης μεγάλωσε στην αθηναϊκή γειτονιά της Νεάπολης. Σπούδασε ζωγραφική στην Σχολή Καλών Τεχνών (μετέπειτα Ανωτάτη Σχολή Καλών Τεχνών) με δασκάλους τον Γ. Ροϊλό, τον Νικηφ. Λύτρα, τον Κ. Βολανάκη και τον Δ. Γερανιώτη. Το 1907, έφυγε για να συνεχίσει τις σπουδές ζωγραφικής στην Ακαδημία Τεχνών του Μονάχου κοντά στον Όττο Σάιτζ (Otto Seitz).
Από το 1910, άρχισε να εγκαταλείπει τις κλασικές για την εποχή ζωγραφικές αναζητήσεις, για να στραφεί προς πιο σύγχρονα καλλιτεχνικά ρεύματα. Το 1914 εγκαταστάθηκε στο Βερολίνο για να μαθητεύσει κοντά στον ιμπρεσιονιστή Μαξ Λίμπερμαν. Από το 1917 στράφηκε προς τον γερμανικό εξπρεσιονισμό και σε ένα δικό του πολύ εκφραστικό ύφος. Στα έργα του άρχισε να δίνει περισσότερη έμφαση στην αποτύπωση της ανθρώπινης μορφής — κυρίως της γυναικείας φιγούρας — και στα συναισθήματα που γεννάει αυτή η αποτύπωση. Οι γερμανοί τεχνοκριτικοί δέχθηκαν θετικά τα νέα έργα του καλλιτέχνη και το 1924 έκλεισε συμβόλαιο με την γκαλερί Μπάρχφελντ. Το 1927 έγινε στο Κέμνιτς μεγάλη έκθεση έργων του στο μουσείο της πόλης. Κατόπιν, με την οικονομική στήριξη της γκαλερί Μπάρχφελντ, πήγε στο Παρίσι, όπου έζησε κατά την περίοδο 1929 έως 1932.
Λόγω της οικονομικής κρίσης που είχε χτυπήσει την Ευρώπη, αναγκάστηκε να επιστρέψει στο Μόναχο. Όμως, με την σταδιακή εξαφάνιση του εξπρεσιονισμού και την άνοδο του ναζισμού, αναγκάστηκε να εγκαταλείψει και την Γερμανία, για να επιστρέψει τελικά το 1934 στην Ελλάδα.
Πριν επιστρέψει στην Ελλάδα, ο Έλληνας πρέσβης στο Βερολίνο, Αλέξανδρος Ρίζος-Ραγκαβής, μεσολάβησε για να διοριστεί καθηγητής στην Ανωτάτη Σχολή Καλών Τεχνών. Ο διορισμός αυτός τελικά δεν πραγματοποιήθηκε ποτέ, προς μεγάλη απογοήτευση του Μπουζιάνη. Επιπλέον, ο αθηναϊκός καλλιτεχνικός περίγυρος αντιμετώπισε αρχικά τον ζωγράφο με αδιαφορία έως εχθρότητα.
Τα χρόνια της Κατοχής και του Εμφυλίου Πολέμου ήταν πολύ δύσκολα για τον ζωγράφο. Μόνον το 1949, όταν πραγματοποίησε μεγάλη αναδρομική έκθεση στον «Παρνασσό», το φιλότεχνο κοινό άρχισε να μιλά και πάλι με ενθουσιώδη λόγια για το μοναδικό ύφος του Μπουζιάνη. Η φήμη του ξεπέρασε τα σύνορα της Ελλάδας για άλλη μια φορά, και τον επόμενο χρόνο (1950) εκπροσώπησε την χώρα στην Μπιενάλε της Βενετίας. Το 1956 τού απονεμήθηκε το α΄ ελληνικό βραβείο του Διεθνούς Διαγωνισμού Guggenheim.
Μετά τον θάνατό του, το σπίτι του ζωγράφου στην Δάφνη Αττικής αγοράστηκε από τον Δήμο Δάφνης και έχει μετατραπεί σε μουσείο. Έργα του Μπουζιάνη υπάρχουν στην Εθνική Πινακοθήκη καθώς και σε πολλές άλλες δημόσιες και ιδιωτικές συλλογές εντός και εκτός Ελλάδας. Αναδρομικές εκθέσεις με έργα του πραγματοποιήθηκαν στην Εθνική Πινακοθήκη το 1977 και το 1985, και στο Μουσείο Μπενάκη το 2005.
Η τεχνοκριτικός Έφη Στρούζα αναγνωρίζοντας την αξία του έργου όπως και των άλλων μεγάλων της γενιάς του γράφει Οι βασικές αρχές των νεο-ιμπεριαλιστών και των συμβολιστών, που από τα τέλη του 19ου αιώνα δίνουν έμφαση στην εκφραστικότητα της δομής της γραμμής, του φωτός και του χρώματος, θα βρουν αντίθετα μεγάλη απήχηση στην ευαισθησία του Έλληνα καλλιτέχνη. Η υπογράμμιση αυτών των βασικών συνθετικών στοιχείων του πίνακα, απαλλαγμένη από την κυριαρχία της θεματικής και φιλολογικής σημασίας, περιγράφουν το χώρο και το αντικείμενο σα μια συγκεκριμένη οντότητα, μεταφερμένη όμως σ’ ένα αφηρημένο επίπεδο. Αυτή η μεταφορά δεν είναι ξένη για τον Έλληνα ζωγράφο, γαλουχημένο με την εικόνα της βυζαντινής τέχνης, από τη μια πλευρά, και από την άλλη, εκτεθειμένο στη φυσική πραγματικότητα στη φυσική πραγματικότητα του ελληνικού τοπίου, όπου το φως μετατρέπει τον όγκο σε σχήμα.
Με την στροφή του αιώνα, η ελληνική ζωγραφική θα εμπλουτιστεί με μια ακόμη μορφή που θ’ αφήσει έντονο το στίγμα της, τον Κωνσταντίνο Παρθένη. Μεταφέρει στην Ελλάδα, ήδη από τις αρχές του αιώνα, μια εντελώς διαφορετική οπτική στην απόδοση της μορφής και του χώρου. Η επιπεδότητα και οι σχεδόν μονοχρωματικές του συνθέσεις, τις οποίες πετυχαίνει με τονικές διαβαθμίσεις μεγάλης μαεστρίας, ανοίγουν ένα κεφάλαιο της ελληνικής ζωγραφικής, που θα θέσει τα θεμέλια για μια ανανεωμένη όραση του καλλιτέχνη. Η καλλιτεχνική παραγωγή που θα ακολουθήσει τις επόμενες δεκαετίες, ενισχυμένη από το μεγάλο δάσκαλο Παρθένη και από άλλες σύγχρονές του σημαντικές μορφές, τον Κωνσταντίνο Μαλέα, τον Μιχαήλ Οικονόμου, τον Σπύρο Παπαλουκά, θα δώσει τα φώτα σε πολλές επόμενες γενιές. Παράλληλα, από τη δεύτερη δεκαετία του εικοστού αιώνα, ένα άλλο μεμονωμένο πνεύμα βαθιάς δημιουργικότητας, ο Γιώργος Μπουζιάνης, αποκαλύπτει μια εντελώς διαφορετική πτυχή της ζωγραφικής, που έχει κάνει με τη διείσδυση μέσα στο φαινομενικό κόσμο, με τη διάλυση της αντικειμενικής όρασης μέσω της έκφρασης του ατομικού ψυχισμού. Το έργο του μπορεί να θεωρηθεί ένας ακρογωνιαίος λίθος στο χτίσιμο της ιστορίας της ελληνικής τέχνης και η επίδρασή του μπορεί να θεωρηθεί ως μια από τις οξύτερες, καθώς η προέκτασή της ξαναβρίσκεται σε πολλές εκδοχές του αφηρημένου εξπρεσιονισμού, αλλά και της αφαιρετικής παραστατικής ζωγραφικής, τάσεις που απορρόφησαν μεγάλη ενέργεια του καλλιτεχνικού δυναμικού από τη δεκαετία του ’50 έως και του ’80.
Τα βασικά θεμέλια της μοντέρνας τέχνης στην Ελλάδα χτίζονται, σε χρονολογική σειρά αξιολόγησης, από αυτές τις φυσιογνωμίες. Το έργο τους εισχωρεί μέσα στο χώρο μιας διπλής διαλεκτικής, τόσο με το μοντέρνο πνεύμα όσο και με την αναζήτηση της ιδιαιτερότητας της προσωπικής τους γραφής και ταυτότητας. Για τον Παρθένη, ήταν ένας υπερβατικός χώρος. Για τον Μπουζιάνη, η αυθεντική ταυτότητα αντικατοπτριζόταν στο βαθύτερο ψυχισμό του ατόμου, στην αχαλίνωτη έκφραση μιας διεισδυτικής όρασης. Μέσα στα πλαίσια αναζήτησης του τρόπου διατύπωσης της αυθεντικής ταυτότητας του καλλιτέχνη και του πνευματικού ανθρώπου, ο μη-χώρος του Παρθένη συναντάται, στην ουσία, με τον εσωτερικό χώρο που διανοίγει ο Μπουζιάνης, στο σημείο που και οι δύο θέλησαν να κοιτάξουν πιο μακριά από τον καθαρά αντικειμενικό κόσμο.

Ράλλης Κοψίδης

2010-02-01T21:07:00.005+02:00

Και οι δύο εικόνες είναι από την εικονόγραφηση του πρόναου της μονής Πεντέλης

Ο Ράλλης Κοψίδης γεννήθηκε στο Κάστρο Λήμνου το 1929, κατάγεται όμως από την Αλεξανδρούπολη. Από το 1949, και για τέσσερα χρόνια σπούδασε στην Ανωτάτη Σχολή Καλών Τεχνών στο εργαστήριο του Ανδρέα Γεωργιάδη και στη συνέχεια μαθήτευσε κοντά στον Φώτιο Κόντογλου (1953-1959) και συνεργάστηκε μαζί του στην εικονογράφηση εκκλησιών.Ο Κόντογλου τον επηρέασε βαθειά στην εικαστική τεχνική.
Οργάνωσε ατομικές εκθέσεις στην Αθήνα, (Γκαλερί «Τέχνη» 1958, Ώρα 1969,1973, 1976,1978, «Θόλος» 1975, Κρεωνίδη 1978, «Αργώ» 1982, την Θεσσαλονίκη 1970, Κοχλίας 1974,1977, τον Βόλο (Τέχνη 1970), την Κατερίνη 1977 και το Ηράκλειο Κρήτης (Γκαλερί Σταυρακάκη ) 1979, και πήρε μέρος σε πολλές Πανελλήνιες και ομαδικές εκθέσεις στην Ελλάδα. Η δουλειά του παρουσιάστηκε επίσης σε ομαδικές εκθέσεις στην Κολωνία 1976, τη Γιαουντέ του Καμερούν 1980, καθώς και σε δύο εκθέσεις που οργάνωσε η Εθνική Πινακοθήκη στο Δουβλίνο 1979, και τις Βρυξέλλες 1988. Το 1989 η Εθνική Πινακοθήκη οργάνωσε μεγάλη αναδρομική έκθεση με έργα ζωγραφικής και χαρακτικής στην Αθήνα και Αλεξανδρούπολη.
Η πλέον πρόσφατη έκθεση του έγινε στον «Αστρολάβο» Πειραιώς το 1992.
Ασχολήθηκε επίσης με την αγιογράφηση εκκλησιών στην Ελλάδα, του μοναστηριού του Cheverogne του Βελγίου, και του ναού του Ορθοδόξου Κέντρου του Οικουμενικού Πατριαρχείου στο Chambesy της Γενεύης. Το τελευταίο αυτό έργο είχε ιδιαίτερη προβολή στον ελληνικό και ξένο τύπο και χαρακτηρίστηκε ως μια προσπάθεια εξεύρεσης μιας νέας εικαστικής μορφολογίας, βασισμένης στην παράδοση αλλά με έντονα προσωπικό ύφος, για την εικονογράφηση ορθοδόξων εκκλησιών.
Εκτός από ζωγράφος και χαράκτης ο Ράλλης Κοψίδης είναι και δόκιμος πεζογράφος με αξιόλογη επίδοση στην συγγραφή και εικονογράφηση βιβλίων.
Από το 1972 έως το 1974 ασχολήθηκε με την έκδοση του περιοδικού «Κάνιστρο» και έχει γράψει και έχει εικονογραφήσει τα βιβλία: Σταυροί στον Άθωνα 1963, Εξοχή 1964, Προσκυνητάρι της Αίγινας 1965, Το Άδυτον 15 ξυλογραφίες για το Άγιο Όρος 1968, Μάνη η Πολύπυργος , (έκδοση του «Κάνιστρου» 1972), «Σπίτια Ελληνικά (έκδοση Κάνιστρου 1973), Ρακένδυτοι 1976, Κάστρο Ηλιόκαστρο , 1980, Τα κουρσούμια και άλλα ιστορήματα, 1985, «Στα μπάζα του Λαυρίου» 1985, Το Τετράδιο του Γυρισμού 1987. Στη συγγραφική του δράση συγκαταλέγονται και πολλά δημοσιεύματα για διάφορα περιοδικά καθώς και κείμενα για φυλλάδια που εκδόθηκαν με την ευκαιρία των ατομικών του εκθέσεων.
Έργα του βρίσκονται στην Εθνική Πινακοθήκη, το Υπουργείο Πολιτισμού, το Μουσείο Βορρέ , το Τελλόγλειο Ίδρυμα, την Πινακοθήκη Ιωαννίνων, την Πινακοθήκη Δήμου Θεσσαλονίκης, το Πανεπιστήμιο Θεσσαλονίκης και σε πολλές ιδιωτικές συλλογές στην Ελλάδα και το εξωτερικό.
Κατά την τεχνοκριτικό Αθηνά Σχινά:" Ο Κοψίδης βίωσε την βυζαντινή και βυζαντινολαϊκή παράδοση, χωρίς να µιµηθεί τους τρόπους ή να ακολουθήσει πιστά τα πρότυπα του δασκάλου του(Κόντογλου), από τα οποία εµπνεύστηκε... Ο Ράλλης κοψίδης, µέσα από το πνεύµα της ορθοδοξίας δεν ερµήνευσε το γράµµα, αλλά το πνεύµα της... Με την μέθοδο που ακολουθούν οι ανυφάντρες ή οι κεντίστρες, χτίζει ο Κοψίδης τις ιστορίες του. Ιστορίες που μοιάζουν με τα κοχύλια της θάλασσας, στα οποία όταν ακουμπά κανείς το αφτί του αφουγκράζεται το βουϊτό του πυθμένα και τους ψιθύρους ενός τόπου εγκαρτέρησης των αφανών. Γιατί ο Ράλλης Κοψίδης την αίσθηση της αφής και της ακοής την μετατρέπει σε εικόνα. Αφηγείται ό,τι έψαυσε και άγγιξε, ότι άκουσε και γνώρισε, ό,τι παρατήρησε και με την μνήμη του το ανακαλεί... Ο Ράλλης Κοψίδης με ένα μοναδικό ύφος αφηγείται, συνταιριάζει, συναιρεί και διαστέλλει στον χρόνο, τους ρυθμούς και τους τρόπους μιας συμβίωσης παραδοξοτήτων κι αντιθέσεων. Οι εικόνες του λειτουργούν ως μία μεταφορική γλώσσα εννοιών, που εμπεριέχει συμβολισμούς, αλληγορίες, ένα άρωμα λεπτής ειρωνίας και μια κριτική διάσταση"

Ο Πατριωτισμός σήμερα

2010-01-30T08:59:00.003+02:00

Διαβάζω στην Athens Voice:
Η «Ταράφ», μία ανεξάρτητη, μικρή ως προς το επενδεδυμένο κεφάλαιο εφημερίδα ανέλαβε τη σημαντική αποστολή να ξεσκεπάσει τις συνωμοσίες της εκτελεστικής πτέρυγας του «βαθέος κράτους» της Τουρκίας με στόχο την αποσταθεροποίηση της κυβέρνησης των ισλαμιστών και κατ’ επέκταση της γειτονικής χώρας, ώστε να επανέλθει σε καθεστώς απόλυτου πολιτικού και κυρίως οικονομικού ελέγχου. Είναι η εφημερίδα που αποκάλυψε με ηχητικά ντοκουμέντα την πρόθεση των στρατηγών να σκηνοθετήσουν μία «ντεμέκ» μικροεισβολή στον Έβρο, ώστε να αποσταθεροποιηθεί ο Ταγίπ Ερντογάν.
Οι κατ’ επάγγελμα «εθνικοί αναλυτές» της ημετέρας πατρίδας και πυλώνες του έθνους, κατά κύριο λόγο δημοσιογράφοι που ανήκουν «στον κύκλο των χαμένων σεναρίων», έχουν αποδυθεί σε έναν ανελέητο αγώνα, προκειμένου να αποκαλυφθεί το μέγεθος της διεθνούς συνωμοσίας κατά της Ελλάδας με αιχμή του δόρατος την Τουρκία, συχνά την Αλβανία, συχνότερα την ΠΓΔΜ, ορισμένες φορές το Ισραήλ και τους Εβραίους, και πάντα τους Μασόνους, με υποκινητή το φάντασμα της παγκοσμιοποίησης το οποίο ελέγχουν οι Αμερικανοί και οι Βρυξέλλες.

Η εμφύλια αντιπαράθεση στην Τουρκία
Με αυτή τη λογική, ό,τι κι αν συμβαίνει στη γειτονική Τουρκία αποτελεί μέρος ενός «ευρύτερου σχεδιασμού» που στόχο έχει την εξουδετέρωση του ελληνισμού. Το ίδιο σκεπτικό πρυτάνευσε και πριν από χρόνια με αφορμή το Σχέδιο Ανάν, το ίδιο σκεπτικό προβλήθηκε με την «ελληνοτουρκική προσέγγιση», αυτές οι σκέψεις διοχετεύθηκαν ως προς τα σενάρια περί ονομασίας των Σκοπίων και περί του «αλβανικού δακτύλου» που σχεδιάζει «προσάρτηση των εδαφών της Θεσπρωτίας» με αιχμή το ζήτημα των Τσάμηδων.
Οι ίδιοι «εθνικοί αναλυτές», δημοσιογράφοι και κατ’ επάγγελμα παραθυράκηδες στα γυάλινα κουτιά, εξύβρισαν τη Ρεπούση, και εσχάτως τη Θάλεια Δραγώνα, με πρωτεργάτη τον Μίκη Θεοδωράκη και εξαπτέρυγα τους μονίμους υμνητές της «ελληνικότητας».
Τελικά η πραγματικότητα έρχεται να αποκαλύψει το μέγεθος της εθνικιστικής ανοησίας των «εθνικών αναλυτών». Στην Τουρκία εδώ και χρόνια διεξάγεται η πρώτη φάση της εμφύλιας ρήξης, που αποτελεί μέρος της αναπόφευκτης πορείας προς τον εκδημοκρατισμό της γειτονικής χώρας. Το εάν η πορεία αυτή θα καταλήξει θετικά ή θα οδηγήσει σε λουτρό αίματος ή ενδεχομένως στην επικράτηση του φασίζοντος «βαθέος κράτους», είναι ακόμη άγνωστο. Στην εμφύλια αυτή αντιπαράθεση, ζητήματα όπως το Κουρδικό ή το Κυπριακό ή το μειονοτικό ή αυτό του Οικουμενικού Πατριαρχείου χρησιμοποιούνται ως «εργαλεία» για την επίτευξη συγκεκριμένων στόχων. Αυτοί οι στόχοι αφορούν την εσωτερική αντιπαράθεση στην κοινωνία της Τουρκίας.

Η δολοφονία που αποκάλυψε πολλά
Μια δολοφονία ενός εκδότη στην Κύπρο αποκάλυψε πως οι μεγάλες οικογένειες που πρωτοστάτησαν στην «προστασία των εθνικών στόχων», που αντιπαρατέθηκαν στο Σχέδιο Ανάν, που κατηγόρησαν ως προδότες εκείνους που στήριξαν την πολιτική προοπτική του Σχεδίου (του Γιώργου Παπανδρέου συμπεριλαμβανομένου), που αμαύρωσαν προσωπικότητες με ψευδή στοιχεία περί χρηματισμού τους από ξένα κέντρα, αυτές οι οικογένειες συμπεριφέρονται ως έσχατοι μαφιόζοι. Το κεντρικό εργαλείο προπαγάνδας του Τάσσου Παπαδόπουλου ήταν το γνωστής εθνικιστικής ταυτότητας Συγκρότημα Τύπου «ΔΙΑΣ» της οικογένειας Χατζηκωστή. Ο δολοφονηθείς Ανδρέας Χατζηκωστής ήταν ο παράγων που στήριξε τον Τάσσο Παπαδόπουλο στην προσπάθειά του να καταψηφιστεί το Σχέδιο Ανάν. Στην πορεία των ανακρίσεων για τη δολοφονία αποκαλύπτεται πως οι δύο οικογένειες ψυχράνθηκαν, με αποτέλεσμα την πώληση ως πράξη αντεκδίκησης πακέτου μετοχών του συγκροτήματος, από το περιβάλλον του Παπαδόπουλου, σε άγνωστη παρουσιάστρια της τηλεόρασης. Η αλήθεια είναι ότι η οικογένεια Χατζηκωστή είχε πάψει να στηρίζει τον Παπαδόπουλο, για ιδιοτελείς πολιτικούς και οικονομικούς λόγους. Αποτέλεσμα, η οικτρή ήττα του στις τελευταίες προεδρικές εκλογές. Αυτός που κατηγορούσε τους πολιτικούς αντιπάλους του για χρηματισμό, κατείχε μετοχικό κεφάλαιο του συγκροτήματος που τον στήριζε και διατηρούσε σχέσεις εξάρτησης. Αυτό είναι σκανδαλώδες. Όπως ισχυρίζονται κύκλοι του Κομμουνιστικού Κόμματος της Κύπρου (ΑΚΕΛ), ο πατέρας Χαζηκωστής είχε ζητήσει από τον Παπαδόπουλο να τον κάνει υπουργό και αυτός αρνήθηκε. Εκεί αρχίζει και τελειώνει ο πατριωτισμός. Εκεί αρχίζει μια ιστορία που τελικά οδήγησε σε δολοφονία. Την «ενδιάμεση σχέση» θα την αποδείξει κάποια στιγμή η αστυνομία.

Ψυχωτικές συμπεριφορές
Οι «εθνικοί αναλυτές» που σήμερα, επί παραδείγματι, «συμβουλεύουν» τον Αντώνη Σαμαρά ως συνεργάτες του, «οι άλλοι» που ως ΠΑΣΟΚ στο παρελθόν μεταπήδησαν στο ΛΑΟΣ, εκείνοι που «κατατρόπωναν» τον εθνικό μειοδότη Σημίτη για τη συμφωνία του Ελσίνκι και τη συνάντηση της Μαδρίτης, οι ίδιοι ακριβώς που «έστησαν» την προβοκάτσια της υπόθεσης Οτσαλάν, κρύβονται πίσω από ό,τι γράφτηκε, ειπώθηκε και διοχετεύθηκε για το Σχέδιο Ανάν, την ελληνοτουρκική προσέγγιση, τις επαφές των εμπειρογνωμόνων των υπουργών Εξωτερικών για τη διευθέτηση των εκκρεμοτήτων στο Αιγαίο. Κανένα από τα σενάριά τους δεν επαληθεύτηκε. Οι «ανατολίτικες συνωμοσίες» κατά της Ελλάδας αποδεικνύονται απραγματοποίητα σενάρια τουρκικής εσωτερικής κατανάλωσης. Το μέγα ζήτημα του «ξεπουλήματος του Κυπριακού» καταλήγει σε μία ενδοπαραταξιακή δολοφονία με μαύρο πρόβατο ένα «μικρό ψάρι»… την ξανθιά τηλεπαρουσιάστρια. Ο σλαβικός «μπαμπούλας» των Σκοπίων αφορά κυρίως την πολιτική επιβίωση ανυπόληπτων παραγόντων τύπου Παπαθεμελή, Ψωμιάδη και των «παλικαριών» του ΛΑΟΣ. Ο «αλβανικός κίνδυνος» και ο «ισλαμικός δάκτυλος» αποτελούν βέλη στη φαρέτρα των ξενόφοβων - ρατσιστών, που δεν επιθυμούν την εξομάλυνση του μεταναστευτικού ζητήματος.
Είναι ώρα να αντιληφθούν, όσοι πραγματικά ενδιαφέρονται, πως η Ιστορία δεν μας χρωστά τίποτε. Ενδεχομένως, η κοινωνία αυτού του κράτους να χρωστά ακόμη στην Ιστορία. Οι τουρκόφωνοι της Θράκης έχουν τα ίδια δικαιώματα με τους άλλους Έλληνες πολίτες. Οι ομιλούντες τη σλαβομακεδονική στη Φλώρινα, επίσης. Τα παιδιά των μεταναστών που ζουν και μορφώνονται στην Ελλάδα έχουν τα δικαιώματα του Έλληνα πολίτη. Η Τουρκία έχει και αυτή τα δικαιώματα που της επιμερίζονται στο Αιγαίο, διότι απλούστατα βρέχεται από αυτό. Οι αλβανόφωνοι που εκδιωχτήκαν από την Ελλάδα, έστω ως συνεργάτες των κατακτητών, έχουν δικαίωμα αποζημίωσης για τις περιουσίες τους, όπως οι Ρωμιοί που εκδιώχθηκαν από την Κωνσταντινούπολη. Τέλος, οι λίγοι Κύπριοι που ακόμη ονειρεύονται μια διακοινωτική συμβίωση με τους Τουρκοκυπρίους έχουν το δικαίωμα στο όνειρό τους χωρίς να θεωρούνται προδότες ή χρηματιζόμενοι. Τα σενάρια συνωμοσίας αφορούν μόνο εκείνους που τα διοχετεύουν. Η Ιστορία καταγράφεται με γεγονότα. Οι «συνωμοσίες» αφορούν μόνο μερικούς κακούς σκηνοθέτες, αποχαυνωμένους καλλιτέχνες και αντιαισθητικούς κονδυλοφόρους.

Η μόνη προσθήκη στο άρθρο του κ Γεωργιάδη θα ήταν η υπενθύμιση ότι πατριώτες ήταν τόσο ο Ελευθέριος Βενιζέλος,όσο και ο Δημήτριος Γούναρης αλλά ο Πατριωτισμός του ενός δημιούργησε την μεγάλη ΕΛΛΑΔΑ,ενώ του ετέρου οδήγησε στον όλεθρο.

Η Μπουμπουλίνα, η Δραγώνα, η Ρεπούση…

2010-01-27T13:16:00.002+02:00

Γράφει ο κ Νίκος Δήμου στο τελευταίο LIFO
ΑΠΟΣΠΑΣΜΑ ΑΠΟ ΙΣΤΟΡΙΑ ΤΗΣ ΕΛΛΑΔΑΣ ΤΟΥ 22ου ΑΙΩΝΑ:
•Το εμφύλιο μίσος είναι ίσως η σταθερότερη αξία της ελληνικής ιστορίας. Αγωνιστές του '21, Τρικουπικοί και Δηλιγιαννικοί, Βενιζελικοί και Βασιλόφρονες, αριστεροί και δεξιοί. Στις αρχές του 21ου αιώνα το πάθος συνόδευε τις αντιπαραθέσεις ανάμεσα στους φανατικούς πατριώτες (οι αντίπαλοι τους αποκαλούσαν «Ελληναράδες») και τους εκσυγχρονιστές ή ευρωπαϊστές (ευρωλιγούρηδες ή πουλημένοι).
•Οι πατριώτες αγωνίζονταν να κρατήσουν την παραδοσιακή αντίληψη της ελληνικής ιστορίας και θρησκείας, συντηρώντας ακόμα και μύθους που είχαν αποδειχθεί εσφαλμένοι από την ιστορική έρευνα - όπως π.χ. το «κρυφό σχολειό». Οι εκσυγχρονιστές προσπαθούσαν να φέρουν τα αποτελέσματα της ιστορικής και κοινωνικής έρευνας στην εκπαίδευση. Αυτό προκαλούσε οξύτατες αντιδράσεις των πατριωτών που, π.χ., θεωρούσαν οποιαδήποτε επιστημονική ανάλυση της έννοιας του έθνους ως ιερόσυλη. Γι' αυτούς το έθνος (και ιδιαίτερα το ελληνικό) ήταν μεταφυσική, υπερβατική αξία.
•Δύο γυναίκες επιστήμονες έτυχε να στοχοποιηθούν ιδιαίτερα σε αυτήν τη διένεξη: η ψυχο-κοινωνιολόγος Θάλεια Δραγώνα και η ιστορικός Μαρία Ρεπούση. Τα ονόματά τους ήταν κόκκινο πανί για τους πατριώτες.
•Πίσω από αυτή την αντίδραση κρυβόταν καχυποψία και παραδοσιακός αντιδυτικισμός. Κυκλοφόρησαν νέες θεωρίες συνωμοσίας. Αυτές οι απόπειρες ήταν μέρος ευρύτερου σχεδίου για τον αφελληνισμό των Ελλήνων και τον συστηματικό αφανισμό του ελληνικού έθνους. Έτσι, οι κυρίες Ρεπούση και Δραγώνα ονομάστηκαν πράκτορες ξένων δυνάμεων και μίσθαρνα όργανα ξένων κέντρων. Τις τύλιξε η λάσπη.
•Η Ελλάδα, τελικά, δεν αφανίστηκε και ο εκσυγχρονισμός προχώρησε - έστω και διστακτικά. Στο διηνεκές ματς νεωτεριστών-παραδοσιακών νικάνε συνήθως οι πρώτοι, γιατί η χώρα δεν μπορεί να κλειστεί σε γυάλα. Αλλά οι νίκες είναι δύσκολες και αφήνουν πίσω δυσφορία και μνησικακία. Οι τολμηρές κυρίες εκσυγχρονίστριες για τους μεν έγιναν ηρωίδες ενός εσωτερικού απελευθερωτικού αγώνα (απελευθέρωσης από τους μύθους και τις αγκυλώσεις του παρελθόντος), για τους δε παρέμειναν ύποπτα πρόσωπα. Ή Μπουμπουλίνες ή Νενέκοι. Έτσι είναι οι Έλληνες - ή του ύψους ή του βάθους. Και πάντα του πάθους.
Και σου λένε ότι οι φιλελεύθεροι σκέπτονται αντεθνικά!! Σιγά ρε μάγκες

E-Δράση: Περί ελληνικού εθνικισμού

2010-01-27T12:34:00.000+02:00

E-Δράση: Περί ελληνικού εθνικισμού

Απολογισμός μιας δεκαετίας

2010-01-17T20:02:00.003+02:00

Γράφει ο Καθηγητής Θ Βερέμης στην σημερινή Καθημερινή
Η δεκαετία που πέρασε υπήρξε από τις λιγότερο εποικοδομητικές της τελευταίας τριακονταετίας. Η τρομοκρατική καταστροφή των Δίδυμων Πύργων στη Νέα Υόρκη προκάλεσε, μεταξύ άλλων, τη δαπανηρή σε αίμα εισβολή των ΗΠΑ στο Ιράκ και μάλιστα χωρίς κάποιο θετικό, τουλάχιστον, αποτέλεσμα. Η καταστροφική αμερικανική κατοχή πολλαπλασίασε τον θρησκευτικό φανατισμό στις ισλαμικές χώρες, αλλά και τον φονταμενταλισμό των Ευαγγελιστών του κεντρικού και νότιου τμήματος των ΗΠΑ. Ετσι, ο χειρότερος (μετά τον Harding) πρόεδρος του εικοστού αιώνα, George W. Bush, εξασφάλισε δεύτερη θητεία. Αφησε πίσω του μια μεγάλη οικονομική κρίση και την εμπλοκή της χώρας του στο Ιράκ και στο Αφγανιστάν. Οι οπαδοί του σκληρού πυρήνα των Ρεπουμπλικανών δεν έμαθαν τίποτα από το πέρασμα της ολέθριας κυβέρνησης Bush και στρέφουν σήμερα το παράλογο μίσος τους κατά του νέου προέδρου.
Η φτωχή σε επιτυχίες δεκαετία, ωστόσο, ανέδειξε κάποιες προσωπικότητες οι οποίες συνδέονται με τους κύριους προβληματισμούς του πλανήτη, την οικονομία και το περιβάλλον. Ο βραβευμένος με Νομπέλ στα οικονομικά αλλά και σχολιαστής της επικαιρότητας Paul Krugman χαρακτήρισε την περασμένη δεκαετία «το μεγάλο μηδέν» (Νew York Times, 28/12/09). Μηδέν σε θετική ανάπτυξη, μηδέν σε πρόνοια για τις επερχόμενες καταστροφές και μηδέν στις ηθικές επιδόσεις πληθώρας ηγετών της επιχειρησιακής Αμερικής. Οταν το ρεπουμπλικανικό σύστημα απελευθέρωσε την οικονομία από τους παραδοσιακούς ελέγχους, επέτρεψε στους πιο επιτήδειους να τη λαφυραγωγήσουν. Θα είναι δύσκολη πια η επαναφορά της οικονομικής σκέψης στην πίστη προς το «αόρατο χέρι της αγοράς» που διορθώνει όλες τις δυσλειτουργίες του συστήματος. Ο Milton Friedman και ο Friedrich Hayek θα δυσκολεύονταν σήμερα να εξηγήσουν τις αλλεπάλληλες φούσκες που οδήγησαν την παγκόσμια οικονομία σε κρίση διαρκείας. Και συμπληρώνει ο Krugman: «Και όσο για τους πολιτικούς και ιδιαίτερα τους Ρεπουμπλικανούς, τώρα που η πολιτική των φορολογικών απαλλαγών και της απελευθέρωσης της αγοράς (deregulation) μας οδήγησε στο σημερινό χάος, επανέρχονται με την ίδια συνταγή - φορολογικές περικοπές και απελευθέρωση της αγοράς».
Ανάμεσα στις Κασσάνδρες της επερχόμενης καταστροφής διακρίθηκαν δύο οικονομολόγοι βραβευμένοι με Νομπέλ: Ο Joseph Stiglitz (2001) υπήρξε σαν τον Σωκράτη, η αλογόμυγα για τους άλογους συγχρόνους του. Πιστεύει ότι οι αντιφατικές πληροφορίες προκαλούν τη δυσλειτουργία της αγοράς και ότι η παγκοσμιοποίηση δεν συμφέρει τις φτωχές χώρες. Προειδοποίησε μάλιστα τους Αμερικανούς ότι η άρση των ελέγχων της οικονομίας θα οδηγούσε στη σημερινή μεγάλη οικονομική κρίση. Ο Amartya Sen (1998) είναι ο Ινδός οικονομολόγος που πρώτος διαπίστωσε ότι η καλή ή η κακή διαχείριση των οικονομικών πόρων μετράει περισσότερο από την αφθονία ή την έλλειψή τους. Ο σημαντικός αυτός διανοητής των οικονομικών μας θυμίζει την αλφαβήτα της πολιτικής επιστήμης. Κάμποσοι απαίδευτοι ημέτεροι ηγέτες επαναλαμβάνουν την στερεότυπη πλέον αποστροφή: «Η Δημοκρατία δεν έχει αδιέξοδα» λες και πρόκειται για σύστημα με αυτόματο πιλότο. Ομως, το δημοκρατικό πολίτευμα είναι το πιο ευαίσθητο γιατί εξαρτάται απόλυτα από την αρετή των πολιτών. Οταν η αρετή εκπέσει, το σύστημα (κατά τον Αριστοτέλη) μεταλλάσσεται σε οχλοκρατία, ανομία και καταλήγει σε τυραννία. Μήπως βρισκόμαστε στην αρχή αυτής της μετάλλαξης;
Ο Sen και ο Stiglitz κατάρτισαν πρόσφατα έκθεση η οποία κάνει έκκληση στις κυβερνήσεις να περιλάβουν και μη οικονομικά κριτήρια στους στόχους της ανάπτυξης και του εκσυγχρονισμού του Τρίτου Κόσμου.
Οι κύκλοι της οικονομίας, όσο μεγάλη διάρκεια και αν έχουν, έρχονται και παρέρχονται. Οι καταστροφές όμως στο φυσικό περιβάλλον είναι πιο μόνιμες και ίσως μη αναστρέψιμες.
Η ανθρωπότητα οφείλει χάριτες στον βραβευμένο με Νομπέλ (2002) Ινδό οικονομολόγο-περιβαλλοντολόγο, Rajendra Pachauri, ο οποίος πρόβλεψε ότι η άνοδος της στάθμης των ωκεανών θα προκαλέσει πρωτοφανή μετακίνηση πληθυσμών στον πλανήτη. Ζήτησε δραστικές περικοπές στην έκλυση διοξειδίου του άνθρακα από τις ανεπτυγμένες χώρες, που είναι και οι κύριοι παραγωγοί ενέργειας, θεωρώντας ότι μόνο τότε η Κίνα θα δεχτεί να περικόψει τις δικές της εκλύσεις. Οφείλουμε επίσης πολλά στον διευθυντή της ΝASA, James Hansen, ο οποίος, παρά τις οδηγίες της κυβέρνησης Bush να μην κοινοποιεί τα ευρήματα της ερευνητικής του ομάδας σχετικά με τα επίπεδα διοξειδίου στην ατμόσφαιρα, έφερε τις δυσοίωνες διαπιστώσεις του για την κλιματική αλλαγή στη δημοσιότητα.
Και μια ευχάριστη είδηση. Στους 100 κορυφαίους παγκόσμιους διανοητές του 2009 (του έγκυρου Foreign Policy), φιγουράρει στην 50ή θέση ο κοινωνιολόγος της Ιατρικής, Νικόλαος Χρηστάκης του Πανεπιστημίου Harvard. Και του χρόνου περισσότερους!

Μένω στην Ευχάριστη είδηση

Γελοιογραφία Πετρουλάκη

2010-01-17T19:57:00.004+02:00

Από την Καθημερινή της 17-1-2010

Ορφέας Περίδης- Παραμύθι

2010-01-16T15:42:00.001+02:00

Συνέβη στο Μάντσεστερ( Μια ιστορία τρέλλας)

2010-01-16T15:31:00.004+02:00

Διαβάζω στο Lifo
Ένας ομοφυλόφιλος άνδρας προσπάθησε να δηλητηριάσει τις λεσβίες γειτόνισσές του προσθέτοντας δηλητήριο για σαλιγκάρια μέσα στο κάρυ που τους πρόσφερε. Οι λεσβίες τον είχαν κατηγορήσει προηγουμένως για απαγωγή της τρίποδης γάτας τους. Ο Gary Stewart, ετών 37, βρισκόταν εδώ και μήνες στα μαχαίρια με τις Marie Walton και Beverley Sales και η κίνησή του να τους χτυπήσει τη πόρτα προσφέροντάς τους μια μερίδα ρύζι με κάρυ προφασιζόμενος ότι παρήγγειλε από τον ινδικό παραπάνω από όσο μπορούσε να φάει, φάνηκε αρχικά σαν κίνηση ανακωχής σε αυτό τον πόλεμο που είχε κυρηχθεί ανάμεσά τους.
Όταν όμως οι δύο γυναίκες ξεκίνησαν να τρώνε το κάρυ που κέρασε ο γείτονας ανακάλυψαν ότι μέσα στο ρύζι κρύβονταν αυτά τα χαρακτηριστικά μπλε κομματάκια (σαν ψιλό χαλίκι) τα οποία αποτελούν δηλητήριο που απομακρύνει τα σαλιγκάρια από τους κήπους. Φυσικά κάλεσαν αμέσως την αστυνομία και ο Stewart συνελήφθηκε και ομολόγησε την πράξη του. Δεν παραδέχθηκε όμως ότι αυτός ήταν που απήγαγε την τρίποδη(!) γάτα τους και την εγκατάλειψε σε ένα χωριό κάμποσα μίλια έξω από το Μάντσεστερ όπου ζούσαν. Η γάτα ευτυχώς τελικά βρέθηκε αφού οι δύο κυρίες είχαν βάλει πόστερ με φωτογραφία της και στοιχεία επικοινωνίας παντού. Την είχε περιθάλψει μια κυρία που την βρήκε στο δρόμο.
Αυτά συμβαίνουν στον κόσμο των Gays and Lesbians.

>- Μαύρος Γάτος - Το Ταξίδι Της Επιστροφής: η ΠρώΤΗ ΦΟΡά

2010-01-07T15:03:00.000+02:00

>- Μαύρος Γάτος - Το Ταξίδι Της Επιστροφής: η ΠρώΤΗ ΦΟΡά

Η σύσκεψη πολιτικών αρχηγών με το μάτι του Πετροπουλάκη

2009-12-16T11:29:00.003+02:00

Καθημερινή 16-12-2009

Κακό μήνυμα

2009-12-16T11:19:00.004+02:00

Διαβάζω το κύριο άρθρο της Καθημερινής με το οποίο συμφωνώ απόλυτα γιαυτό το αναπαράγω αυτούσιο
Πολύ κακό μήνυμα σε πολλές πλευρές δίνει το υψηλό κόστος της «τακτοποίησης» των εργασιακών θεμάτων στον ΟΛΠ. Κατ’ αρχήν δίδεται το σήμα σε άλλες συντεχνίες να προχωρήσουν σε εκβιαστικές ενέργειες, όπως ήταν το κλείσιμο του λιμανιού, για να εξασφαλίσουν όσα διεκδικούν. Ταυτοχρόνως δημιουργείται ένα αίσθημα έντονης κοινωνικής αδικίας σε χιλιάδες εργαζόμενους και επαγγελματίες, οι οποίοι ζουν με το άγχος της επιβίωσης ή της ανεργίας χωρίς να μπορούν να εκβιάσουν ανάλογη προνομιακή μεταχείριση από το κράτος. Και τέλος δίνεται ένα πολύ κακό σήμα στις αγορές και την Ε.Ε. καθώς η ελληνική κυβέρνηση συνεχίζει να ξοδεύει χρήματα, που δεν διαθέτει, προκειμένου να εξευμενίσει ισχυρές συντεχνίες σε μια περίοδο πρόδηλης δημοσιονομικής κρίσης.

e-rooster blog: Έχουν οι πολιτικοί δικαίωμα στην προσωπική ζωή;

2009-12-15T10:54:00.000+02:00

e-rooster blog: Έχουν οι πολιτικοί δικαίωμα στην προσωπική ζωή;

Βασιλης Παπακωνσταντινου Ενα καραβι παλιο σαπιοκαραβο

2009-12-06T22:16:00.000+02:00

Μάνος Λοΐζος - ακορντεόν

2009-12-06T22:11:00.000+02:00

Τι μας λέει ο ΟΟΣΑ για το σύστημα υγείας στην Ελλάδα

2009-12-04T20:45:00.002+02:00

Για να δείτε το άρθρο του καθηγητή Γιάννη Τούντα στο "Βήμα των ιδέων κάνετε κλικ εδώ

400 χρόνια μετά τον Γαλιλαίο

2009-12-04T20:08:00.004+02:00

Διαβάσω και μεταφέρω εδώ το εισαγωγικό σημείωμα του Καθηγητού Ηλία Κούβελα στο εισαγωγικό σημείωμα του αφιερώματος "Αναζητώντας το Σύμπαν" στο "Βήμα των Ιδεών"
Διανύουμε τον τελευταίο μήνα του 2009. Μιας χρονιάς όπου, όπως έγινε ευρύτατα γνωστό από ποικίλες εκδηλώσεις, γιορτάζουμε τα 150 χρόνια από τη δημοσίευση του βιβλίου του Δαρβίνου «Η καταγωγή των ειδών». Πρόκειται για το βιβλίο που άλλαξε τον τρόπο με τον οποίο βλέπουμε τη θέση του ανθρώπου μέσα στον φυσικό κόσμο (για όσους ασφαλώς εμπιστεύονται την επιστήμη και όχι τις δοξασίες που προέρχονται από το βασίλειο των θεών και των δεισιδαιμονιών).
Τούτη τη χρονιά επίσης, στο πλαίσιο του έτους της Αστρονομίας, γιορτάζουμε τα 400 χρόνια από την «ιδρυτική πράξη της σύγχρονης επιστήμης: όταν ο Γαλιλαίος, το έτος 1609, έστρεψε το μικροσκόπιό του στον ουρανό» (βλ. το άρθρο του Στέφανου Τραχανά).
Οι ανακαλύψεις του Γαλιλαίου άλλαξαν ριζικά και αμετάκλητα όσα πιστεύαμε για τη θέση του ανθρώπου στο Σύμπαν.
Ξεκινήσαμε τη χρονιά με ένα αφιέρωμα στον Δαρβίνο. Την κλείνουμε με ένα αφιέρωμα στον Γαλιλαίο, στους δρόμους που αυτός άνοιξε και που οδήγησαν στη σύγχρονη Κοσμολογία. Κορυφαίοι έλληνες επιστήμονες από αυτόν τον επιστημονικό χώρο παρουσιάζουν όχι μόνο τα όντως συγκλονιστικά ευρήματα της σύγχρονης Κοσμολογίας αλλά και τη συμμετοχή του ελληνικού επιστημονικού χώρου σε τούτη τη γοητευτική επιστημονική σάγκα.
Ο Υπογράφων θεωρεί το Γαλιλαίο την μεγαλύτερη επιστημονική μορφή της αναγέννησης και θεωρεί υποχρέωση του να παραθέσει λίγα βιογραφικά.
Ο Γαλιλαίος (Galileo Galilei) γεννήθηκε το 1564, στην Πίζα και ήταν το πρώτο παιδί από τα επτά της οικογένειάς του. Ο πατέρας του ήταν μουσικός και η μητέρα του πολύ μορφωμένη για την εποχή της. Το 1574, ο Γαλιλαίος εγκαταστάθηκε με την οικογένειά του στη Φλωρεντία και έμαθε τα πρώτα του γράμματα σε ένα κοντινό μοναστήρι. Στα τέλη του 1581, ο πατέρας του τον έστειλε στο Πανεπιστήμιο της Πίζας για να σπουδάσει ιατρική. Στο πανεπιστήμιο συναναστράφηκε με προσωπικότητες που είχαν ασχοληθεί συστηματικά με τα μαθηματικά και ήρθε σε επαφή με τα έργα του Ευκλείδη και του Αρχιμήδη. Το ενδιαφέρον του όμως στράφηκε προς τα μαθηματικά και, παρά τις αντιρρήσεις του πατέρα του, εγκατέλειψε τις σπουδές του στην ιατρική, το 1585 και άρχισε να διδάσκει μαθηματικά ιδιωτικά στη Φλωρεντία και στη Σιένα.
Το φθινόπωρο του 1589, ο Γαλιλαίος άρχισε να διδάσκει μαθηματικά και αστρονομία στο Πανεπιστήμιο της Πίζας, ύστερα από εισήγηση του μαθηματικού και μηχανικού Guidobaldo del Monte. Σε σύντομο χρονικό διάστημα, ο Γαλιλαίος απέκτησε φήμη, αφενός γιατί ήταν αξιόλογος μαθηματικός και αφετέρου γιατί μπορούσε να εκφράζει την αντίθεσή του στην αριστοτελική διδασκαλία που κυριαρχούσε ως κατεστημένο στα πανεπιστήμια της εποχής. Το γεγονός αυτό δημιούργησε τόσο συμμαχίες όσο και εχθρότητες στο πρόσωπό του. Ήταν η εποχή που ο Γαλιλαίος προσπάθησε να εκμεταλλευθεί τη φήμη του και με τη βοήθεια ευγενών (πατρώνων), το 1592, κατέλαβε την έδρα των μαθηματικών στο Πανεπιστήμιο της Πάδουας, θέση αξιόλογη και σημαντική για να μπορέσει να εκφράσει πιο ανοιχτά την αντίθεση του στους αριστοτελικούς καθηγητές.
Το 1604, ο Γαλιλαίος διατύπωσε το νόμο της ελεύθερης πτώσης των σωμάτων. Μετά από επίμονες προσπάθειες, κατέληξε στο συμπέρασμα ότι οι αποστάσεις που διασχίζει ένα σώμα κατά τη φυσική του κίνηση είναι ανάλογες προς τα τετράγωνα των χρόνων. Με την διατύπωση του νόμου της ελεύθερης πτώσης, κατάφερε το κυριότερο πλήγμα στην αριστοτελική φυσική, η οποία υποστήριζε ότι, κατά την ελεύθερη πτώση, η απόσταση είναι ανάλογη προς το χρόνο. Εν τω μεταξύ, η αντιπαλότητά του με τους αριστοτελικούς καθηγητές εντεινόταν όλο και περισσότερο.
Ο Γαλιλαίος έμεινε στην έδρα του Πανεπιστημίου της Πάδουας μέχρι το 1610. Στο διάστημα αυτό συνέχισε τις μελέτες του πάνω στο ζήτημα της κίνησης και γενικότερα σε προβλήματα μηχανικής, ενώ την ίδια περίοδο με τις ευρεσιτεχνίες του στο τηλεσκόπιο, άρχισαν να τον απασχολούν και ζητήματα αστρονομίας (οι παλίρροιες, οι κινήσεις και οι ταχύτητες των πλανητών). Τον Οκτώβριο του 1610 ο Γαλιλαίος ανέλαβε τα καθήκοντα του μαθηματικού του Μέγα Δούκα της Τοσκάνης, τίτλο που διατήρησε ως το τέλος της ζωής του, εξασφαλίζοντας με αυτόν τον τρόπο την υποστήριξη ενός σπουδαίου πολιτικού φορέα της εποχής. Έτσι, παραιτήθηκε από τα καθήκοντά του στην Πάδουα και μετακόμισε στη Φλωρεντία. Το 1610 δημοσίευσε το έργο του Sidereus Nuncius (Αγγελιαφόρος των Άστρων), στο οποίο παρουσίασε και τα αποτελέσματα των παρατηρήσεων του που για πρώτη φορά στην ιστορία γίνονται με τηλεσκόπιο.
Το 1611 ανακηρύχθηκε στη Ρώμη μέλος της Ακαδημίας των Λυγκέων (Accademia dei Lincei). Μετά την έκδοση του Αγγελιοφόρου των Άστρων, οι απόψεις του Γαλιλαίου έγιναν ιδιαίτερα δημοφιλείς και σε κύκλους εκτός του πανεπιστημίου, ενώ η εχθρότητα των Αριστοτελικών εντάθηκε. Στη συζήτηση σχετικά με την προώθηση του ηλιοκεντρισμού εις βάρος του γεωκεντρισμού υπεισέρχεται και η Εκκλησία. Το 1616, η Ιερά Εξέταση, εκτελεστικό και δικαστικό όργανο στης Καθολικής Εκκλησίας, συγκρότησε μια επιτροπή για να αποφανθεί σχετικά με τις προτάσεις του Γαλιλαίου που υπήρχαν στο βιβλίο του και αφορούσαν στην άμεση υποστήριξη του κοπερνίκειου συστήματος.
Οι ρωμαιοκαθολικές εκκλησιαστικές αρχές, λόγω της έξαρσης της διαμάχης καθολικισμού και προτεσταντισμού και από φόβο μήπως τα επιχειρήματα υπέρ του Κοπέρνικου, που διατυπώθηκαν από τον Γαλιλαίο, οδηγήσουν σε σκάνδαλο και χρησιμοποιηθούν υπονομευτικά από τους Μεταρρυθμιστές, βασίστηκαν στην ορατή αναντιστοιχία μεταξύ της κοπερνίκειας θεωρίας και της Βίβλου. Κατήγγειλαν τον Γαλιλαίο και τον προέτρεψαν να συμμορφωθεί με τις απόψεις της Εκκλησίας και να σταματήσει να συζητά δημόσια και να διδάσκει την κοπερνίκεια υπόθεση.
Ο Γαλιλαίος αξιοποιώντας τη δεινή διπλωματική του ικανότητα και τις φιλικές σχέσεις του με καρδιναλίους, απέφυγε την τελευταία στιγμή την καταδίκη και αποσύρθηκε στην ιδιαίτερη πατρίδα του, την Φλωρεντία. Μέχρι το 1632, πεπεισμένος για την ορθότητα του ηλιοκεντρισμού, συνέχισε τις παρατηρήσεις του, στις οποίες προστέθηκαν οι παρατηρήσεις κομητών (1619), το ζήτημα των παλιρροιών και με ορισμένα προβλήματα μηχανικής. Το 1624 επέδειξε τη σύνθεση ενός μικροσκοπίου, ενώ την ίδια περίοδο προσπάθησε να προωθήσει μία νέα αντίληψη για τη μελέτη του φυσικού κόσμου που θα στηριζόταν σε μαθηματικές αρχές, αποδεσμευμένη από τη φιλοσοφία και τη θεολογία. Το 1632, εκδίδεται το έργο του Dialogo sopra i Due Massimi Sistemi del Mondo (Διάλογος περί των Δύο Κύριων Συστημάτων του Κόσμου). Το έργο αποτέλεσε βαρύ πλήγμα για τον αριστοτελισμό, αλλά και τα διδάγματα της Βίβλου και δημιούργησε ένα ισχυρό μέτωπο ενάντια στον Γαλιλαίο. Το 1632, η Ιερά Εξέταση απαγόρευσε την κυκλοφορία του βιβλίου και ο συγγραφέας της παραπέμφθηκε σε δίκη, η οποία έγινε το 1633.
Η δίκη του Γαλιλαίου είναι ένα από τα πιο πολυσυζητημένα θέματα στην ιστορία της επιστήμης και σχετίζεται άμεσα με τα γεγονότα του 1616. Οι διαδικασίες διήρκεσαν πάνω από τρεις μήνες και ο Γαλιλαίος καταδικάστηκε τελικά (με ψήφους 7 προς 3) ως αιρετικός. Του επιβλήθηκε ποινή φυλάκισης, η οποία όμως μετατράπηκε σε κατ’ οίκον περιορισμό για το υπόλοιπο της ζωής του. Το 1638 εξέδωσε το Discorsi intorno à Due Nuove Scienze (Πραγματείες περί Δύο Νέων Επιστημών), βιβλίο που έθεσε τις βάσεις για τη σύγχρονη μηχανική. Το χειρόγραφο πέρασε λαθραία από την Ιταλία και το βιβλίο του εκδόθηκε στην Ολλανδία. Το βράδυ της 8ης Ιανουαρίου 1642, ο Γαλιλαίος πέθανε στο Arcetri της Ιταλίας, σε ηλικία 78 ετών. Η ρωμαιοκαθολική Εκκλησία εμπόδισε τη δημόσια κηδεία και τις τιμές που είχαν προγραμματιστεί στη Φλωρεντία. Τα βιβλία του αφαιρέθηκαν από τον Κατάλογο των Απαγορευμένων Βιβλίων (Index Librorum Prohibitorum) το 1835 και το 1992, διά στόματος του πάπα Ιωάννη-Παύλου Β΄, η Ρωμαιοκαθολική Εκκλησία μίλησε για τη στάση της απέναντι στο Γαλιλαίο, λέγοντας ότι δεν ήταν σωστό να ζητάει αποδείξεις για τις απόψεις του, αφού αυτό μάλλον εμποδίζει την εξέλιξη των επιστημών. Υπήρξε πηγή γνώσης και έμπνευσης για πολλούς Ακόμη διατηρώ στην μνήμη μια παράσταση του Γαλιλαίου του Μπρέχτ με τον αξέχαστο Στέλιο Βόκοβιτς στον επώνυμο ρόλο

Αντιγριπικος εμβολιασμός

2009-11-19T11:40:00.003+02:00

Πολύ καλή κριτική της επικαιρότητας από τον κ Κ Μητρόπουλο στα ΝΕΑ

Οι εκλογές στην ΝΔ με το μάτι του Ανδρέα Πετρουλάκη

2009-11-14T17:54:00.003+02:00

Από την Καθημερινή 14-11-2009

Marlene Dietrich: Lili Marleen

2009-10-14T17:45:00.001+02:00

Δεν γνωρίζω αν είναι από τις καλύτερες εκτελέσεις εμένα όμως μου αρέσει ιδιαίτερα

Η Ν.Δ. στην εποχή των Γιορκ και των Λάνκαστερ..

2009-10-13T11:56:00.003+02:00

Αυτό που βλέπετε να συμβαίνει σήμερα στη Ν.Δ. εν όψει διαδοχής (και δυσκολεύεστε να το πιστέψετε) είναι αυτό που συνέβαινε και επί κυβερνήσεων Κώστα Καραμανλή, αλλά δεν το βλέπατε. Είναι η ίδια απουσία εκείνη που βυθίζει σήμερα την ηττημένη Ν.Δ. σε κρίση, με εκείνη που καταδίκασε σε στασιμότητα την περιλάλητη Νέα Διακυβέρνηση. Το αδιανόητο για την ανευθυνότητα του «Εγώ στις 8 Νοεμβρίου θα έχω φύγει» δεν διαφέρει επί της ουσίας από το στερεότυπο και εξίσου ανεύθυνο «Βρείτε τα μεταξύ σας», στο οποίο κατέληγε ο τέως πρωθυπουργός όποτε ανέκυπτε εσωτερικό πρόβλημα στην κυβέρνησή του.
Ενόσω ο Κώστας Καραμανλής ήταν πρωθυπουργός, απορούσα πώς ήταν δυνατόν οι δικοί του να μη συνειδητοποιούν τις ευθύνες που τον βάρυναν, κυρίως για την αβελτηρία στη διαχείριση των σκανδάλων, αλλά πάντα να φταίει κάποιος άλλος και ο ίδιος να μένει, ως συνήθως, άσπιλος! Ηταν, λ.χ., ο Γ. Βουλγαράκης εκείνος που πρόδωσε την εμπιστοσύνη του πρωθυπουργού. Η ανοχή του πρωθυπουργού προς το αποτέλεσμα της δικής του εσφαλμένης κρίσης ποτέ δεν ήταν πρόβλημα για τους πιστούς του.
Τώρα, βλέποντας το επίπεδο στο οποίο διεξάγεται η διαμάχη για τη διαδοχή του, η απορία μου έχει πλέον ξεπερασθεί. Διότι όταν παρακολουθώ τους «φερόμενους υποψηφίους» (κατά την τρέχουσα διατύπωση) ή «ενδιαφερόμενους» (κατά τον πρόεδρο της οργανωτικής επιτροπής) να συζητούν την εκλογή νέου προέδρου, με τη διαδικασία εκλογής υπό διαπραγμάτευση, με μόνο γνώμονα το συμφέρον της κάθε υποψηφιότητας και αδιαφορώντας για το καταστατικό του κόμματος, καταλαβαίνω την επιεική στάση τους απέναντι στην πολλές φορές εμφανή ανεπάρκεια του Κ. Καραμανλή: Η εξουσία ήταν γι’ αυτούς αυτοσκοπός και θα ανέχονταν πολλά από εκείνον που μπορούσε να την εξασφαλίσει.
Για να συνοψίσω το πρόβλημα που παρουσιάζει σήμερα η Ν.Δ., υπό το φως μάλιστα της κυβερνητικής αποτυχίας της, θα χρησιμοποιούσα δύο λέξεις, τις οποίες εισήγαγε ο απελθών πρωθυπουργός στην πολιτική συζήτηση: Πολιτικός πολιτισμός. Αλλά όπως η ηθική στάση στην πολιτική ζωή δεν ταυτίζεται με την ηθικολογία, έτσι και η επίκληση του πολιτικού πολιτισμού δεν αρκεί από μόνη της. Το περιεχόμενο του όρου το έδωσε εν τέλει η ίδια η διακυβέρνηση με το ύφος και τα πεπραγμένα της, με την εγκατάλειψη των μεταρρυθμιστικών στόχων, με την προτεραιότητα που δινόταν πάντα στο πολιτικό κόστος έναντι οποιασδήποτε προσπάθειας να αλλάξουν τα κακώς κείμενα, στο τέλος ακόμη και με το λόγο για τον οποίο ζήτησε την επανεκλογή της.
Αν όμως, η διακυβέρνηση της χώρας από την Κεντροδεξιά κατέληξε –για να θυμηθούμε τον Ντισραέλι– σε «οργανωμένη υποκρισία», η παράταξη χωρίς την εξουσία έχει περιέλθει πλέον στο στάδιο της «ανοργάνωτης υποκρισίας». Με τον πολιτικό πολιτισμό της εξουσίας ως αυτοσκοπό, δεν εκπλήσσομαι που η κατάσταση σήμερα στη Ν.Δ. δικαιώνει πλήρως όσους χρησιμοποιούν το όρο «βαρώνος» για να περιγράψουν τους ισχυρούς παράγοντες της παράταξης. Οι όροι υπό τους οποίους προετοιμάζεται η Ν.Δ. για την επόμενη φάση της ιστορίας της είναι μεσαιωνικοί και θυμίζουν τους δυναστειακούς πολέμους των Γιόρκ με τους Λάνκαστερ, ενώ μάλιστα το ΠΑΣΟΚ φαίνεται να διανύει περίοδο Πεφωτισμένης Δεσποτείας..
Υποθήκες
«Η Ν.Δ. συνετρίβη επειδή έχασε το ηθικό πλεονέκτημα έναντι του ΠΑΣΟΚ [...] Τώρα θα πρέπει η ίδια η Ν.Δ. να δείξει ότι μπορεί να φέρει πίσω την ηθική στην πολιτική ζωή». Εύστοχη η διαπίστωση του αιτίου της ήττας, ωραία η παραίνεση για την αποκατάσταση της ηθικής. Αποκτούν δε πρόσθετο βάρος, αν λάβει κανείς υπ’ όψιν ότι πρόκειται για θέσεις που εξέφρασε ο... Γιάννης Κεφαλογιάννης! (Καλά, δεν έχει συναίσθηση της κατάστασης του ο άνθρωπος;)
Κάτι το ωραίο
Ηταν οπωσδήποτε η γραφικότερη στιγμή των έως τώρα διεργασιών για την ανάδειξη του νέου προέδρου της Ν.Δ. Εννοώ την επίσκεψη, την περασμένη Παρασκευή, του Βαγγέλη Μεϊμαράκη στο γραφείο του Δημήτρη «δεν κλέψαμε» Αβραμόπουλου. Ο λεγόμενος Βαγγέλας σιωπηλός και αμήχανος, βυθισμένος σε έναν καναπέ. Απέναντι του, να του κάνει κήρυγμα, με το δάχτυλο προτεταμένο ο «δεν κλέψαμε», σε στάση και ύφος που παρέπεμπε στον Κωνσταντίνο Καραμανλή – υπήρχε μάλιστα και μια φωτογραφία του αειμνήστου σε περίοπτη θέση στο φόντο. Ολα αυτά δε σε σαλονάκι Chesterfield και μπροστά στις τηλεοπτικές κάμερες...
Η πίστη σώζει
Διαβάζω μανιωδώς (μην τρομάξετε...) τις αναλύσεις στον «Ριζοσπάστη» για το αποτέλεσμα των εκλογών, όπου ως γνωστόν το κόμμα που αντιπροσωπεύει κατ’ αποκλειστικότητα τα συμφέροντα του λαού σημείωσε υποχώρηση κατά μία εκατοστιαία μονάδα. Σελίδες επί σελίδων, στις οποίες, ωστόσο, πουθενά δεν θίγεται η ουσία του προβλήματος τους: Οτι, δηλαδή, δεν γίνεται να πείσεις τον κόσμο να πιστέψει στον κομμουνισμό, όταν έχουν περάσει μόλις είκοσι χρόνια από την πλήρη κατάρρευσή του στην Ευρώπη. Αντιθέτως, οι αναλύσεις καταλήγουν πάντα σε μονότονες επισημάνσεις για «πιο υψηλό επίπεδο στράτευσης» και άλλα παρόμοια. Υπό μίαν έννοια, η στάση αυτή είναι συγκινητική, διότι ισοδυναμεί με το εξής: Σκοπός του ΚΚΕ είναι να γκρεμίσει έναν πέτρινο τοίχο με το κεφάλι του. Προσπαθεί, αλλά φυσικά δεν τα καταφέρνει. Αντί να αρχίζει να υποψιάζεται ότι ίσως το κεφάλι δεν είναι το κατάλληλο μέσον για να πέσει ένας τοίχος, αποφασίζει την επόμενη φορά να πέσει επάνω του με περισσότερη φόρα. Είναι θέμα πίστης και όταν πιστεύεις ότι το κεφάλι δεν σου είναι απαραίτητο...

Tου Στέφανου Κασιμάτη στην Καθημερινή της 13-10-2009

Η γνώμη των γελοιογράφων για την διαδοχή στη ΝΔ

2009-10-12T18:19:00.002+02:00

Του Κ. Μητρόπουλου από τα "ΝΕΑ"

Κληρονομική Δημοκρατία

2009-10-09T14:57:00.002+02:00

Γράφει ο συγγραφέας Νίκος Δήμου στην Καθημερινή της 5-10-2009
Γυρίζοντας από το εξωτερικό ανήμερα των εκλογών εκόμιζα μία παράξενη γεύση. Οι συνομιλητές μου έξω ρώταγαν: «Μα ακόμα ζει ο Παπανδρέου;». Εξηγούσα ότι είναι γιος (και εγγονός) και ο αντίπαλος του, ανεψιός. Δεν το καταλάβαιναν. Βλέπετε δεν κυβέρνησε έξω γιος του Αντενάουερ, του Ντε Γκώλ, ή εγγονός του Τσώρτσιλ. «Καλά,» με ρωτούσαν, «τόσα χρόνια δεν βγήκε άλλος πολιτικός;».

Παράδοξο να παίζεται η μοίρα με δυναστείες. Να όμως που κυβερνούν άνθρωποι που δεν θα είχαν ποτέ φτάσει τόσο ψηλά, αν είχαν ένα κοινό όνομα. «Έλαβαν μόνο τον κόπο να γεννηθούν» όπως έγραψε ο Μπωμαρσαί. Και μόνο για την εξαίρεση, άξιζε ο Σημίτης.

Έτσι τώρα, μόλις μας απογοητεύσει ο ένας, τρέχουμε στον άλλο. Είμαστε βέβαια πια σε τέτοια χάλια, που μόνο θαύματα θα μας σώσουν. Μπορεί να κάνει θαύματα ο Γιώργος Παπανδρέου; Δύσκολο. Αλλά δεν έχουμε άλλη λύση. Τόσα χρόνια τον βλέπαμε σαν εξωγήινο, τώρα τον χρίσαμε σωτήρα. Η απελπισία φτιάχνει θεούς και μάγους.

Ξαφνικά θυμηθήκαμε πως ο Γιώργος έχει και κάποια πείρα. Ε, βέβαια, διοίκησε και δύο υπουργεία. Ενώ ο Κώστας, ούτε καν ένα περίπτερο. Γιατί τον εκλέξαμε; Αχ, εκείνο το όνομα! Και Κώστας, μάλιστα! Ούτε στο νυχάκι του θείου του δεν έφτασε.

Έτσι λοιπόν, οι ίδιοι που κορόιδευαν τον Γιώργο, τώρα τον ψήφισαν. Και ελπίζουν. Όλοι ελπίζουμε. Αν τώρα κι αυτός μας απογοητεύσει, υπάρχει και η Τρίτη Δυναστεία. Από ηγετική γενιά να είναι – οι αυτοδημιούργητοι δεν έχουν αρκετά μόρια στην κληρονομική μας δημοκρατία..

Εν τω μεταξύ η Ελλάδα βυθίζεται. Κι εμείς προσκυνάμε ένα νέο είδωλο. Έτσι είναι. Η ελπίδα πεθαίνει τελευταία.

Η δική μου συμπλήρωση ας κάνουμε λίγο υπομονή για να δούμε τι καρπούς θα δρέψουμε από το καινούργιο δένδρο

Τα μπορντέλα των στρατοπεδών

2009-10-09T09:28:00.003+02:00

Μου ήταν γνωστή η σεξουαλική εκμετάλλευση του ατόμου κατά την διάρκεια του πολέμου( βιασμοί κλπ) για να εδραιώσει ο νικητής την νίκη του. Τέτοια φαινόμενα αναφέρονται ένθεν και εκείθεν κατά την διάρκεια της μικρασιατικής εκστρατείας και καταστροφής. Αναφέρονται ακόμη η καταναγκαστική εργασία γυναικών της Κίνας στους οίκους ανοχής του Ιαπωνικού στρατού,και η Ιαπωνική κυβέρνηση μάλλον δεν έχει ζητήσει ακόμη συγγνώμη από τα θύματα της τακτικής αυτής. Μου ήταν όμως άγνωστο ότι παρόμοια κατάσταση υπήρχε και στην Ναζιστική Γερμανία όπως αναγράφεται στο "Βήμα της Κυριακής". Νομίζω ότι αξίζει τον κόπο να διαβάσετε το σχετικό άρθρο

Η Ξανθούλα

2009-10-06T18:55:00.002+02:00

Τὴν εἶδα τὴν Ξανθούλα,
τὴν εἶδα ψὲς ἀργά,
ποὺ μπῆκε στὴ βαρκούλα,
νὰ πάει στὴν ξενητιά.

Ἐφούσκωνε τ᾿ ἀέρι
λευκότατα πανιά,
ὡσὰν τὸ περιστέρι
ποὺ ἁπλώνει τὰ φτερά.

Ἐστέκονταν οἱ φίλοι
μὲ λύπη, μὲ χαρά,
καὶ αὐτὴ μὲ τὸ μαντήλι
τοὺς ἀποχαιρετᾶ.

Καὶ τὸ χαιρετισμό της
ἐστάθηκα νὰ ἰδῶ,
ὥσπου ἡ πολλὴ μακρότης
μοῦ τὄκρυψε κι αὐτό.

Σ᾿ ὀλίγο σ᾿ ὀλιγάκι
δὲν ἤξερα νὰ πῶ,
ἂν ἔβλεπα πανάκι,
ἢ τοῦ πελάγου ἀφρό.

Καὶ ἀφοῦ πανί, μαντήλι,
ἐχάθη στὸ νερό,
ἐδάκρυσαν οἱ φίλοι,
ἐδάκρυσα κι ἐγώ.
Δ Σολωμός

Liquid days: Μέσα σου μία στιγμή αν ζούσα#links#links#links

2009-10-03T20:28:00.001+02:00

Liquid days: Μέσα σου μία στιγμή αν ζούσα#links#links#links

Οι εκλογές κατά Κ, Μητρόπουλο

2009-10-02T23:52:00.002+02:00

Από τα Νέα 2-10-2009

Μνήμη Φράνσις Νόελ Μπέικερ

2009-09-30T20:01:00.006+02:00

Αντιγράφω από τον ιστότοπο "Προοδευτική πολιτική":
Τον Οκτώβριο του 1945, προς μεγάλη του κατάπληξη και οδύνη -καθώς προγραμμάτιζε να επιστρέψει στο «κινγκ'ς κόλετζ» του Κέμπριτζ για να ολοκληρώσει τις σπουδές του- ο Φράνσις Νόελ Μπέικερ (Francis Noel-Baker) εξελέγη απροσδόκητα βουλευτής της περιφέρειας Μπρέντφορντ και Τσίσουικ, στον απρόσμενο εκλογικό θρίαμβο του «Εργατικού κόμματος» του 'Ατλι (Attlee).
Το εκλογικό αποτέλεσμα ήταν ακόμα πιο εκπληκτικό λόγω του ότι ο κάτοχος της έδρας, ο συνταγματάρχης σερ Χάρολντ Μίτσελ (Sir Harold Mitchell), εκλεγόταν συνεχώς από το 1931, είχε πρόσφατα ανακηρυχθεί αντιπρόεδρος του «συντηρητικού κόμματος», ήταν γνωστός στενός φίλος του Ουίνστον Τσόρτσιλ (Winston Churchill) και είχε τη φήμη ενός άμεμπτου κοινοβουλευτικού άνδρα.
Ο Νόελ Μπέικερ γρήγορα χαρακτηρίστηκε ως το «βρέφος της κοινοβουλευτικής ομάδας των Εργατικών» (χαρακτηρισμός που είναι μάλλον άβολος, όπως μπορώ να βεβαιώσω από προσωπική πείρα, αφού εξελέγην για πρώτη φορά σε ηλικία 29 ετών). Όπως μου εξομολογήθηκε ο ίδιος στο κοινοβούλιο, το 1962, εκείνη η πρώτη εκλογή του είχε έρθει «υπερβολικά πρώιμα». Κατά τη γνώμη μου, ως βουλευτής του Σουίντον από το 1955 ως το 1968 θα είχε αναλάβει υπουργικό αξίωμα αν είχε ζήσει αρκετά ο Χιου Γκάιτσκελ (Hugh Gaitskell) ή αν τον είχε διαδεχθεί στην ηγεσία του Εργατικού κόμματος ο Τζορτζ Μπράουν (George Brown) ή ακόμα και ο Τζιμ Κάλαχαν (Jim Callaghan) και όχι ο Χάρολντ Ουίλσον (Harold Wilson).
Το 1964 παρευρέθηκα σε ένα δείπνο που παρέθεσε ο Νόελ Μπέικερ με σκοπό να συνομιλήσει ο πρωθυπουργός με τα νεαρά μέλη της κοινοβουλευτικής του ομάδας. Ο Ουίλσον, που συνήθως παρέδιδε μαθήματα ευγένειας και ευστροφίας, εκείνο το βράδυ ήταν ασυγχώρητα αγενής προς το Νόελ Μπέικερ. Όπως παρατήρησε τότε κάποιος, ο ηγέτης του κόμματος δεν ήταν έτοιμος να λησμονήσει τη «βεντέτα» του με τους Νόελ Μπέικερ (πατέρα και υιό)· όσο παρέμενε στην ηγεσία του κόμματος, δεν υπήρχε καμία πιθανότητα να τους αναθέσει υπουργικό αξίωμα.
Ήμουν γραμματέας της επιτροπής διεθνών σχέσεων της κοινοβουλευτικής ομάδας του Εργατικού κόμματος επί των ημερών της προεδρίας της από τον πατέρα του Φράνσις, Φίλιπ Νόελ Μπέικερ (Philip Noel-Baker) και είμαι εις θέση να γνωρίζω πόσο είχε εκνευριστεί η ηγεσία του Εργατικού κόμματος από την αντίθεσή του στον πόλεμο του Βιετνάμ. Εν μέρει η οργή κατά του Φίλιπ Νόελ Μπέικερ, που είχε επιπτώσεις και στη συμπεριφορά της κομματικής ηγεσίας προς το γιο του, οφειλόταν στο ότι ο Φίλιπ είχε τιμηθεί με το βραβείο Νόμπελ ειρήνης, κάτι που προκαλούσε το φθόνο των ηγετών του Εργατικού κόμματος, και μάλιστα σε μια εποχή που ήταν εξαιρετικά υπερήφανοι για τις πρωτοβουλίες τους υπέρ του πολυμερούς αφοπλισμού.
Ο Φράνσις Νόελ Μπέικερ ήταν γόνος μιας πολιτικής οικογένειας. Το 1906, ο πάππος του, Τζόζεφ 'Αλεν Μπέικερ (Joseph Allen Baker) εξελέγη βουλευτής των «φιλελευθέρων» στο Ιστ Φίνσπουρι, και υπηρέτησε τους φιλελεύθερους πρωθυπουργούς Κάμπελ Μπάνερμαν (Campbell Bannerman) and 'Ασκουιθ (Asquith). Ο πατέρας του, Φίλιπ, είχε διακριθεί στους ολυμπιακούς αγώνες της Αμβέρσας το 1920, υπηρέτησε ευδοκίμως στην έδρα των Ηνωμένων Εθνών στη Γενεύη και εξελέγη βουλευτής του Ντέρμπι με τους Εργατικούς.
Εγκαταλείποντας το λύκειο του Ουεστμίνστερ για το «κινγκ'ς κόλετζ» ο ιδεαλιστής Φράνσις πήγε στην Ισπανία για να πολεμήσει στον ισπανικό εμφύλιο πόλεμο. Εκεί συνδέθηκε με αρκετούς Βρετανούς συνδικαλιστές και ιδιαίτερα με τον Τζακ Τζόουνς (Jack Jones). Όταν τελικά ενεγράφη στο Κέμπριτζ, το 1939, πέρασε τον πρώτο χρόνο των σπουδών του παρακολουθώντας τις διαλέξεις των σερ Τζον Κλάφαμ (Sir John Clapham), Τζον Σόλτμαρς (John Saltmarsh) και 'Αρθουρ Πιγκού (Arthur Pigou). Τιμήθηκε για την επιμέλειά του στο προκαταρκτικό έτος των σπουδών του, αλλά στη συνέχεια κατετάγη εθελοντής για να πολεμήσει στο Β' παγκόσμιο πόλεμο.
Εντάχθηκε στο 43ο τάγμα του «βασιλικού συντάγματος τεθωρακισμένων» και στη συνέχεια μετετάχθη στην «υπηρεσία πληροφοριών». Ενώ υπηρετούσε στην Αίγυπτο, οι φίλοι του Τομ Φρέιζερ (Tom Fraser) (Εργατικός βουλευτής του Χάμιλτον) και Τζον Πάρκερ (John Parker) (Εργατικός βουλευτής του Ντάγκενχαμ και γραμματέας της «εταιρείας των φαβιανών») τον έπεισαν να διεκδικήσει την έδρα του Μπρέντφορντ και Τσίσουικ στις εκλογές του 1945. Πράγματι γύρισε στην πατρίδα, έκανε μια σύντομη προεκλογική καμπάνια και επέστρεψε στο Κάιρο, όπου έμαθε την εκλογή του, τρεις εβδομάδες αφού είχαν κλείσει οι κάλπες (εκείνη την εποχή τα εκλογικά αποτελέσματα αργούσαν, προκειμένου να καταμετρηθούν οι επιστολικές ψήφοι όσων υπηρετούσαν τη στρατιωτική τους θητεία στο εξωτερικό).
Όπως ήταν αναπόφευκτο, μετά την ανάκαμψη των Συντηρητικών το 1950 ο Φράνσις Νόελ Μπέικερ έχασε την έδρα του και το διάστημα 1950-1954 εργάστηκε στo ευρωπαϊκό πρόγραμμα του BBC. Οι φίλοι που τον είχαν ενθαρρύνει να αναμειχθεί στην πολιτική το 1945 επανήρθαν κι έπεισαν τον Φράνσις να θέσει εκ νέου υποψηφιότητα το 1955 στην εκλογική περιφέρεια του Σουίντον, πάντα με το Εργατικό κόμμα.
Ως γραμματέας εκ μέρους του κοινοβουλίου στη διυπουργική ομάδα για την εθνική ασφάλεια στην οποία προήδρευε ο Εμάνιουελ Σίνουελ (Emmanuel Shinwell), ο Φράνσις διακρίθηκε ως άριστος εισηγητής. Την ικανότητά του αυτή την αξιοποίησε πλήρως το 1967, όταν εισηγήθηκε ένα σχέδιο νόμου μιας ομάδας βουλευτών για την κατάργηση της διαφήμισης προϊόντων καπνού στην τηλεόραση. Πέραν πάσης προσδοκίας, και παρά τη σφοδρή αντίθεση του πανίσχυρου λόμπι των εταιρειών τσιγάρων, ο Νόελ Μπέικερ νίκησε: αυτό ήταν το πρώτο βήμα στην απαγόρευση του καπνίσματος στους δημόσιους χώρους. Ως συνήθως, προηγείτο κι εδώ της εποχής του.
Το κορυφαίο ίσως επίτευγμά του ως βουλευτής ήταν η κρίσιμη συμμετοχή του στην ίδρυση της «διεθνούς αμνηστίας». Στο σπίτι του οργανώθηκε η συνάντηση γνωριμίας του σεβασμιότατου Όστεν Ουίλιαμς (Austen Williams), εφημερίου του ιερού ναού Σεν Μάρτιν ιν δε φιλντς με τον Πέτερ Μπένενσον (Peter Benenson), που οδήγησε στην ίδρυση της οργάνωσης το 1961.
Αλλά η εντονότερη ανάμνηση που διατηρώ από την κοινοβουλευτική παρουσία του Φράνσις Νόελ Μπέικερ είναι η σειρά των παρεμβάσεών του για το καυτό ζήτημα της Κύπρου. Εξάλλου ήταν στενός φίλος του αρχιεπισκόπου Μακαρίου, ηγέτη της ελληνοκυπριακής κοινότητας (μία ακόμα πηγή δυσφορίας για την ηγετική ομάδα του Εργατικού κόμματος). Όταν ο αρχιεπίσκοπος επισκέφθηκε τη Βρετανία, δυστυχώς πολλοί παρουσίασαν τον Φράνσις Νόελ Μπέικερ ως «μπάτλερ» του αρχιεπισκόπου στη Βρετανία. Πάντως ο Νόελ Μπέικερ εναντιώθηκε αποφασιστικά ενάντια στον συνταγματάρχη Γεώργιο Γρίβα και την οργάνωση ΕΟΚΑ, την ένοπλη απελευθερωτική εθνικιστική οργάνωση των Κυπρίων. Ήταν δε ιδιαίτερα εξοργισμένος με τις πράξεις της ελληνικής κυβέρνησης που έδωσαν στην Τουρκία το πρόσχημα να εισβάλει στο νησί και τα καταλάβει τη βόρειο Κύπρο. Κατά τη γνώμη μου θα πρέπει να απαλλαγεί επιτέλους από τις υποψίες πως επέδειξε ανάρμοστη ανοχή προς το ελληνικό στρατιωτικό καθεστώς της εποχής.
Το 1968, στο ετήσιο δείπνο της τοπικής οργάνωσης του Σουίντον του Εργατικού κόμματος, που οργανώθηκε στο συνεταιριστικό εστιατόριο της Φλιτ Στριτ, ο Νόελ Μπέικερ δήλωσε στους οπαδούς του πως σκόπευε να παραιτηθεί από το κοινοβούλιο με την πρώτη ευκαιρία. Ο γραμματέας της κοινοβουλευτικής ομάδας Τζον Σίλκιν (John Silkin), έκανε ότι περνούσε από το χέρι του για να αποφύγει την παραίτηση και την επακόλουθη αναπληρωματική εκλογή, που εξάλλου την κέρδισαν οι Συντηρητικοί.
Με την ιδιότητα του επιστήθιου φίλου του, ρώτησα κάποτε τον Φράνσις γιατί είχε προβεί σε αυτή την ενέργεια. Μου απάντησε πως δεν άντεχε άλλο την εχθρότητα του Ουίλσον, αλλά και την κυβερνητική αδιαφορία στις επανειλημμένες προειδοποιήσεις του για τις επιπτώσεις της κυβερνητικής πολιτικής στο σιδηρόδρομο, που είχε μεγάλη σημασία για την οικονομία του Σουίντον. Θυμάμαι πως είχα παρευρεθεί σε μια συνέλευση της τοπικής κομματικής οργάνωσης του Σουίντον, απόντος του Μπέικερ, και είχα εντυπωσιαστεί από τη δυσαρέσκεια και την οργή των μελών του κόμματος για την κυβερνητική σιδηροδρομική πολιτική. Ήταν πολύ φυσικό να νιώθει άβολα ο Νόελ Μπέικερ με αυτή την κατάσταση.
Όταν εγκατέλειψε το κοινοβούλιο, ο Νόελ Μπέικερ «έπαιξε» λιγάκι με το «σοσιαλδημοκρατικό κόμμα» (SDP), αλλά απογοητεύθηκε και κατέληξε στους οικολόγους, πράγμα πλήρως κατανοητό αφού ο ίδιος και η σύζυγός του Μπάρμπρο (Barbro), με την οποία μοιράστηκαν πολυετή ευτυχή έγγαμο βίο, ήταν από πολλά χρόνια ενεργά μέλη της «οργάνωσης της γης». Η σύζυγός του ήταν κόρη ενός Σουηδού επιχειρηματία, εξαγωγέα σουηδικών γεωργικών μηχανημάτων στη Ρωσία τη δεκαετία του '20 και του '30, και υπηρέτησε ως Σουηδή διπλωμάτης στην Κίνα και την Αργεντινή τη δεκαετία του '50.
Τα τελευταία 40 χρόνια της ζωής του ο Νόελ Μπέικερ τα πέρασε στο ελληνικό νησί της Εύβοιας, όπου είχε κληρονομήσει ένα μεγάλο αγρόκτημα από τον Φρανκ Νόελ (Frank Noel) τον πάππο του από την πλευρά του πατέρα του. Βάλθηκε να αναδειχθεί σε πρότυπο γαιοκτήμονα. Ο Γιώργος Δαυίδ, ένας από τους σημαντικότερους Έλληνες επιχειρηματίες και δωρητές του πανεπιστημίου του Εδιμβούργου, όπου σπούδασε, μου αποκάλυψε πως στα τέλη της δεκαετίας του '50 μετά από ένα ταξίδι του στην Εύβοια, αναρωτήθηκε γιατί ορισμένα σημεία του ευβοϊκού δάσους ήταν σε πολύ καλύτερη κατάσταση από ότι άλλα. Του είπαν πως τα υγιή τμήματα του δάσους ανήκαν στην οικογένεια του Νόελ Μπέικερ, που είχε εισαγάγει στη χώρα την επιστημονική δασοπονία.
Όταν ρώτησα τον Δαυίδ για τη σχέση του Νόελ Μπέικερ με τους Έλληνες συνταγματάρχες, που του είχε στοιχίσει τόσες επικρίσεις από τους κοινοβουλευτικούς του Εργατικού κόμματος, μου είπε πως την εποχή εκείνη, όποιος ήθελε να κάνει κάτι δημιουργικό στην Ελλάδα όφειλε «να κάνει τα στραβά μάτια» σε ότι αφορά τις πράξεις της στρατιωτικής κυβέρνησης: «οι δεκαοχτάχρονοι και οι εικοσάχρονοι είχαν την πολυτέλεια να διαδηλώνουν εναντίον του καθεστώτος, τα πράγματα όμως ήταν πολύ διαφορετικά για κάποιον που είχε οικογένεια και περιουσία στη χώρα».
Όταν επισκεφθήκαμε την Ελλάδα με μια διακομματική επιτροπή (πληρώσαμε από την τσέπη μας!) πολλοί Έλληνες πολιτικοί, πανεπιστημιακοί και επιχειρηματίες μας διαβεβαίωσαν πως σήμερα η οικογένεια των Νόελ Μπέικερ τιμάται στην Ελλάδα ως ένα είδος διαδόχων του λόρδου Βύρωνα (Lord Byron) άξιων σημερινών εκπροσώπων του βρετανικού φιλελληνισμού.
Μετά την απώλεια του Νόελ Μπέικερ, που κηδεύθηκε στην Εύβοια σύμφωνα με το τυπικό της ελληνικής ορθόδοξης εκκλησίας, από τους βουλευτές του εκλογικού θριάμβου των Εργατικών του 1945 παραμένουν πλέον σήμερα εν ζωή μόνον οι Μάικλ Φουτ (Michael Foot) και Τζον Φρίμαν (John Freeman).

του Tam Dallyel βουλευτή του Εργατικού κόμματος από το 1962 έως το 2005

ο Φράνσις Νόελ Μπέικερ πέθανε στις 25 Σεπτεμβρίου2009 Νεκρολογία του δημοσιεύτηκε στον Daily Telegraph και τον Independent

Συννεφούλα

2009-09-17T17:41:00.001+02:00

Καραγκιόζης

2009-09-17T17:31:00.000+02:00

Βόσπορος

2009-09-15T10:55:00.000+02:00

Τερψιχόρη Χρυσουλάκη-Βλάχου

2009-09-04T10:51:00.005+02:00

Τερψιχόρη Χρυσουλάκη-Βλάχου από τη Σητεία Αγωνίστηκε προσφέροντας τις υπηρεσίες της στον ασύρματο που λειτουργούσε σ' όλο σχεδόν το διάστημα της κατοχής στη μονή Τοπλού. Συλλαμβάνεται και καταδικάζεται σε θάνατο από τους Γερμανούς. Εκτελείται στην Αγιά Χανίων τον Ιούνιο του 1944. Αντιμετωπίζει το θάνατο με μια αξιοθαύμαστη ψυχραιμία. Η όμορφη αυτή κρητικοπούλα γράφει στον τοίχο του κελιού της «Είμαι Ι8 χρονών. Με καταδίκασαν σε θάνατο. Περιμένω από στιγμή σε στιγμή το εκτελεστικό απόσπασμα. Ζήτω η Ελλάδα. Ζήτω η Κρήτη»
Δεν ήταν αγωνιστές της Αντίστασης μόνο οι μετέχοντες του ΕΑΜ-ΕΛΑΣ. Στην ιδιαίτερη πατρίδα μου, η αντίσταση δεν ποδηγετήθηκε από το ΚΚΕ και το ΕΑΜ. Η εικονιζόμενη εξ όσων δύναμαι να γνωρίζω ουδεμία σχέση είχε με την αριστερά

Οι εκλογές με το μάτι των γελοιογράφων

2009-09-04T07:33:00.004+02:00

του Στάθη από την Ελευθεροτυπία

Ο Γκόρντον Μπράουν και ο Μισθός του

2009-09-03T22:40:00.003+02:00

Διαβάζω ότι ο Βρετανός πρωθυπουργός, Γκόρντον Μπράουν, δήλωσε σήμερα έτοιμος να μειώσει τον μισθό του προκειμένου να βοηθήσει τους ανέργους, στην περίπτωση που ένα τέτοιο μέτρο χρειαστεί να υιοθετηθεί από τους βουλευτές σε εθνικό επίπεδο.
Κατά τη διάρκεια συνάντησής του με νέους σε στούντιο ραδιοσταθμού στο ανατολικό Λονδίνο, ζητήθηκε από τον Μπράουν, όπως και από άλλους πολιτικούς και επιχειρηματίες, να μειώσουν τους μισθούς τους για να βοηθήσουν τους ανέργους, όπως αναφέρει στην ιστοσελίδα του το BBC.
"Δεν ανησυχώ για τον μισθό μου. Εάν υπάρξει συμφωνία ώστε να το κάνουμε όλοι, θα ήμουν έτοιμος να συμμετάσχω. Δεν κάνω αυτό το επάγγελμα για τα χρήματα", σημείωσε ο Μπράουν.
Μήπως προτίθενται να κάνουν κάτι παρόμοιο και οι "Πατέρες" του ελληνικού έθνους που κάθε λίγο και λιγάκι αυξάνουν τις αποδοχές τους στα μουλωχτά παρασύροντας προς τα άνω και τις αποδοχές των δικαστικών. Μήπως λέω

Ελληνόφωνα τραγούδια της Κάτω Ιταλίας

2009-08-31T07:45:00.002+02:00

Για σένα τραγουδώ

2009-08-28T12:26:00.000+02:00

O "πόλεμος των αξιών" επανέρχεται δριμύτερος

2009-08-28T11:19:00.007+02:00

Αντιγράφω από την διαδυκτιακή επιθεώρησηοο "Προοδευτική Πολιτική

O "πόλεμος των αξιών" επανέρχεται δριμύτερος
του Μάικλ Μακ Τέρναν Αύγουστος 27 2009
«Έχετε να επιλέξετε μεταξύ μιας δημόσιας τουαλέτας και μιας ιδιωτικής, ποια θα διαλέξετε;» κραυγάζει ο εξαγριωμένος ραδιοφωνικός παραγωγός. Μα ελάτε τώρα, είναι προφανές! Το ιδιωτικό είναι καλύτερο, αναφωνεί και αρχίζει να κατηγορεί για ανεπάρκεια το βρετανικό «εθνικό σύστημα υγείας» (NHS) και τα προβληματικά ευρωπαϊκά κρατικά συστήματα υγείας.

Τοποθετημένη στα άκρα του πολιτικού φάσματος, αυτή η υστερία και η προκλητική διάθεση, αναδεικνύει το λασπώδες έδαφος που καταπίνει την πρόσφατη πρωτοβουλία του Μπάρακ Ομπάμα (Barack Obama) για μεταρρύθμιση του συστήματος υγείας.

Επανεμφανίζεται η κλασική ρητορική του «πολέμου των αξιών»: ο σκληρά εργαζόμενος και άγρια φορολογούμενος «μέσος Αμερικανός» αντιπαρατίθεται στη φιλελεύθερη ελίτ που έχει βαλθεί να καταστρέψει τις αξίες στις οποίες στηρίζεται αυτή η χώρα. Σκοπός τους είναι «να γελοιοποιήσουν το μέσο Αμερικανό» φωνάζει ο τηλεπαρουσιαστής του καναλιού «φοξ νιους»· μας αποκαλούν «παράφρονες» και «αντιαμερικανούς»!

Όπως σημειώνει οΤόμας Φρανκ (Thomas Frank) στο βιβλίο του «τι τρέχει με το Κάνσας;», η πολιτική των αξιών μετατράπηκε για τους προοδευτικούς σε «θανάσιμη πολιτική παγίδα». Ισχυριζόμενοι πως συμπαραστέκονται στο μέσο Αμερικάνο, οι συντηρητικοί κινητοποίησαν μάζες ψηφοφόρων σε «καυτά» κοινωνικά ζητήματα, παρά τα οδυνηρά αποτελέσματα της πολιτικής τους για τη «μέση Αμερική».
Η επιχείρηση αυτή ξεκίνησε τη δεκαετία του '60, όταν διάφορες προσωπικότητες της συντηρητικής ή θρησκευτικής δεξιάς άρχισαν να θορυβούν για τον υπονομευτικό ρόλο του «ελευθεριακού ήθους» στην αμερικανική κοινωνία. Έκτοτε, οι «πόλεμοι αξιών» έπληξαν τους Δημοκρατικούς, που αναζητούν εις μάτην τρόπο να επικοινωνήσουν εκ νέου με τη «μέση Αμερική», που έχει στραφεί αποφασιστικά εναντίον τους.
Χρησιμοποιώντας το Κάνσας σαν ιδεότυπο για ολόκληρη την Αμερική, ο Φρανκ χρησιμοποίησε για τίτλο του βιβλίου του τον τίτλο ενός Ρεπουμπλικανικού δοκιμίου του 1896, στο οποίο επικρίνονταν οι ντόπιοι ριζοσπάστες που υποτίθεται πως κατέστρεφαν την οικονομία της πολιτείας υιοθετώντας αιρετικές οικονομικές προσεγγίσεις. Ήταν η εποχή που είχαν εμφανιστεί μια σειρά μεγάλων προοδευτικών ηγετών που πρόβαλαν τις έννοιες της κοινωνικής δικαιοσύνης και της ισότητας, των τόσο σύμφυτων με το αμερικανικό σύστημα αξιών· ήταν η εποχή που ο φόρος ακινήτου περιουσίας του Γούντροου Ουίλσον (Woodrow Wilson) και τα αντιμονοπωλιακά μέτρα του Θεοδώρου Ρούσβελτ (Theodore Roosevelt) κέρδιζαν την υποστήριξη των πολιτών.
Πόσο άλλαξαν οι καιροί, αναλογίζεται ο Φρανκ, ενώ αναλύει πώς, χάρη στους «πολέμους αξιών», σφυρηλατήθηκε η παράδοξη συμμαχία μεταξύ των άλλοτε ακραιφνών οπαδών του «νιου ντιλ» και των συντηρητικών.
Η ανάλυση του Φρανκ γράφτηκε πριν την εκλογή του Μπάρακ Ομπάμα (Barack Obama), κι όμως, παρά τη συμβολική σημασία της προεδρικής εκλογής του 2008, ο Αύγουστος του 2009 σηματοδοτεί την αναθέρμανση αυτών των «πολέμων των αξιών», μέσω της προσεκτικής επιχείρησης δαιμονοποίησης του προέδρου και των προτάσεών του για τη μεταρρύθμιση της υγείας. Καθώς ο πρόεδρος βρίσκεται αντιμέτωπος με την αποδοκιμασία της κοινής γνώμης, πολλαπλασιάζονται οι φήμες πως θα αναγκαστεί να συνθηκολογήσει, όπως ακριβώς ο Μπιλ Κλίντον (Bill Clinton) το 1993.
Πάντως μέχρι τώρα ο πρόεδρος απαντά προβάλλοντας την ανάγκη της καθιέρωσης αποτελεσματικής ιατροφαρμακευτικής περίθαλψης για τους Αμερικάνους, που αγωνιούν για την πορεία της οικονομίας. Ο πρόεδρος εκστρατεύει ενάντια στις αυξήσεις στα ασφάλιστρα, τονίζοντας ταυτόχρονα πως «οι γραφειοκράτες δημόσιοι υπάλληλοι δεν έχουν καμιά δουλειά να ανακατεύονται στις υποθέσεις σας, με τον ίδιο τρόπο που δεν έχουν οι γραφειοκράτες των ασφαλιστικών εταιρειών, που δε δίνουν λογαριασμό σε κανένα».
Ο Ομπάμα συνειδητοποιεί πλήρως τη δυναμική αυτής της σύγκρουσης και των συνεπειών που θα είχε ένα στραβοπάτημα στον τρέχοντα «πόλεμο αξιών». Αν απαντήσει επιθετικά στον κυκεώνα των προκλήσεων και της παραπληροφόρησης, θα κατηγορηθεί πως περιφρονεί την αμερικανική εργατική τάξη. Αν επιχειρήσει να «ανεβάσει» το επίπεδο του διαλόγου θα έπαιζε το παιχνίδι όσων θέλουν να τον παρουσιάσουν ως εκπρόσωπο των «κουλτουριάρηδων» που φιλοδοξούν να υποδείξουν στο λαό πώς πρέπει να ζει χάρη σε ακαταλαβίστικες κουβέντες και τα πτυχία των ακριβών πανεπιστημίων τους. Κάτι τέτοιο θα ήταν βούτυρο στο ψωμί των ραδιοφωνικών παραγωγών όλης της χώρας.
Προκειμένου να κατανοηθεί το φαινόμενο των «πολέμων των αξιών», χρειάζεται να αναγνωρίσουμε το θεμελιακό ρόλο που έπαιξε στην ανάπτυξή τους η ισχυρή επιρροή του αμερικανισμού και του συνταγματικού εθνικισμού, που αποτελούν τον πυλώνα του αμερικανικού συστήματος αξιών, στο οποίο κεντρικό ρόλο παίζουν το κράτος δικαίου, η δημοκρατία, ο σεβασμός του συντάγματος και η κοινωνική δικαιοσύνη.
Όπως αποδεικνύει η εποχή των μεγάλων προοδευτικών τομών (1890-1920), το κίνημα των πολιτικών δικαιωμάτων της δεκαετίας του '60 και η ίδια η εκλογή του Ομπάμα, ο «αμερικανισμός» μπορεί να είναι προοδευτικός και ελπιδοφόρος, μπορεί όμως και να λειτουργήσει αντιδραστικά, ως αντίπαλος της αλλαγής.
Όμως έχει ήδη αποδείξει στη διάρκεια της περίφημης προεκλογικής του εκστρατείας, ο Ομπάμα είναι σε θέση να κινητοποιήσει συναισθηματικά τη «μέση Αμερική», απευθυνόμενος ακριβώς στον πυρήνα των αμερικανικών αξιών. Αυτό οφείλει να συνεχίσει να κάνει στην αντιπαράθεση για το ζήτημα της μεταρρύθμισης στην υγεία.
Το ζήτημα λοιπόν για τον Ομπάμα δεν είναι να «υπερβεί» τον «πόλεμο των αξιών», αλλά μάλλον να αξιοποιήσει το σκληρά αποκτημένο πολιτικό του κεφάλαιο προβάλλοντας την ανισότητα ενός συστήματος υγείας που παράγει κοινωνικές διακρίσεις και σπατάλη. Αν θέλει να ξεφύγει από την παγίδα του «πολέμου των αξιών», ο πρόεδρος χρειάζεται να απευθύνεται συναισθηματικά στην ευαισθησία των αμερικάνων για κοινωνική ισότητα και οικονομία. Αν συνεχίσει να υπογραμμίζει το εθνικό όνειδος των 46 εκατομμυρίων ανασφάλιστων Αμερικανών και τις προσωπικές του εμπειρίες (στο παρελθόν αναφέρθηκε στην καρκινοπαθή μητέρα του και την αγωνία της για το πώς θα πλήρωνε τα ιατρικά της έξοδα) ίσως να καταφέρει να «περάσει» τον περί υγείας νόμο του από το κογκρέσο.

Αν αντιθέτως υποχωρήσει υπό την πίεση των αντιπάλων του στον «πόλεμο των αξιών» ή στο αντι-φορολογικό «κόμμα του τσαγιού», τότε θα έχει αποτύχει να αξιοποιήσει τη συγκυρία και θα έχει υπονομεύσει σοβαρά τη δυνατότητά του να αλλάξει τα πράγματα. Το μόνο που θα καταφέρει η υποχώρησή του είναι να αναζωογονήσει το Ρεπουμπλικανικό κίνημα και να σκορπίσει σύγχυση σε όσους επένδυσαν τις ελπίδες τους στις μεταρρυθμιστικές του ικανότητες.

Αφιερώνεται με περισσή αγάπη σε όλους τους Έλληνες νεοφιλελεύθερους,ιδιαίτερα σε εκείνους του e-rooster και της Φιλελεύθερης Συμμαχίας και τον κ υπουργό Υγείας ,όποιος παρά τις όντως φιλότιμες προσπάθειες του δεν κατάφερε μέχρις στιγμής να διαλύσει το ΕΣΥ

Liquid days: Δεν τραγουδώ παρά γιατί μ’ αγάπησες

2009-08-28T11:14:00.001+02:00

Liquid days: Δεν τραγουδώ παρά γιατί μ’ αγάπησες
Εξαιρετική ανάρτηση από την καλή συνάδελφο και φίλη Μαρία

Ηπειρώτικα τραγούδια

2009-07-30T15:51:00.001+03:00

Η λογοκρισία του Video με το μάτι των γελοιογράφων

2009-07-29T08:57:00.006+03:00

Η ματιά των γελοιογράφων είναι το πιο οξύ και πετυχημένο σχόλιο. Με την ευκαιρία της λογοκρισίας του βίντεο του Γαβρά οι Έλληνες γελοιογράφοι έδειξαν τον καλύτερο εαυτό τους. Ιδού τι απεκόμισα από μια γρήγορη περιήγηση στο διαδίκτυο.

Νέα επιστήμη

2009-07-27T17:49:00.003+03:00

Του Χατζόπουλου από τα "Νέα"

Το λογοκριμένο Video του Γαβρά

2009-07-26T16:54:00.003+03:00

Νομίζω δεν χρειάζεται κανένα σχόλιο. Το ίδιο είναι ένα σχόλιο της κακής μας μοίρας και της καλοκέφαλης εκκλησίας μας

Το πρόβλημα των προσφύγων

2009-07-22T11:05:00.003+03:00

Διαβάζω στον ιστότοπο της ΔΡΑΣΗΣ
Με το υπ’ αριθ. 09/32/17 Ιουλίου 2009, η Ύπατη Αρµοστεία του ΟΗΕ για τους Πρόσφυγες καταγγέλλει ότι οι θεσµικές αλλαγές που υιοθετήθηκαν µε το Π.Δ. 81/2009 δεν εξασφαλίζουν επαρκώς µια δίκαιη και αποτελεσµατική διαδικασία αναγνώρισης του καθεστώτος του πρόσφυγα στην Ελλάδα σύµφωνα µε τη διεθνή και ευρωπαϊκή νοµοθεσία. Κατόπιν τούτου, ανακοινώνει ότι αποχωρεί τόσο από τις Γνωµοδοτικές Επιτροπές Προσφύγων για την εξέταση των αιτηµάτων ασύλου σε πρώτο βαθµό, όσο και από τις γνωµοδοτικές επιτροπές για την εξέταση των περίπου
30.000 προσφυγών που εκκρεµούν σε δεύτερο βαθµό.
Μετά την αποχώρηση του ΟΗΕ, αναµένονται νέες καταδίκες της Ελλάδας από την Ευρωπαϊκή Ένωση και από το Συµβούλιο της Ευρώπης. Πάνω από όλα όµως καταγράφεται για άλλη µια φορά πώς η, διαλυµένη από την κοµµατική υστεροβουλία και αδιαφορία, Ελληνική δηµόσια διοίκηση, καταλήγει να είναι ένας απάνθρωπος µηχανισµός που στην περίπτωση αυτή δείχνει το χειρότερο πρόσωπό της Ελληνικής κοινωνίας στους πρόσφυγες που θα έρθουν σε επαφή µε τη χώρα µας.
Αν τα πράγματα έχουν έτσι και δεν έχω λόγους για το αντίθετο,η χώρα γίνεται για μια ακόμη φορά ρεζίλι ή καλύτερα ρεζίλι των σκυλιών που λέει και ο λαός μας

Καλβίνος, ο "μαχητής του Θεού"

2009-07-16T12:02:00.002+03:00

Αντιγράφω από την διαδυκτιακή επιθεώρηση "Προοδευτική Πολιτική"
Καλβίνος, ο ακούραστος "μαχητής του Θεού" / του Ζαν-Λικ Μουτόν
Πέραν, της σκοτεινής φήμης που αμαυρώνει το όνομά του, ο μεγάλος μεταρρυθμιστής της Γενεύης ήταν πάνω απ' όλα ένας ακάματος αγωνιστής του Ευαγγελικού μηνύματος.

Με τον Καλβίνο κανείς δεν ξέρει πού στέκεται. Παραμένει πρακτικά άγνωστος στο ευρύ κοινό, ενώ παράλληλα γίνεται αντικείμενο διαρκών αρνητικών φημολογιών, για να μη μιλήσουμε περί συστηματικής δυσφήμισης.

Πρόκειται για έναν άνθρωπο που ενώ ζούσε ακόμα -αλλά και πολύ καιρό μετά το θάνατό του- υπέστη τις πιο οξείες επικρίσεις, από πολλές μάλιστα πλευρές. Η Ρωμαιοκαθολική εκκλησία και οι κατεστημένες πολιτικές εξουσίες του 16ου αιώνα πρωταγωνίστησαν -όπως ήταν φυσικά- στο έργο αυτό, στο οποίο όμως δεν έμειναν αμέτοχοι και οι «αδερφοί» του, λουθηρανοί και αναβαπτιστές ή -πιο κοντά στην εποχή μας- η μακρά πομπή όλων όσοι θεωρούν τη θρησκεία συνώνυμο της βίας και της μισαλλοδοξίας.

Φταίει φυσικά πως ο φίλος μας ο Καλβίνος τους πρόσφερε κάμποσες ευκαιρίες. Η προσωπικότητά του ήταν συναρπαστική, περίπλοκη, ευαίσθητη και φιλική από τη μια, αδιάλλακτη από την άλλη. Διέθετε απαράμιλλη νοημοσύνη, ρητορική δεινότητα, πολυμάθεια, αλλά και παιδαγωγική διάθεση και τάση προς το συγκεκριμένο, το απτό. Ο τρόπος έκφρασής του ήταν θαυμαστός, με σαφήνεια που ακόμα και σήμερα, πεντακόσια χρόνια μετά, συνεχίζει να προσελκύει, να εικονογραφεί, να καθηλώνει. Και φυσικά είχε έντονη κλίση προς την πολεμική.

Ποιος όμως ήταν αυτός ο άνθρωπος;

O Καλβίνος ήταν Γάλλος, αυθεντικός Γάλλος. Καθ' όλη τη διάρκεια της ζωής του αναφερόταν στη γενέτειρά του τη Νογιόν της Πικαρδίας. Αν και εγκαταστάθηκε μόνιμα στη Γενεύη το 1541, δεν απέκτησε την υπηκοότητα της πόλης παρά λίγο πριν το θάνατό του, το 1564. Η αλήθεια είναι πως ελάχιστα πράγματα γνωρίζουμε περί της καταγωγής του ή της παιδικής του ηλικίας. Αυτή η απουσία είναι εντελώς εκούσια. Ο Καλβίνος, ένας άνθρωπος που συνέγραψε και αλληλογράφησε εντυπωσιακά πολύ, με όλη την Ευρώπη, ουδέποτε ασχολήθηκε με τον εαυτό του. Αυτή η αυτοσυγκράτηση και η σεμνότητα ήταν απόλυτα ενσυνείδητες: έφτασε στο σημείο να αρνηθεί να ποζάρει για προτομή του, μη θέλοντας να αφήσει κανένα ίχνος της προσωπικότητάς του. Η ύπαρξή του είχε ένα μόνο σκοπό: να υπηρετήσει το μόνο μήνυμα που αξίζει τον κόπο, αυτό του «γνησίου Ευαγγελίου».

O Καλβίνος γεννήθηκε στις 10 Ιουλίου 1559 στο Νουαγιόν. Ο Ζεράρ Κοβάν (Girard Cauvin), ο πατέρας του, καταγόμενος από μια οικογένεια βαρελοποιών, είχε νυμφευθεί σε πρώτο γάμο τη Ζαν Λε Φρανκ (Jeanne Le Franc). Η οικογένεια δε ζούσε μέσα στη χλιδή, αλλά διέθετε σχετική άνεση. Η μητέρα του Καλβίνου εντούτοις πέθανε το 1515, αφήνοντας ορφανό τον εξάχρονο τότε Ιωάννη και τα τρία αδέρφια του. Αργότερα ο πατέρας του Καλβίνου ανάλαβε εισαγγελέας της επισκοπής της πόλης του και οι τριβές του με τον τοπικό κλήρο δεν εμπόδισαν το νεαρό Καλβίνο να επωφεληθεί από πολύ νωρίς από μία εκκλησιαστική υποτροφία για να συνεχίσει τις εκκλησιαστικές του σπουδές. Για το σκοπό αυτό εγκατέλειψε σε ηλικία 11 ετών την οικογένειά του για να πάει στο κολέγιο των Παρισίων (Μαρς και Μοντεγκί). Η φοίτησή του ήταν ιδιαίτερα σκληρή, παρά τη φιλία του με λίγους πιστούς και άξιους συμμαθητές του. Ανάμεσά τους συγκαταλέγονται ο (ουμανιστής) Ραμπελέ (Rabelais) και ο Ιγνάτιος Ντε Λογιόλα (Ignacio de Loyola)...

Εκείνη την εποχή προορίζεται φυσιολογικά για την ιεροσύνη, έως ότου ο πατέρας του, εξαντλημένος από τους καυγάδες του με τους εφημέριους της πόλης του, τον ενθαρρύνει να αλλάξει κατεύθυνση και να στραφεί προς τη νομική. Ο νεαρός άνδρας βρίσκεται τότε στην Ορλεάνη, και αργότερα στην Βούργη. Ο χαρακτήρας του θα σφραγιστεί ισοβίως από εκείνη την περίοδο, όπου θα λατρέψει την αρχαία γραμματεία, όχι μόνο ως ουμανιστής, αλλά και ως εξαίρετος νομομαθής.

Προφανώς σε αυτούς τους νομικούς κύκλους θα συναντήσει τους «ευαγγελικούς», όπως αποκαλούνταν τότε, οπαδούς του Λούθηρου (Luther), αλλά και του Εράσμου (Erasmus) και του Γκιγιόμ Μπιντέ (Guillaume Budé). Είναι τότε ένας λαμπρός ουμανιστής, που συχνάζει στα φιλολογικά σαλόνια του βασιλείου της Γαλλίας.

Το διάστημα όμως 1532-1533, ο Καλβίνος γνωρίζει μία «μεταστροφή» προς τη θρησκεία, για την οποία εξακολουθούμε να μη γνωρίζουμε λεπτομέρειες.

Επρόκειτο άραγε για ξαφνική, ριζική αλλαγή ή για αργή, φυσιολογική ωρίμανση; Το βέβαιο είναι πως ο Καλβίνος «αλλάζει ρότα». Μετά την εκφώνηση μιας «αιρετικής» ομιλίας από τον πρύτανη του πανεπιστημίου των Παρισίων Νικολά Κοπ (Nicolas Cop) -η συγγραφή της οποίας αποδίδεται στον Καλβίνο- και την αναταραχή που ακολούθησε, ο Καλβίνος αναγκάζεται να εγκαταλείψει την πρωτεύουσα.

Αρχίζει τότε τις περιπλανήσεις, που τον οδηγούν έως τη Βασιλεία, την πόλη στην οποία συντάσσει, σε ηλικία 27 ετών, μία πρώτη εκδοχή του έργου του «θεσμοί της χριστιανικής θρησκείας», του θεμελιώδους έργου του που θα γνωρίσει έξι διαδοχικές εκδόσεις έως το θάνατό του το 1564. Ενώ ο Λούθηρος ή ο Ζβίγγλιος (Zwingli) δεν είχαν βρει το χρόνο να παρουσιάσουν μια συστηματική εκδοχή των απόψεών τους, ο Καλβίνος φιλοδοξεί εξ αρχής να γίνει ο οργανωτής της νέας, μεταρρυθμισμένης θρησκείας. Σε αυτό το έργο θα αφιερώσει ολόκληρη τη ζωή του.

Εκπληκτική δραστηριότητα

Κατά τη διάρκεια των περιπλανήσεών του καταφτάνει ένα βράδυ, κατά πάσα πιθανότητα καταπονημένος, στη πόλη της Γενεύης, προσκεκλημένος από τον Γκιγιόμ Φαρέλ (Guillaume Farel), μεταρρυθμιστή της εκκλησίας πολλών ελβετικών πόλεων, που τον καλεί να συνεργαστούν στην πόλη που μόλις έχει ασπαστεί τη Μεταρρύθμιση.

Ο Καλβίνος αρχικά αναγορεύεται σε «αναγνώστη» της τοπικής εκκλησίας και αργότερα σε ιεροκήρυκα, θέση που θα κατέχει έως το θάνατό του -με μία τριετή διακοπή, μεταξύ 1538 και 1541, όταν αναγκάζεται να καταφύγει στο Στρασβούργο μετά από μια σύγκρουσή του με τις αρχές της Γενεύης, σχετικά με τη θεία μετάληψη. Κατά τη διάρκεια της διαμονής του στο Στρασβούργο εξάλλου είναι που θα συναντήσει τη μελλοντική του σύζυγο, Ιντελέτ Ντε Μπιρ (Idelette de Bure). Θα κάνουν δύο παιδιά, που όμως θα πεθάνουν λίγο μετά τη γέννησή τους. Όταν ο Δικαστής της Γενεύης προσκαλεί εκ νέου στην πόλη τον Καλβίνο, αυτός πλέον θεωρείται αυθεντία από τις νέες θρησκευτικές κοινότητες.

Ο Καλβίνος γεννήθηκε ταυτόχρονα με τη Μεταρρύθμιση, και θα κληθεί λοιπόν να γίνει ο εμπνευστής και ο οργανωτής της. Έκτοτε αναλαμβάνει μια εντελώς εκπληκτική και πυρετώδη δραστηριότητα ως ιεροκήρυκας, ερμηνευτής των Γραφών, επικεφαλής της τοπικής εκκλησίας. Κηρύσσει καθημερινά -και την Κυριακή πάνω από μία φορά- ακόμα και έως τις τελευταίες του ημέρες, όταν το μεταφέρουν κλινήρη στον καθεδρικό ναό του Αγίου Πέτρου. Στον Καλβίνο οφείλουμε πολυάριθμα και πυκνά σχόλια για όλα σχεδόν τα βιβλία της Βίβλου, και μια απίστευτης ποσότητας αλληλογραφία.

Στην καρδιά της πνευματικής του δραστηριότητας, ο Λόγος του Θεού ερμηνεύεται ως έκφραση εμπιστοσύνης στη Θεία Πρόνοια, σε μία εποχή όπου ο φόβος λειτουργεί ως το κατ' εξοχήν μέσο κυριαρχίας. Το μήνυμα της Μεταρρύθμισης είναι κυρίως εκείνο της εμπιστοσύνης, παρά τις συγκυριακές αγωνίες ή τα πρόσκαιρα δυστυχήματα. Πρόκειται για την ουσία της περίφημης δογματικής άποψης περί του «απολύτου προορισμού» (της προαποφασισμένης από το Θεό σωτηρίας του κάθε ανθρώπου, που οι πράξεις του επιβεβαιώνουν μεν, αλλά δεν καθορίζουν).

Δεν υπάρχει αμφιβολία πως ο αναγνώστης των πολυάριθμων γραπτών του, αντιλαμβάνεται -σε αντίθεση με τη φήμη της ψυχρότητας και της αυστηρότητας που τον περιτριγυρίζει- έναν συγγραφέα που χαρακτηρίζεται από θέρμη, αγωνιστικότητα, οξύτητα, συχνά χιούμορ, αλλά και ειρωνεία ή σαρκασμό.

Κι ενώ η εξυπνάδα και το πάθος του μυαλού του ξεχειλίζουν από την πένα του, το σώμα του δυστυχώς -που ο ίδιος χαρακτηρίζει «ηλίθιο»- δεν ακολουθεί. Εξαντλημένος από τις ολονύκτιες μελέτες του, ταλαιπωρείται από κάθε είδους ασθένειες, ιδίως προβλήματα με τη χολή του και ημικρανίες -που του δίνουν την ταλαίπωρη και κιτρινιώδη μορφή που γνωρίζουμε από τα πορτρέτα του.

Τίποτα όμως από αυτά δεν είναι εις θέση να τον εμποδίσουν να οργανώνει κάθε πλευρά της καθημερινότητας στην προτεσταντική πολιτεία. Είναι ασφαλώς θεολόγος, αλλά τίποτα από όσα συμβαίνουν στην Γενεύη δεν του είναι αδιάφορο. Παρεμβαίνει σε κάθε είδους υποθέσεις, νομικές, πολιτικές, οικονομικές, κοινωνικές με σκοπό να δημιουργήσει μία δημοκρατία που τη θέλει να λειτουργεί ως αδερφότητα. Μετατρέπει την επαρχιακή κωμόπολη σε πνευματική πρωτεύουσα της Ευρώπης, με πολιτικούς και εκκλησιαστικούς θεσμούς που θα λειτουργήσουν ως πρότυπο για τη δημοκρατική οργάνωση των σημερινών κοινωνιών.

Συν τω χρόνω όμως, η πολεμική οξύνεται και αρχίζουν οι βιαιότητες και η καταστολή των εχθρών του «γνησίου Ευαγγελίου». Ο Καλβίνος είναι παρών σε όλα τα μέτωπα, στρατηλάτης κατά αυτού που αποκαλεί «κολασμένη τυραννία του πάπα», αλλά και των «ελευθεριαζόντων» ή των αναβαπτιστών, που θέλουν μία πιο ριζοσπαστική Μεταρρύθμιση. Οι αντίπαλοί του νιώθουν επίσης βαριά την οξύτητα των άρτιων διατριβών του. Έως ότου συμβαίνει η τρομερή υπόθεση του Μιγκουέλ Σερβέ (Michel Servet), του παράδοξου και αλλοπρόσαλλου Ισπανού διανοητή που καταδικάζεται στην πατρίδα του από την Ιερά Εξέταση και καταφεύγει στη Γενεύη για να γλιτώσει τη ζωή του. Ο αρνητής αυτός της τριαδικότητας του Θεού θα τύχει πράγματι στη Γενεύη μίας τυπικά αψεγάδιαστης δίκης, αλλά καταλήγει μολοταύτα στην πυρά. Πρόκειται αναμφίβολα για μία μελανή σελίδα στην ιστορία του Καλβίνου.

Ο Καλβίνος αντιλαμβάνεται εαυτόν ως το «απλό όργανο της δόξης του Θεού», αλλά στην πραγματικότητα είναι πολύ σημαντικότερος από όσο παραδέχεται. Παραμένει ενεργός και δραστήριος μέχρι την τελευταία του πνοή, έχοντας τη συνείδηση πως φέρει εις πέρας μία Θεϊκή αποστολή. Και λειτουργεί σαν ένα «όργανο» απόλυτα δεσμευμένο και υπεύθυνο, που παίζει με συνέπεια το ρόλο του στη μεγάλη σκηνή της ιστορίας του κόσμου.
Ο Jean-Luc Mouton είναι διευθυντής σύνταξης του προτεσταντικού περιοδικού «ρεφόρμ»

Γελοιογραφία της ημέρας

2009-07-15T22:13:00.004+03:00

του Μαραγκού από το "Έθνος"

Ιουλιανά 1965 με το μάτι των γελοιογράφων

2009-07-15T17:46:00.008+03:00

Έχουν περάσει 44 χρόνια από το βασιλικό πραξικόπημα του 1965.Ο νεαρός τότε βασιλιάς Κωνσταντίνος απέπεμψε τον νόμιμο εκλεγμένο πρωθυπουργό και μάλιστα με το πρωτοφανές ποσοστό του 53%. Ενώ του αναγνώριζε το δικαίωμα να προΐσταται της Κυβερνήσεως, τον θεωρούσε ακατάλληλο για το υπουργείο άμυνας( φέουδο του). Η διαφωνία βασιλιά και πρωθυπουργού οδήγησε στην δικτατορία της 21ης Απριλίου 1967. Απετέλεσε δε πηγή εμπνεύσεως των γελοιογράφων της εποχής. Δείγματα της δουλειάς τους παρατίθεται εδώ

Ο Μανόλης Αναγνωστάκης διαβάζει Αναγνωστάκη

2009-07-12T15:49:00.001+03:00

Ερωτόκριτος- Τραγόυδι και απαγγελία

2009-07-12T15:36:00.003+03:00

και απαγγελία από τον αξέχαστο Μάνο Κατράκη

Τρώτε και πίνετε άρχοντες- Ριζίτικο

2009-07-12T14:17:00.004+03:00

Κώστας Μουντάκης - Μια κόρη στην Ανατολή

2009-07-12T14:12:00.002+03:00

Ξυλούρης -Οι πόνοι της Παναγιάς

2009-07-12T14:06:00.002+03:00

Νίκος Ξυλούρης, ανυπέρβλητος

2009-07-12T13:53:00.001+03:00

Σαν σήμερα

2009-07-10T22:19:00.003+03:00

Marcel Proust
1913 - Μέχρι το 2003 την υψηλότερη καταγεγραμμένη θερμοκρασία στις ΗΠΑ, είχε σημειωθεί εκείνη την ημέρα στο Ντεθ Βάλεϊ (κάτι λιγότερο από 57 βαθμούς Κελσίου).

Ο θρησκευτικός ηγέτης Ιωάννης Καλβίνος, το 1509 γεννήθηκε στη Βόρεια Γαλλία.

Γεννήθηκε ο συγγραφέας Μαρσέλ Προυστ (Marcel Proust) στο Παρίσι το 1871

E-Δράση: Δράση για τη δημιουργία του καινούργιου

2009-07-08T22:24:00.000+03:00

E-Δράση: Δράση για τη δημιουργία του καινούργιου

Κρητική μουσική παράδοση

2009-06-26T17:12:00.002+03:00

Δεν ξέρω τι με έπιασε σήμερα και θυμήθηκα την Κρητική μου καταγωγή. Κρήτη δεν είναι μόνο τα Ζωνιανά,οι Μπαλωθιές, η βεντέτα ή οι πιο καλές εκδοχές τα πρώιμα λαχανικά, το εκλεκτό λάδι, οι φυσικές ομορφιές , η ιδιαιτερότητα της κουζίνας της. Η Κρήτη κύρια είναι ο πολιτισμός της με την ζωγραφική, την λογοτεχνία της το θέατρο αλλά προπαντός την μουσική της. Ένας από τους μεγάλους μουσικούς της ήταν και ο Β Σκουλάς. Ας τον ακούσομε

Iστολόγιο του Φαρμάκου: Ο Λίσταρχος και η πόρνη

2009-06-25T22:41:00.000+03:00

Iστολόγιο του Φαρμάκου: Ο Λίσταρχος και η πόρνη
Απίθανη ανάρτηση. Λίαν εκπαιδευτική για όλους

E-Δράση: Συνάντηση ιδρυτικών μελών 24 Ιουνίου - σύντομη αποτίμηση

2009-06-25T08:59:00.002+03:00

E-Δράση: Συνάντηση ιδρυτικών μελών 24 Ιουνίου - σύντομη αποτίμηση
Και ας μη ξεχνάμε ότι για την επιτυχία των σκοπών που τέθηκαν χρειάζεται οικονομική συμπαράσταση που μπορεί να την δώσει κανείς και μέσω της ιστοσελίδας http://www.drassi.gr/

Ο ζωγράφος Θεόφιλος

2009-06-21T17:14:00.006+03:00

Ο Θεόφιλος Χατζημιχαήλ περισσότερο γνωστός ως Θεόφιλος, ήταν ίσως ο μεγαλύτερος νεοέλληνας λαϊκός ζωγράφος
Η ακριβής χρονολογία γέννησης του Θεόφιλου δεν είναι γνωστή. Θεωρείται πως γεννήθηκε κατά το διάστημα 1867–1870 στην Βαρειά της Λέσβου. Ο πατέρας του ήταν τσαγκάρης ενώ η μητέρα του, ήταν κόρη αγιογράφου από τον οποίο πήρε βασικές γνώσεις ζωγραφικής.
Η ζωή του ήταν πολύ δύσκολη εξαιτίας του κόσμου που τον χλεύαζε, επειδή κυκλοφορούσε φορώντας την παραδοσιακή φουστανέλα. Σε ηλικία περίπου δεκαοκτώ ετών εγκατέλειψε το οικογενειακό του περιβάλλον και εργάστηκε ως φύλακας («καβάσης») στο Ελληνικό Προξενείο της Σμύρνης. Εκεί έμεινε για μερικά χρόνια, πριν εγκατασταθεί στην πόλη του Βόλου, (περίπου το 1897), επιβιώνοντας από ευκαιριακές δουλειές και ζωγραφίζοντας σε σπίτια και μαγαζιά της περιοχής. Αρκετές τοιχογραφίες του σήμερα σώζονται εκεί. Τα περισσότερα χρόνια της ζωής του τα πέρασε στο Πήλιο. Προστάτης του εκείνη την περίοδο, στάθηκε ο κτηματίας Γιάννης Κοντός, για λογαριασμό του οποίου, ο Θεόφιλος πραγματοποίησε αρκετά έργα. Η οικία Κοντού αποτελεί σήμερα Μουσείο Θεόφιλου. Εκτός από την ζωγραφική του δραστηριότητα, ο Θεόφιλος συμμετείχε στην διοργάνωση λαϊκών θεατρικών παραστάσεων στις εθνικές γιορτές και την περίοδο της Αποκριάς, όπου κρατούσε τον πρωταγωνιστικό ρόλο, άλλοτε ντυμένος σαν Μεγαλέξανδρος, με τους μαθητές σε παράταξη μακεδονικής φάλαγγας, και άλλοτε σαν ήρωας της Ελληνικής Επανάστασης, με εξοπλισμό και κουστούμια που έφτιαχνε ο ίδιος.
Το 1927 επέστρεψε στην Μυτιλήνη. Εικάζεται πως αφορμή για την αναχώρηση του από τον Βόλο, ήταν ένα επεισόδιο σε ένα καφενείο, όταν κάποιος — για να διασκεδάσει τους παρευρισκόμενους — έριξε τον Θεόφιλο από μία σκάλα όπου ήταν ανεβασμένος και ζωγράφιζε.
Στην Μυτιλήνη, παρά τις κοροϊδίες και τα πειράγματα του κόσμου, συνεχίζει να ζωγραφίζει, πραγματοποιώντας αρκετές τοιχογραφίες σε χωριά, έναντι ευτελούς αμοιβής, συνήθως για ένα πιάτο φαγητό και λίγο κρασί. Πολλά από τα έργα του αυτής της περιόδου έχουν χαθεί, είτε από φυσική φθορά είτε εξαιτίας καταστροφής τους από κατόχους τους. Στην Μυτιλήνη, τον συνάντησε ο καταξιωμένος τεχνοκριτικός και εκδότης Στρατής Ελευθεριάδης (Tériade), ο οποίος διέμενε στο Παρίσι. Στον Ελευθεριάδη οφείλεται σε μεγάλο βαθμό η αναγνώριση της αξίας του έργου του Θεόφιλου αλλά και η διεθνής προβολή του, που ωστόσο σημειώθηκε μετά το θάνατό του. Με έξοδα του Ελευθεριάδη ανεγέρθηκε επίσης το 1964 το Μουσείο Θεοφίλου στην Βαρειά.
Ο Θεόφιλος πέθανε τον Μάρτιο του 1934, παραμονές του Ευαγγελισμού, πιθανότατα από τροφική δηλητηρίαση. Ένα χρόνο αργότερα, έργα του εκτέθηκαν στο Μουσείο του Λούβρου ως δείγματα της δουλειάς ενός γνησίου λαϊκού (ναΐφ) ζωγράφου της Ελλάδας.
Κάποια από τα έργα του αναρτώνται εδώ

Γλέντι στο χωριό

Η Ελλάς ανάμεσα στον Ρήγα και τον Κοραή

Ερωτόκριτος και Αρετούσα
Οι περισσότερες πληροφορίες είναι από την ελληνική wikipedia
Περισσότερα
http://www.peri-grafis.com/ergo.php?id=669
http://istoria.gr/aug02/3.htm

Η γκάφα του Βήματος

2009-06-21T16:33:00.003+03:00

Διάβασα στο Facebook του φίλου Νίκου Ράπτη ,αλλά και στον ιστότοπο "Προοδευτική Πολιτική" από όπου και η παραπάνω φωτογραφία ότι το έγκυρο "Βήμα" δημοσίευσε στο σημερινό του φύλο και με λεπτομέρειες μάλιστα περί συναντήσεως Καραμανλή-Ερντογάν το απόγευμα του Σαββάτου.Οποία ποιότης δουλειάς. Τι σεβασμός στον αναγνώστη.Θα τρίζουν τα κόκαλα του ιδρυτή του με τα κατορθώματα του κ Σταύρου. Και να φανταστείτε ότι η ακύρωση της επισκέψεως Ερντογάν ήταν γνωστή από τις 4 τουλάχιστον το απόγευμα. Εάν θέλετε περισσότερες πληροφορίες για την γκάφα κάντε κλικ εδώ

Liquid days: 15 χρόνια χωρίς...

2009-06-18T12:23:00.001+03:00

Liquid days: 15 χρόνια χωρίς...

Iστολόγιο του Φαρμάκου: Ερωτικές ιστορίες μιας χρήσης

2009-06-11T12:19:00.001+03:00

Iστολόγιο του Φαρμάκου: Ερωτικές ιστορίες μιας χρήσης

Την ιστορία διαφόρων μορφών φαρμακευτικών σκευασμάτων με άριστο κείμενο και απίθανες εικόνες. Οφείλω χάρη στον αγαπητό συνάδελφο κ Πέππα που μου συνέστησε επίσκεψη της παραπάνω ιστοσελίδας

Να δεις τι σου έχω για μετά

2009-06-10T16:42:00.000+03:00

Τραγουδούν Παπακωνσταντίνου -Μαχαιρίτσας

Tatiana Nikolaeva plays Bach Preludium & Fugue C-sharp minor

2009-06-10T12:16:00.001+03:00

Φραγκοσυριανή με τον Στέλιο Βαμβακάρη

2009-06-10T08:58:00.003+03:00

Σκιτσο του Aνδρεα Πετρουλακη, Καθημερινή 8-6-2009

2009-06-08T13:16:00.004+03:00

Επιτυχία τω όντι κ Πρόεδρε